Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia 08 listopada 2010 r. B. D. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w postępowaniu z jej skargi na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) czerwca 2010 r. Na podstawie zarządzenia z dnia 17 listopada 2010 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczone zostało w dniu 22 listopada 2010 r. W wyznaczonym terminie strona nie nadesłała urzędowego formularza PPF. Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2011 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 25 stycznia 2011 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia. W dniu 02 lutego 2011 r. B. D. wniosła od tego zarządzenia sprzeciw, w którym zakwestionowała to rozstrzygnięcie wywodząc, iż wyznaczonego przez Sąd terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie dochowała z przyczyn od niej niezależnych, z uwagi na chorobę i brak możliwości przyjazdu do Poznania lub udania się na pocztę. Jednocześnie skarżąca zakwestionowała nie rozpoznanie merytoryczne złożonego przez nią wniosku, choć w jej ocenie podniesione w nim okoliczności są wystarczające do zwolnienia od opłat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. 259 §1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a), sprzeciw od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy można wnieść w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, a spóźniony sprzeciw podlega odrzuceniu (art. 259 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy skarżąca wniosła sprzeciw po upływie terminu, bowiem zaskarżone zarządzenie zostało jej doręczone w dniu 25 stycznia 2011 r., siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 01 lutego 2011 r. (wtorek), a sprzeciw wniesiony został w dniu 02 lutego 2011 r. W tych okolicznościach sprzeciw wniesiony z jednodniowym uchybieniem terminu Sąd odrzucił, działając na mocy art. 259 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Sądu argumentacja przytoczona w uzasadnieniu sprzeciwu nakazuje uznać, iż wraz z tym środkiem zaskarżenia skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do założenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podała, iż z uwagi na chorobę nie mogła dochować terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Przyczynę uchybienia terminu skarżąca podaje wyłącznie w aspekcie niedochowania czynności złożenia przedmiotowego wniosku.
Wniosek o przywrócenie terminu w tym przypadku uznać należy za niedopuszczalny, bowiem niedochowanie terminu w tym przypadku nie wywołuje negatywnych dla strony skutków. Zważyć należy, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać złożony na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego (por. P. Zaborniak, Wybrane kwestie stosowania prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ZNSA 2006 nr 4-5, s. 21 i nast.). Na obecnym etapie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, gdy przeprowadzane są czynności wstępne związane z wniesioną skargą oraz wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, skarżąca może złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy odpowiadający wymogom określonym przepisem art. 252 §2 p.p.s.a., a więc na wymaganym urzędowym formularzu. Z tego uprawnienia strona jak dotąd nie skorzystała, bowiem wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie złożyła wypełnionego formularza PPF. W tych okolicznościach wniosek jako niedopuszczalny Sąd odrzucił, zgodnie z art. 88 p.p.s.a.
Stąd postanowiono, jak w sentencji.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak