Uzasadnienie
Przedmiotem skargi O.P. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 20 października 2025 r. nr SK0.4120.97.1296.2025 w sprawie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem pojazdu i obciążeniem tymi kosztami właściciela pojazdu.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr KT.7135,23.2024 Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji"), postanowił o nałożeniu na skarżącego obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem pojazdu marki [...], nr rej. [...], nr VIN: [...] w dniu 25 października 2020 r. i jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym do dnia 29 stycznia 2025 r. oraz oszacowaniem, w wysokości 79.097 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że ww. pojazd na podstawie dyspozycji wydanej w dniu 25 października 2020 r. przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [....] (dalej: "KPP") został usunięty z drogi, wobec pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudniał ruch lub w inny sposób zagrażał bezpieczeństwu. W toku postępowania KPP pismami z dnia 3 listopada 2020 r. 13 listopada 2020 r. oraz 15 grudnia 2020 r., 29 grudnia 2020 r. i 7 stycznia 2021 r. powiadamiała właściciela pojazdu, tj. skarżącego, o usunięciu pojazdu z drogi i skutkach jego nieodebrania w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, zgodnie z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.; dalej: "p.r.d."). Skarżący nie odebrał pojazdu z parkingu strzeżonego w wymaganym terminie, wobec czego KPP pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. poinformowała o powyższym Starostę i przekazała dokumentację w sprawie.
Starosta wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2024 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] o orzeczenie przepadku ww. pojazdu. Postanowieniem z dnia 31 października 2024 r. sygn. akt [...], Sąd orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [....]. Orzeczenie stało się prawomocne w dniu 29 stycznia 2025 r. Następnie w dniu 31 marca 2025 r. Starosta wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem ww. pojazdu. W toku postępowania ustalono, że pojazd ten w dniu 17 marca 2025 r. został przekazany nieodpłatnie Centrum Kształcenia Zawodowego nr [...] dla celów szkoleniowych.
Powołując się na treść art 130a ust. 10h p.r.d., organ wskazał, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba, będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzja ta jest decyzją związaną. Wymieniony przepis dotyczy wszystkich kosztów powstałych od dyspozycji usunięcia pojazdu do uprawomocnienia się postanowienia o przepadku pojazdu na rzecz powiatu.
Uzasadniając wysokość ustalonej kwoty 79.097,00 zł podlegającej zwrotowi organ i instancji wskazał, że na koszty związane z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym składają się:
503,00 zł tytułem usunięcia pojazdu z drogi w dniu 25 października 2020 r,, zgodnie z § 1 ust. 1 lit. c uchwały Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [...] w 2020 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (dalej zwana: "uchwałą");
tytułem parkowania pojazdu:
2.856,00 zł tytułem parkowania pojazdu w roku 2020, tj. od dnia 25 października 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. (tj. 68 dób x stawka dobowa w wysokości 42,00 zł, zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały z dnia 28 listopada 2019 r.);
16.060,00 zł tytułem parkowania pojazdu w roku 2021 r., tj. od dnia 1 stycznia
r. do dnia 31 grudnia 2021 r. (tj. 365 dób x stawka dobowa w wysokości 44.00 zł, zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały z dnia 27 listopada 2020 r.), 16.790,00 zł tytułem parkowania pojazdu w roku 2022 r., tj. od dnia 1 stycznia
r. do dnia 31 grudnia 2022 r. (tj. 365 dób x stawka dobowa w wysokości 46.00 zł, zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały z dnia 25 listopada 2021 r.), 18.980,00 zł tytułem parkowania pojazdu w roku 2023 r., tj. od dnia 1 stycznia 2023r. do dnia 31 grudnia 2023 r. (tj. 365 dób x stawka dobowa w wysokości 52.00 zł, zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały z dnia 29 listopada 2022 r.);
21.960,00 zł tytułem parkowania pojazdu w roku 2024, tj. od dnia 1 stycznia 2024r. do 31 grudnia 2024 r. (tj. 366 dób x stawka dobowa w wysokości 60,00 zł, zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały z 2023 r.);
1.798,00 zł tytułem parkowania pojazdu w roku 2025, tj. od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 29 stycznia 2025 r. (tj. 29 dób x stawka dobowa w wysokości 62,00 zł, zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały z dnia 27 września 2024 r.);
150,00 zł tytułem oszacowanie pojazdu z dnia 6 lutego 2025 r., dokonanej przez Stowarzyszenie [...]..
Organ wyjaśnił, że ustalając wysokość kosztów nie uwzględnił kosztów sądowych, powołując się na wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 564/12, że jeżeli zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d., koszty jakimi obciąża się właściciela pojazdu, obejmują te związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, to nie ma podstaw do obciążania strony kosztami postępowania sądowego.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, podnosząc, że w sprawie może zachodzić nieważność postępowania, a to z uwagi na poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję SKO z dnia 3 lipca 2025 r. nr SKO.4120.51.823.2025 i orzeczenie na niekorzyść skarżącego. Nałożony obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem pojazdu w kwocie 79.097,00 zł nie został poparty okolicznościami faktycznymi, jak również rażąco narusza konstytucyjne standardy prawa. W przedmiotowej sprawie wątpliwe są również okoliczności zatrzymania pojazdu, a to ze względu na postępowania toczące się wobec skarżącego, sygn. akt sprawy policyjnych: [...] oraz [...]. Jak bowiem wynika z przeprowadzonych w sprawie dowodów, już w momencie naliczania początkowych kwot skarżący nie był właścicielem pojazdu.
W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia 20 października 2025 r., na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") i art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 1, ust. 5c, ust. 10, ust. 10a i ust. 10h p.r.d., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Kolegium uznało, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzupełnieniu materiału dowodowego, rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu. Jak wynika z przedłożonych akt postępowania administracyjnego, właścicielem ww. pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia był skarżący, co ma potwierdzenie w umowie kupna sprzedaży ww. pojazdu z dnia 2 kwietnia 2020 r., zawiadomieniu o jego zbyciu z dnia 25 sierpnia 2020 r. oraz informacji z systemu Cepik, zgodnie z którą skarżący ubezpieczył ww. pojazd w dniu 10 kwietnia 2020 r.
Organ przypomniał okoliczności sprawy. Wskazał następnie, że o fakcie dyspozycji usunięcia pojazdu w dniu 25 października 2020 r. oraz skutkach jego nieodebrania skarżący został skutecznie kilkukrotnie poinformowany. Kierowana na podany przez niego adres zamieszkania korespondencja w tej sprawie była odbierana przez dorosłego domownika. Natomiast informację o usunięciu pojazdu wraz z pouczeniem o skutkach jego nieodebrania w terminie 3 miesięcy z dnia 13 listopada 2020 r. i 7 stycznia 2021 r. skarżący osobiście odebrał. Nadto, jak wynika z treści notatki urzędowej z dnia 7 stycznia 2021 r., w dniu tym został on przez funkcjonariusza Policji sierż. B.K. ustnie poinformowany o usunięciu pojazdu i pouczony o skutkach jego nieodebrania.
Skarżący oświadczył, że jest świadomy obowiązku odbioru pojazdu, jednakże ze względów finansowych nie był w stanie tego zrobić. Oznajmił, że nie odbierze ww. pojazdu w najbliższym czasie. W tej sytuacji odwołujący miał pełną wiedzę o usunięciu pojazdu stanowiącego jego własność oraz skutkach jego nieodebrania z parkingu strzeżonego. Zbagatelizował jednak obowiązek odbioru pojazdu, licząc się z konsekwencjami swojego zaniechania. Organ podkreślił, że na dzień dyspozycji usunięcia pojazdu jego właścicielem był skarżący, a stanowisko, jakoby miesiąc wcześniej nastąpiło zbycie własności pojazdu, jest gołosłowne, nie potwierdzone żadnym dowodem, a tym samym niewiarygodne. SKO oceniło również, że ustalono wysokość kosztów przechowania pojazdu znajduje oparcie w przepisach prawa miejscowego, mających zastosowanie w tej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu nieważności postępowania, Kolegium uznało go nietrafny. Wyjaśniło, że przywołaną decyzją z dnia 3 lipca 2025 r. uchyliło uprzednią decyzje Starosty wydaną w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem oraz przechowywaniem pojazdu w łącznej wysokości 16.291,00 zł i obciążeniem tymi kosztami właściciela pojazdu. Decyzja ta miała więc charakter kasacyjny, podczas gdy zakaz reformationis in peius, odnosi się jedynie do wydanej w danej sprawie decyzji organu odwoławczego, podjętej w wyniku kontroli poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nie tylko nie obejmuje on decyzji o charakterze kasacyjnym, ale też nie wiąże organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu i rozstrzyganiu sprawy w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Organ przypomniał również, że zaskarżona decyzja jest decyzją związaną w związku z czym na jej treść nie ma wpływu sytuacja zdrowotna, finansowa, czy rodzinna, na które powołuje się skarżący.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika - adwokata, zarzucił wydanej decyzji naruszenie:
art. 139 k.p.a. (złamanie zakazu reformationis in peius);
art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności wynikających z tych przepisów zasad pogłębiania zaufania, stania na straży praworządności oraz obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy;
art. 130a ust. 10h p.r.d., poprzez jego błędną wykład nią;
art. 35 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób oczywiście przewlekły;
art. 8 k.p.a., w szczególności wynikającej z tego przepisu zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Nadto z ostrożności procesowej skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na pominięciu istotnej okoliczności faktycznej w postaci porzucenia przez skarżącego pojazdu i braku zamiaru jego odbioru, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez uznanie, że skarżący pozostawał właścicielem pojazdu, pomimo porzucenia go z zamiarem wyzbycia się.
Na podstawie tak wywiedzionych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący podniósł w szczególności, że organy nie wyjaśniły tożsamości właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia, pomimo złożonych w tej kwestii oświadczeń i dokumentów. Nadto Starosta bezzasadnie zwlekał z wystąpieniem do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazd, tym samym narażając skarżącego na powstanie coraz większych kosztów.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Skarga jest niezasadna.
Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, z zachowaniem reguł wynikających z k.p.a.
"Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.r.d.".
Stosownie do ust. 1 pkt 1 ww. przepisu, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Wg ust. 4 pkt 1 ww. przepisu, dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje policjant.
Zgodnie natomiast z ust. 5c ww. przepisu, pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7.
Wg ust. 10 ww. przepisu, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.
Natomiast wg ust. 10h ww. przepisu, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
Mając na uwadze powyższe uregulowania stwierdzić należy, iż Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w pełni zasadnie zaskarżoną decyzją ustalił w stosunku do O.P. - właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, koszty związane z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem samochodu osobowego m-ki [...], nr rej. [...], nr VIN: [...], w łącznej wysokości 79.097,00 zł.
Jak wynika z przedłożonych akt postępowania administracyjnego, właścicielem ww. pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia był O.P., co potwierdzenie ma w umowie kupna sprzedaży ww. pojazdu z dnia 2 kwietnia 2020 r., zawiadomieniu o jego zbyciu z dnia 25 sierpnia 2020 r. oraz informacji z systemu Cepik, zgodnie z którą O.P. ubezpieczył ww. pojazd w dniu 10 kwietnia 2020 r.
Wobec pozostawienia ww. pojazdu na drodze gminnej, na środku drogi w sposób uniemożliwiający przejazd, a więc w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch, funkcjonariusz KPP w [....] w dniu 25 października 2020 r. wydał dyspozycję usunięcia tego pojazdu na parking strzeżony w [....] przy ul. [...]. Usługa usunięcia pojazdu została wykonana, a jej kosztami w kwocie 503,00 zł obciążony został Starosta [...]. Poniesiony koszt usunięcia pojazdu odpowiada treści § 1 ust. 1 lit. c uchwały nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [...] w 2020 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2019 r. poz. [...]), zgodnie z którym koszt usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,51 z drogi na parking strzeżony wynosi 503,00 zł.
O fakcie dyspozycji usunięcia pojazdu w dniu 25 października 2020 r. oraz skutkach jego nieodebrania O.P. skutecznie został kilkukrotnie poinformowany. Kierowana bowiem na podany przez niego adres zamieszkania korespondencja z dnia 3 listopada 2020r., 15 grudnia 2020 r. i 29 grudnia 2020 r. była odbierana przez dorosłego domownika.
Co więcej, informację o usunięciu pojazdu wraz z pouczeniem o skutkach jego nieodebrania w terminie 3 miesięcy z dnia 13 listopada 2020 r. i 7 stycznia 2021 r. O.P. osobiście odebrał. Nadto, jak wynika z treści notatki urzędowej z dnia 7 stycznia 2021 r., w dniu tym został on przez funkcjonariusza Policji sierż. B.K. ustnie poinformowany o usunięciu pojazdu i pouczony o skutkach jego nieodebrania. Poinformowany został, iż w związku z pozostawieniem pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i powodował utrudnienie ruchu, został on w dniu 25 października 2020 r. usunięty z drogi na parking strzeżony w [....] przy ul. [...], Poinformowano go, że nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz Powiatu [...], a kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, obciążony będzie jego właściciel.
O.P. oświadczył, iż świadom jest obowiązku odbioru pojazdu, jednakże ze względów finansowych nie był w stanie tego zrobić. Oznajmił, iż nie odbierze ww. pojazdu w najbliższym czasie. W tej sytuacji odwołujący miał pełną wiedzę o usunięciu pojazdu stanowiącego jego własność oraz skutkach jego nieodebrania z parkingu strzeżonego. Zbagatelizował jednak obowiązek odbioru pojazdu, licząc się z konsekwencjami swojego zaniechania,
W tej sytuacji organ I instancji w dniu 12 sierpnia 2024 r. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w [...] o orzeczenie przepadku pojazdu. Sąd ten postanowieniem z dnia 31 października 2024 r. orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Postanowienie w tym przedmiocie uprawomocniło się w dniu 29 stycznia 2025r. Poczynione przez organ I instancji powyższe ustalenia faktyczne w sprawie pozwoliły na orzeczenie wobec O.P. kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem pojazdu i obciążeniem go tymi kosztami. Podkreślić bowiem należy, iż decyzja, o której mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d. jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie właściciel pojazdu będzie obciążony kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, niezależnie od tego kiedy wydana została dyspozycja usunięcia i kiedy sąd orzekł przepadek pojazdu (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 274/24, publik, w Lex nr 3728790).
Na dzień dyspozycji usunięcia pojazdu jego właścicielem był O.P. Stanowisko strony, jakoby miesiąc wcześniej nastąpiło zbycie własności pojazdu, jest gołosłowne, nie potwierdzone żadnym dowodem, a tym samym niewiarygodne.
Także wysokość kosztów przechowania pojazdu w łącznej kwocie 78 444,00 zł ma oparcie w przepisach prawa miejscowego, mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 2 lit. c uchwały Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [....] listopada 2019 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [...] w 2020 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2019 r. poz. [...]), opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi, na koszt właściciela, za każdą dobę wynosi 42,00 zł, w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t.
Wg natomiast § 1 ust. 2 lit. c uchwały Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [...] w 2021 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2020 r., poz. [...]), opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi, na koszt właściciela, za każdą dobę wynosi 44.00 zł, w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t.
Zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [...] w 2022 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2021 r. poz. [...]) opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi, na koszt właściciela, za każdą dobę wynosi 46.00 zł, w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Wg natomiast § 1 ust. 2 lit. c uchwały Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 2022 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [....] w 2023 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz.
Woj. Podkarpackiego z 2022 r., poz. [...]), opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi, na koszt właściciela, za każdą dobę wynosi 52.00 zł, w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t.
Zgodnie z § 1 ust. 2 lit. c uchwały Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] listopada 2023 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [...] w 2024 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2023 r. poz. [...]) opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z dragi, na koszt właściciela, za każdą dobę wynosi zł, w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t.
Wg natomiast § 1 ust. 2 lit. c uchwały Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia 27 września 2024 r. w sprawie ustalenia obowiązujących na terenie Powiatu [...] w 2025 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2024 r, poz. [...]), opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi, na koszt właściciela, za każdą dobę wynosi 62,00 zł, w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t.
Uwzględniając zatem liczbę dni przechowywania pojazdu (68 dni w 2020 r.; 365 dni w 2021 r.; 365 dni w 2022 r.; 365 dni w 2023 r.; 366 dni w 2024 r. i 29 dni w 2025 r) oraz stawki za dobę przechowywania pojazdu (42,00 zł w 2020 r.; 44,00 zł w 2021 r.; 46,00 zł w 2022 r., 52,00 zł w 2023 r., 60,00 zł w 2024 r. i 62,00 zł w 2025 r.), łączna kwota przechowywania 78 444,00 zł zgodna jest z ww. aktami prawa miejscowego.
Ustalone przez organ I instancji koszty obejmują także koszty oszacowania pojazdu z dnia 6 lutego 2025 r. dokonanego przez Stowarzyszenie [...] w kwocie 150,00 zł. Koszty związane z oszacowaniem pojazdu zobowiązana jest ponosić osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, pomimo że koszty te powstały już po uprawomocnieniu się orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [....] (zob. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2887/19, publik, w Lex nr 3058724).
Do łącznych kosztów usunięcia pojazdu, jego przechowywania oraz oszacowania me zostały wliczone koszty sądowe poniesione przez Powiat [....] Podzielić bowiem należy stanowisko WSA w Kielcach wyrażone w wyroku z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 564/12, publik, w Lex nr 1234957, zgodnie z którym, jeżeli zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d. koszty, jakimi obciąża się właściciela pojazdu, obejmują te związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, to me ma podstaw do obciążenia strony kosztami postępowania sądowego.
Przedmiotowy pojazd przekazany został nieodpłatnie na cele dydaktyczne, zatem me nastąpiła jego sprzedaż, co pozwalałoby na odliczenie jego wartości od łącznej kwoty kosztów związanych z jego usunięciem, przechowywaniem oraz oszacowaniem.
Sąd w tym zakresie w całości podziela przytoczone wyżej ustalenia i oceny SKO zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 139 k.p.a., tj. złamania w sprawie zakazu reformationis in peius, Sąd uznał go za oczywiście bezzasadny.
Rację ma Kolegium stwierdzając, że błędna jest argumentacja skarżącego, wskazująca na nieważność postępowania w związku z uprzednio wydaną w sprawie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 3 lipca 2025r. znak: SKO.4120.51.823.2025. Zgodnie z art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W realiach niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołaną decyzją z dnia 3 lipca 2025r. uchyliło uprzednią decyzję Starosty [...] wydaną w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem oraz przechowywaniem pojazdu w łącznej wysokości 16.291,00 zł i obciążeniem tymi kosztami właściciela pojazdu i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzja ta miała zatem charakter kasacyjny. Tymczasem, zakaz reformationis in peius, określony w ww. przepisie, odnosi się jedynie do wydanej w danej sprawie decyzji organu odwoławczego, podjętej w wyniku kontroli poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.
Nie tylko nie obejmuje on decyzji o charakterze kasacyjnym (a więc decyzji, które nie orzekają merytorycznie), ale też nie wiąże organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu i rozstrzyganiu sprawy w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art, 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt li OSK 2897/21, publik, w Lex nr 3789578).
Powyższy przepis nie odnosi się do decyzji kasacyjnych, albowiem organ odwoławczy przy jej wydawaniu ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Organ ten nie rozstrzyga co do meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji. Dokonanie takiej kontroli nie powinno wchodzić w rachubą, albowiem decyzja organu I instancji, wydana bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego, pozbawiona jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot owej kontroli (zob. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 1302/24, publik, w Lex nr 3759422). Stąd też argumentacja strony w tym zakresie w żaden sposób nie zasługuje na uwzględnienie.
Stanowisko takie ukształtowała uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 maja 1998 r., sygn. akt FPS 2/98, ONSA 1998/3/79, aprobowanej przez B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 742, nb 8 do art. 139, zachowuje aktualność mimo nowelizacji art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2018 r.) (por. także wyrok NSA z dnia 28 listopada 2024 r, I OSK 2107/24, czy z dnia 9 stycznia 2023 r., II OSK 2554/22).
Wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo.
Skarżący zarzucił, że porzucając pojazd z zamiarem wyzbycia się jego własności przestał być w tej dacie jego właścicielem, w związku z czym brak było podstaw do obciążania go kosztami usunięcia, przechowania i oszacowania pojazdu.
Zarzut ten jest bezzasadny.
W aktach sprawy zalega prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 31 października 2024 r., [...], którym w pkt I orzeczono przepadek przedmiotowego pojazdu stanowiącego własność O.P. - na rzecz Powiatu [....].
Postanowienie to uprawomocniło się 29 stycznia 2025 r.
Go do zakresu postępowania o przepadek samochodu, należy także się odwołać do art. 130a ust. 10ep.r.d., w myśl którego w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Uregulowania te zostały wprowadzone do p.r.d. na mocy 1 lit. j) i k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018. Dalej: ustawa zmieniająca).
Zmiany te miały na celu realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK, Trybunał) z 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 (opubl.: OTK-A z 2008 r. z 5, poz. 76), stwierdzającego niezgodność art. 130a ust. 10 i art. 130a ust 11 pkt 3 p.r.d. (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) z Konstytucją RP. Chodziło także o doprecyzowanie przepisów dotyczących usuwania pojazdów na koszt właściciela.
W uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej (druk sejmowy VI.2816) wyjaśniono, że Trybunał we wspomnianym wyroku o sygn. akt P 4/06 przyjął niezgodność art. 130a ust. 10 ustawy p.r.d. w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, żart. 46, art. 21 ust 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Zakwestionowany przez TK przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. naruszał wzorce konstytucyjnie w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. W dotychczasowym stanie prawnym na rzecz Skarbu Państwa przechodziła własność pojazdów, które zostały usunięte z drogi na skutek naruszenia przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu drogowego i nie zostały odebrane przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia. Do przejścia własności takich pojazdów na rzecz Skarbu Państwa dochodziło w związku z uznaniem ich za porzucone z zamiarem wyzbycia się z mocy ustawy, co - w ocenie Trybunału - pozostawało w sprzeczności z przepisami konstytucyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 46 Konstytucji RP przepadek rzeczy, może nastąpić tylko w sytuacjach określonych w ustawie i tylko na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu.
Stąd ustawą zmieniającą wprowadzono zmiany w omawianym zakresie w p.r.d., na mocy których według nowego brzmienia art. 130a ust. 10 ustawy określono, że w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli pojazd nie został odebrany przez osobę uprawnioną w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia, a sąd będzie orzekał o przepadku pojazdu w trybie postępowania cywilnego w postępowaniu nieprocesowym. Sąd przed wydaniem orzeczenia o przepadku pojazdu ma obowiązek zbadać, czy zostały spełnione ku temu wszystkie przesłanki, a w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dopiero po spełnieniu tych przesłanek będzie mógł orzec przepadek pojazdu.
Trybunał także orzekł niekonstytucyjność art. 130a ust. 11 pkt 3 p.r.d., że niezgodne z ustawą zasadniczą jest formułowanie upoważnień ustawowych do uregulowania w drodze aktów wykonawczych kwestii związanych z ograniczeniem prawa własności.
W postępowaniu o przepadek samochodu prowadzonym przez sąd cywilny dochodzi do wiążącego ustalenia także dla organów (także na użytek dalszego postępowania prowadzonego na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d.) nowego właściciela - powiatu. Muszą być także poczynione ustalenia co do właściciela, któremu "odejmuje się prawo własności" (art. 130a ust. 10 i ust. 10e p.r.d.), jak zauważył Trybunał w ww. wyroku (por. także wyroki NSA z: 29 czerwca 2023 r., sygn. akt ii GSK 1271/21 Ml GSK 1236/22; opubl., podobnie jak wyroki dalej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy również podkreślić, że żaden z przepisów p.r.d. nie wyłącza skutków postanowienia wydanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 6106 i art. 6107 k.p.c. (o przepadek pojazdów) w zw. żart. 130a ust. 10 p.r.d., przewidzianych wart. 365 § 1 k.p.c. Wspomniany przepis stosowany odpowiednio w postępowaniu nieprocesowym na mocy art. 13 § 2 k.p.c. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Dlatego postanowienie wydane w postępowaniu przed sądem cywilnym, w świetle powołanych regulacji wiązało organy nie tylko w zakresie ustaleń co do nowego właściciela pojazdu (Powiat [...]), co do którego orzeczono przepadek, ale i co do dotychczasowego właściciela tego pojazdu.
Należy przywołać wspomniany wyrok Trybunału, który stwierdził: "Przekazanie orzekania o przepadku rzeczy wyłącznej kompetencji sądowej ma zapewnić jednostce ochronę przed arbitralnością organów administracji publicznej. W konsekwencji oznacza to, że nie do przyjęcia jest sytuacja, w której pozbawienie własności rzeczy następuje poprzez spełnienie li tylko przesłanek formalnych, określonych ustawowo, a orzeczenie w tym przedmiocie przez sąd ma charakter jedynie deklaratoryjny. Udział sądu nie może bowiem sprowadzać się wyłącznie do niejako automatycznego orzekania o pozbawieniu własności. Jest to niezgodne z celem wprowadzonego wymogu, jakim było zapewnienie sprawiedliwego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co jest możliwe tylko przy dokonaniu przez sąd merytorycznej oceny sprawy. Jest zatem rzeczą oczywistą że sąd, orzekając o przepadku rzeczy, powinien zbadać merytorycznie wszystkie aspekty takiej sprawy. Tym samym jego orzeczenie winno mieć charakter konstytutywny. Przepadek rzeczy może bowiem być orzeczony przez sąd dopiero w kończącym sprawę, prawomocnym rozstrzygnięciu".
Podsumowując, prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego stwierdzające przepadek pojazdu, wydane w postępowaniu zainicjowanym na podstawie art. 130a ust. 10 p.r.d., było wiążące dla organu prowadzącego następnie postępowanie w oparciu o art. 130a ust. 10h p.r.d., także w kwestii dotychczasowego właściciela pojazdu, jak i dla strony postępowania administracyjnego, uznanej na podstawie orzeczenia Sądu za właściciela pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2024 r., II GSK 463/23).
Także w wyroku z dnia 25 czerwca 2024 r., II GSK 2281/23 NSA stwierdził, że "nie można podzielić stanowiska, że w postępowaniu o przepadek samochodu prowadzonym przez sąd cywilny dochodzi tylko do wiążącego ustalenia również dla organów (także na użytek dalszego postępowania prowadzonego na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d.) nowego właściciela - powiatu (miasta na prawach powiatu), bowiem nabycie prawa własności przez powiat następuje na podstawie konstytutywnego orzeczenia sądu o przepadku i jest nabyciem pierwotnym a nie pochodnym. Niezależnie od konstytutywnego charakteru tego orzeczenia bezwzględnie muszą być poczynione ustalenia co do właściciela, któremu "odejmuje się prawo własności", jest to bowiem przesłanką materialną jego wydania (art. 130a ust. 10 i ust. 10e p.r.d.)".
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 130a ust. 10h ustawy prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Skarżący argumentował, że ponad trzyletnia zwłoka Starosty z wystąpieniem do Sądu o przepadek własności pojazdu spowodowała koszty, za które skarżący nie powinien odpowiadać.
W orzecznictwie sądów administracyjnych w tej kwestii ukształtowały się 2 linie orzecznicze.
Pierwsza stanowi, że z odczytywanej łącznie merytorycznej treści przepisów art. 130a ust, 10, ust, 10a i ust. 10h p.r.d., z zastrzeżeniem art. 130a ust. 10c, 10d i 10i, wynika, że wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu może zostać złożony co do zasady najwcześniej po upływie 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu (art. 130a ust.
10) i nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia o obowiązku odebrania pojazdu oraz skutkach jego nieodebrania (art. 130a ust. 10a). Są to terminy początkowe. Ustawa nie określa natomiast terminów końcowych do złożenia przez właściwego starostę wniosku o orzeczenie przepadku. Prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi jednak do wniosku, że do obciążających właściciela pojazdu kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, nie można zaliczyć takich kosztów, które spowodowane były zaniechaniem dokonania stosownych czynności przez organ administracji.
Dotyczy to zarówno czynności związanych z prawidłowym zawiadomieniem właściciela pojazdu o możliwości jego odbioru, jak i czynności związanych z niezwłocznym wystąpieniem starosty z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu. Z treści cytowanych przepisów wynika, że starosta już po upływie 3 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi i uprzednim, prawidłowym poinformowaniu właściciela pojazdu lub innej uprawnionej osoby o możliwości jego odbioru, ma obowiązek wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku. Przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. posługuje się bowiem sformułowaniem "starosta (...) występuje do sądu z wnioskiem" a nie, że "starosta (...) może wystąpić, co jednoznacznie wskazuje, że o ile są spełnione przesłanki wynikające z art. 130a ust. 10 p.r.d. starosta powinien niezwłocznie taki wniosek złożyć. Upływ czasu wpływa bowiem na wysokość naliczonych przez organ kosztów przechowywania usuniętego pojazdu.
Treść art. 130a ust. 10h p.r.d. wskazuje, że określone koszty powinien ponosić właściciel lub inna osoba, której niewłaściwe lub niezgodne z prawem zachowanie, koszty te wygenerowało. Właściciela pojazdu powinny zatem obciążać jedynie koszty które są normalnym skutkiem jego niezgodnego z prawem zachowania, a nie takie, które są wynikiem zaniechania czy bezczynności organu administracji. Nadmierna opieszałość organu może prowadzić do naruszenia zasady uwzględnienia słusznego interesu obywateli i zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, gdyż ujemne konsekwencje zaniechań organów obciążałyby właściciela pojazdu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 25 maja 2018 r" sygn. akt I OSK 2990/17; 24 listopada 2020 r.; sygn. akt! OSK 1328/20; 7 marca 2024 r., sygn. akt N GSK 1740/23; 28 maja 2024, sygn. akt II GSK 1974/23 czy z dnia 24 lutego 2026 r" II GSK 1591/22).
Druga linia, którą podzieliło SKO w skarżonej decyzji, wskazując na liczne judykaty NSA, stanowi, że jeżeli uprawniony podmiot, o którym mowa wart. 130a ust. 10 p.r.d., został prawidłowo i skutecznie powiadomiony o skutkach nieodebrania pojazdu, w tym o obowiązku poniesienia kosztów, o których mowa wart. 130a ust. 10h p.r.d., a ponadto do momentu wszczęcia postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku podmiot ten miał jeszcze możliwość odebrania pojazdu, to odpada podstawa do przyjęcia, że zaniechania organu w zakresie złożenia wniosku o orzeczenie przepadku po upływie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia mogą być uznane za okoliczności uzasadniające zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów przechowywania, (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 704/23). Podmiot zobowiązany (do uiszczenia tych kosztów, jeżeli tylko został prawidłowo i skutecznie powiadomiony o skutkach własnego zaniechania (art. 130a ust. 10 p.r.d.), powinien ponosić odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązków w zakresie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym oraz za skutki ich naruszenia (tak NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2025 r., II GSK 2200/24).
Sąd w kontrolowanej sprawie przychyla się do tego drugiego stanowiska.
Z odczytywanej w łączności merytorycznej treści przepisów art. 130a ust. 10,10a i 10 h p.r.d., z zastrzeżeniem art. 130a ust. 10c, 10d i 10i, wynika, że wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu może zostać złożony co do zasady najwcześniej po upływie 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu (art. 130a ust.
10) i nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia o obowiązku odebrania pojazdu oraz skutkach jego nieodebrania (art. 130a ust 10a). Są to terminy początkowe. Ustawa nie określa natomiast terminów końcowych do złożenia przez właściwego starostę wniosku o orzeczenie przepadku, natomiast odrębną kwestią jest zakres czasowy lub przedmiotowy możliwości obciążenia obowiązkiem pokrycia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, które powstały w okresie od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia (art. 130a ust. 4 p.r.d.) do dnia prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku (art. 130a ust. 10e p.r.d.).
Prawidłowa i pełna wykładnia art. 130a ust. 10h wzw. z art. 130a ust. 10 p.r.d. prowadzi do wniosku, że warunkiem uznania, że podmiot będący właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, z zastrzeżeniem art. 130a ust. 10d i 10i, ponosi prawną odpowiedzialność za koszty, o których mowa wart. 130a ust. 10h, powstałe w okresie od momentu wydania dyspozycji usunięcia do dnia prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku, jest uprzednie stwierdzenie przez właściwego starostę, że względem tego podmiotu został dopełniony obowiązek prawidłowego powiadomienia o powinności odbioru pojazdu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego powiadomienia, pod rygorem wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, oraz o skutkach nieodebrania pojazdu, w tym o skutkach wynikających z art. 130a ust. 10e i 10 h p.r.d. Jeżeli właściwy starosta nie zrealizował skutecznie powyższego obowiązku informacyjnego, a w szczególności, jeżeli braków dowodów skutecznego doręczenia prawidłowego powiadomienia, to brak jest podstaw do orzekania o ustaleniu obowiązku zapłaty kosztów, o których mowa wart. 130a ust. 10h p.r.d., za okres od dnia następującego po upływie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia do dnia prawidłowego i skutecznego prawnie powiadomienia, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d.
Na tle ustalonej powyżej wykładni, ocena skarżącego, że właściciela pojazdu powinny obciążać "tylko koszty uzasadnione, a więc takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania, a nie takie, które są wynikiem zaniechania czy bezczynności organu administracji", została sformułowana nie tylko zbyt ogólnie, lecz także i przede wszystkim wadliwie. Jeżeli bowiem uprawniony podmiot, o którym mowa wart. 130a ust. 10 p.r.d., został prawidłowo i skutecznie powiadomiony o skutkach nieodebrania pojazdu, w tym o obowiązku poniesienia kosztów, o których mowa wart. 130a ust. 10h p.r.d., a ponadto do momentu wszczęcia postępowania sądowego w sprawie orzeczenia przepadku podmiot ten miał jeszcze możliwość odebrania pojazdu - co w tej sprawie nie było kwestionowane - to odpada podstawa do przyjęcia, że zaniechania organu w zakresie złożenia wniosku o orzeczenie przepadku po upływie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia mogą być uznane za okoliczności uzasadniające zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów przechowywania.
Podmiot zobowiązany do uiszczenia tych kosztów, jeżeli tylko został prawidłowo i skutecznie powiadomiony o skutkach własnego zaniechania (art. 130a ust. 10 p.r.d.), powinien bowiem ponosić odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązków w zakresie bezpieczeństwa i porządku w ruchu drogowym oraz za skutki ich naruszenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargą oddalił jako niezasadną.