Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. odrzucona została skarga kasacyjna wniesiona przez A na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r. wydane w przedmiocie odrzucenia skargi. Przy doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżąca została pouczona, że zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej: P.p.s.a., na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie (do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem tutejszego Sądu oraz że zażalenie, pod rygorem jego odrzucenia, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego).
W dniu 30 stycznia 2015 r. A wniosła do Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 30 grudnia 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Zażalenie to sporządziła i podpisała osobiście.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Na wstępie Sąd zauważa, że zakwalifikowanie pisma skarżącej wniesionego do Sądu w dniu 30 stycznia 2015 r. może sprawiać pewne problemy interpretacyjne. Sąd uznał jednak, że skarżąca w sposób niebudzący wątpliwości zaskarżyła postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej z dnia 30 grudnia 2014 r. w niniejszej sprawie o sygn. akt II SA/Po 542/14. Wskazuje na to istota treści pisma skarżącej, w którym wskazuje ona, że postanowienie nr II SA/Po 542/13 z dnia 02.01.2015 (powinno być "z dnia 30 grudnia 2014 r.", albowiem w niniejszej sprawie Sąd w dniu 2 stycznia 2015 r. nie wydał żadnego postanowienia) – jest bezzasadne i bezprawne, ponieważ WSA w Poznaniu samowolnie, wbrew treści wniosków strony postępowania pozwala sobie zakwalifikować wnioski strony. Wskazuje na to także fakt, że postanowienie referendarza tutejszego Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy zostało jej doręczone w dniu 9 lutego 2015 r. Zatem pismo wniesione do Sądu w dniu 30 stycznia 2015 r. nie mogło stanowić sprzeciwu od powyższego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy.
W związku z powyższym nie budzi wątpliwości Sądu, że złożone przez A pismo należy rozpatrzyć. Sąd uznał zatem, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 30 grudnia 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej.
Przedmiotowe zażalenie jest jednak niedopuszczalne.
Analogicznie jak w przypadku skargi kasacyjnej, zażalenie, którego przedmiotem jest postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, albo jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., co wynika wprost z art. 194 § 4 P.p.s.a. Zażalenie sporządzone przez samą stronę, wbrew wymogowi określonemu art. 194 § 4 P.p.s.a., obarczone jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem zażalenia.
W przedmiotowej sprawie zażalenie na postanowienie z dnia 30 grudnia 2014 r. skarżąca sporządziła i podpisała osobiście, pomimo, że została pouczona o konieczności sporządzenia zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego. Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżąca była adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu zażalenia.
Nadto Sąd wyjaśnia, że w związku ze złożeniem przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w przypadku ewentualnego uwzględnienia wniosku i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, pełnomocnik ten będzie miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
/-/ Wiesława Batorowicz