Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił Wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż Wnioskodawca nie wykazał, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. W szczególności nie wyjaśnił, czy zadeklarowane przez niego gospodarstwo rolne przynosi dodatkowe dochody, a także czy pozostające we wspólnym gospodarstwie dzieci, z których dwoje jest pełnoletnich, a trzecie ma 17 lat, partycypują w kosztach utrzymania.
W sprzeciwie Wnioskodawca zarzucił naruszenie art 245 i 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.") poprzez odmówienie ustanowienia adwokata z urzędu pomimo tego, że jego sytuacja materialna i zdrowotna jest bardzo zła i nie stać go na adwokata z wyboru. Na dowód powyższego przedłożył kopię rachunków i faktur "ukazujących złą sytuację majątkową i zdrowotną". Na tej podstawie wniósł o ustanowienie na jego rzecz adwokata z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a.: rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których w art 258 § 2 pkt 6-8, sąd wdaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na podstawie art 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania - art 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Sąd podziela stanowisko referendarza, że Wnioskodawca nie spełnia warunków do przyznania prawa pomocy tak w zakresie całkowitym, jak też częściowym. Ze złożonego pod rygorem odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań oświadczenia majątkowego wynika, że Wnioskodawca wraz z żoną utrzymują się z dochodów, których miesięczna, łączna wysokość wynosi 3200 zł. We wspólnym gospodarstwie pozostaje troje dzieci, w tym dwoje pełnoletnich. W skład zadeklarowanego majątku wchodzi dom o powierzchni 109 m2, gospodarstwo rolne o powierzchni 2,1 ha, w tym 3 budynki gospodarcze a także samochód osobowy marki Peugeot 307 z 2005 r. Wśród wydatków i zobowiązań Wnioskodawca wskazał: utrzymanie domu, opłaty za media, koszty leczenia, rehabilitacja, ubezpieczenie majątku, bez wskazania ich wysokości.
Z powyższego wynika, że Wnioskodawca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Posiada stałe źródło dochodu, które pozwala rodzinie na pokrycie bieżących należności, o czym świadczy fakt niewykazania spoczywających na Wnioskodawcy długów. Powyższego nie podważają dołączone do sprzeciwu rachunki i faktury (dowody zapłaty za odpady komunalne, raty podatku rolnego, rachunki za gaz, dowód zapłaty ubezpieczenia pojazdu, rachunki za wodę oraz oplata polisy ubezpieczeniowej). Są to bowiem zwykłe koszty utrzymania o przeciętnych wysokościach, które Wnioskodawca na bieżąco opłaca, bez konieczności wsparcia ze strony osób trzecich czy instytucji finansowych. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że Wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania – co stanowi warunek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie istnieją również obawy, że uiszczenie przez Wnioskodawcę kosztów postępowania (na obecnym etapie kosztami tymi będą wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika) spowoduje uszczerbek w koniecznym utrzymaniu Wnioskodawcy i jego rodziny, co jest warunkiem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Końcowo należy wskazać, że w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej i jej skuteczności, poniesione koszty postępowania kasacyjnego zostaną zasądzone na rzecz Wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.