Uzasadnienie
T. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r. znak: [...] - która nakazywała wyżej wymienionemu jako właścicielowi obiektu w postaci zbiornika wodnego (stawu) zlokalizowanego przy ul. [...] w T. usunięcie nieprawidłowości wynikających z przedłożonej ekspertyzy hydrologicznej – i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wobec braków tej skargi składający ją wezwany został o ich uzupełnienie tj. do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł oraz przedłożenia jednego odpisu skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, które to wezwanie zostało mu doręczone dnia 19 lipca 2012r.
Pomimo upływu wskazanego siedmiodniowego terminu (26 lipca 2012r.) skarżący nie uczynił zadość wezwaniu.
W złożonym w dniu 4 sierpnia 2012r. wniosku T. K. zwrócił się do tut. Sądu o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższych braków skargi.
Postanowieniem z dnia 13 września 2012r. tut. Sąd odmówił jego uwzględnienia, natomiast zażalenie T. K. na to orzeczenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012r. sygn. akt II OZ 1090/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga niniejsza podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej następnie "P.p.s.a." sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Nadto według art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu wobec jej nieopłacenia.
Jak wynika z przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, T. K. wezwany do usunięcia braków skargi poprzez jej opłacenie oraz przedłożenie jednego jej odpisu, nie dokonał powyższych czynności we wskazanym mu siedmiodniowym terminie. Skarżący złożył wprawdzie wniosek przywrócenie tegoż terminu, jednak nie został on uwzględniony, a orzeczenie w tym przedmiocie jest prawomocne.
Mając zatem powyższe na uwadze należało odrzucić niniejszą skargę wobec nieusuniecia jej braków, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania podjęto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.