Uzasadnienie
W jednobrzmiących skargach na decyzję Wojewody w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wygaszenia trwałego zarządu Skarżący domagali się wstrzymania wykonania decyzji, nie podając powodów wydania takiego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Rzeszowie zważył, co następuje
Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcach. Skarżący nie wykazali przed jakimi ewentualnymi skutkami domagają się ochrony. Ponadto Sąd pod wątpliwość poddaje czy zaskarżona decyzja wydana w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu może w ogóle takie skutki wywołać.
Należy bowiem zauważyć, że omawianej instytucji podlegają wyłącznie akty zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, akty na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Dla przykładu można wskazać, że chodzić będzie np. o decyzję o wywłaszczeniu nadającą wywłaszczającemu określone prawa rzeczowe i nakładającą na niego obowiązek zapłacenia odszkodowania, decyzję nakazującą właścicielowi nieruchomości, który spowodował zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływające na grunty sąsiednie, przywrócenie poprzedniego stanu nieruchomości.
Takich skutków w ocenie Sądu nie wywołuje zaskarżony akt, który stanowi procesową formą zakończenia postępowania – umorzenie postępowania. Jego przedmiotem nie jest żadne nakazane zachowanie się podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do jego wykonania, które polegałoby na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy też świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.