Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. W. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...], wydana w sprawie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości.
Skarżąca w terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł., złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z 8 kwietnia 2014 r., sygn. II SA/Rz 138/14 referendarz sądowy WSA odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w powyższym zakresie.
Postanowieniem z 4 lipca 2014 r. WSA w pkt I. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i w pkt II. ustanowił dla niej adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka pismem z 9 lipca 2014 r. wyznaczyła dla skarżącej w niniejszej sprawie adwokata P. F. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. skarżąca wypowiedziała pełnomocnictwo ustanowionemu dla niej pełnomocnikowi z urzędu, podając, że nie spełnił on poczynionych z nią uzgodnień i nie złożył wniosku o wyłącznie sędziów orzekających na rozprawie. Skarżąca wniosła również o wyznaczenie drugiego pełnomocnika z urzędu.
Jednocześnie na rozprawie pełnomocnik skarżącej adwokat P. F. oświadczył, że wobec utraty przez mocodawcę zaufania w stosunku do jego osoby i formułowania pod jego adresem pozamerytorycznych żądań oraz zarzutów - wnosi o zwolnienie go z funkcji pełnomocnika z urzędu. Nadto zwrócił się on do Sądu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które jak oświadczył nie zostały pokryte w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie ustawy z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Regulacja, do której stosowania odsyła powyższy przepis to rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461, zwane dalej rozporządzeniem). W świetle § 19 pkt 1 rozporządzenia kosz_@POCZ@__@KOty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Zgodnie zaś z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawką minimalną w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie innej niż ta, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego jest kwota 240 zł. Przy czym stawka ta z mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (obecnie jest to 23 %).
Z akt sprawy wynika, że na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i złożył oświadczenie, że koszty nie zostały pokryte w całości, ani w części. W związku z powyższym zaistniały podstawy do przyznania adwokatowi P. F. kosztów za udzieloną skarżącej M. W. pomoc prawną z urzędu, (która nie została w jakiejkolwiek części opłacona).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.