Uzasadnienie
M. S. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1150/06, złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. NSA postanowieniem z 7.01.2010 r. o sygn. I OSK 1496/09 przekazał ten wniosek do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi w Rzeszowie (dalej WSA).
Ponieważ wniosek PPF M. S. nie zawierał wszystkich informacji niezbędnych do oceny żądania, referendarz WSA w Rzeszowie pismem z dnia 12.02.2009 r., na podstawie art. 255 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.), wezwał stronę wnioskującą do:
- 1) wyjaśnienia czy członkowie rodziny S. są właścicielami samochodów osobowych, telefonów komórkowych, a jeżeli tak, to jakie są miesięczne koszty utrzymania tych przedmiotów,
- 2) podania rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę skarżącego, składników majątkowych wykorzystywanych do prowadzenia tej działalności oraz kwot dochodu uzyskiwanego na tej podstawie w skali miesiąca.
Wskazane oświadczenia należało nadesłać w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania sądowego pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Taki rygor został określony w skierowanym do strony wezwaniu. Wezwanie zostało prawidłowo przesłane na adres wnioskodawcy. Według zwrotnego potwierdzenia odbioru, pismo sądowe M. S. odebrał w dniu 17.02.2010 r. Pomimo upływu terminu, wezwanie referendarza sądowego WSA w Rzeszowie nie zostało wykonane w żadnym ze wskazanych punktów.
Stwierdzono, co następuje:
Jak wynika ze złożonego formularza PPF, wniosek skarżącej dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych. M. S. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Strona zobowiązana była wykazać, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Na te koszty składają się opłaty i wydatki sądowe oraz wynagrodzenie przysługujące fachowemu pełnomocnikowi. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje norma art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększenie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego.
Strona wnioskująca o prawo pomocy nie nadesłała w wyznaczonym terminie żądanych oświadczeń. Wykonanie wezwania miało na celu umożliwić wszechstronną ocenę stanu majątkowego M. S. i jego rodziny oraz podjęcie adekwatnej do tej oceny decyzji procesowej. O zdolności majątkowej strony świadczy niewątpliwie to czy ponosi koszty utrzymania przedmiotów zbędnych dla zachowania poziomu utrzymania koniecznego. Za te wydatki uznaje się koszty utrzymania pojazdów samochodowych i telefonów komórkowych. Strona nie wskazała w treści swego wniosku, jaką działalność gospodarczą prowadzi żona i jakie z tego tytułu rodzina uzyskuje dochody. Formalno - prawne podstawy wezwania skierowanego do strony zawiera art. 255 p.p.s.a.
Nie wykonując wezwania referendarza, wnioskodawca M. S. nie wykazał okoliczności, które pozwoliłyby w sposób pozytywny ustosunkować się do zgłoszonego żądania. Skutki tego zaniechania zostały wnioskodawcy przedstawione w wezwaniu. Dlatego też, nie zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powoduje to konieczność odmowy przyznania prawa pomocy M. S. Z wyżej powołanych względów orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 255, art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.