Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 maja 2013r. odrzucił skargę H. M. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2012r. w przedmiocie wydania warunków zabudowy. Powyższe postanowienie zostało osobiście odebrane przez skarżącą w dniu 25 kwietnia 2013r., a przez skarżącego w dniu 30 kwietnia 2013r.
W dniu 31 maja 2013r. skarżący nadali na poczcie przesyłkę zaadresowaną do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało Sądowi wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą oraz wniosło o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 §1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym uprawdopodobnić należy okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 §1 i §2 p.p.s.a.).
Wobec powyższego w pierwszej kolejności Sąd bada, czy wniosek o przywrócenie terminu jest dopuszczalny i czy został złożony w 7-terminie liczonym od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Ustaleniu podlega zatem moment, kiedy w rzeczywistości (obiektywnie) ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania czynności. Oczywistym jest, że analizując tę okoliczność Sąd nie przeprowadza postępowania dowodowego z własnej inicjatywy, ale zasadniczo zobligowany jest opierać się na twierdzeniach wnioskodawczyń popartych stosownymi dowodami, a także dowodami zgromadzonymi w toku całego postępowania. Jeżeli Sąd dojdzie do przekonania, że strona wniosła wniosek o przywrócenie terminu po upływie powyższego terminu wniosek podlega odrzuceniu.
Przekładając przytoczone wyżej rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, mając na uwadze całokształt okoliczności związanych z uchybieniem terminu, w ocenie Sądu oboje skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu z przekroczeniem 7-dniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W dniu osobistego odebrania postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi, tj. 25 kwietnia 2013r. i 30 kwietnia 2013r., skarżący dowiedzieli się o uchybieniu terminu do złożenia skargi i jego przyczynach. Zatem od tych dat, dla każdego ze skarżących, oddzielnie rozpoczął bieg 7–dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin ten ostatecznie upłynął w dniu 7 maja 2013r. Wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożyli dopiero w dniu 31 maja 2013r., zatem z bezspornym przekroczeniem 7-dniowego terminu do jego złożenia.
Wobec powyższego na podstawie art. 88 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić, jak Sąd orzekł w postanowieniu.
/-/ E. Brychcy