Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 2 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Po 191/26

Uzasadnienie

W dniu 18 czerwca 2025 r. Rada Miejska Gminy Rawicz podjęła uchwałę nr XXI/173/25 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Folwark-Kąty" w obrębach geodezyjnych Folwark oraz Kąty gmina Rawicz.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli E. G., M. G., T. K. i Z. K. zaskarżając ją w części dotyczącej działek nr ewid, 566/40 i 566/41, w zakresie ustaleń obejmujących: przeznaczenie tych działek pod tereny komunikacji drogowej wewnętrznej (19KR) oraz wyznaczenia na tych działkach nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż terenu komunikacji drogowej wewnętrznej (19KR).

Zaskarżonej uchwale Skarżący zarzucili naruszenie

1. 1. art. 1 ust 2 u.p.z.p. oraz art. 8 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 31 ust. 3, 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c., poprzez przyjęcie nadmiernych, nieproporcjonalnych, nieracjonalnych i nieuzasadnionych urbanistycznie/planistycznie rozwiązań na działkach Skarżących w postaci:
2. - wyznaczenia nowej drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 19KR, przebiegającej równolegle do istniejącej już drogi wewnętrznej na działce nr ewid. 566/42,
3. - wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż terenu komunikacji drogowej wewnętrznej (19KR), powodując brak możliwości zabudowy działek, co stanowi przekroczenie granic dopuszczalnego władztwa planistycznego, narusza zasadę proporcjonalności ograniczeń prawa własności i zasadę niezbędności ingerencji tylko dla realizacji realnego interesu publicznego i prowadzi do wywłaszczenia planistycznego nieruchomości prywatnej bez odszkodowania,
4. 2. art. 17 u.p.z.p. w zw. z art, 1 ust. 2 pkt 1 i 7 u.p.z.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnej analizy potrzeb komunikacyjnych i skutków planistycznych projektowanej drogi, pominięcie rozważenia wariantów przebiegu lub alternatywnych rozwiązań (np. usprawnienia istniejącej drogi), w konsekwencji czego doszło do podjęcia uchwały bez dostatecznego uzasadnienia merytorycznego dla przyjętych rozwiązań oraz z naruszeniem obowiązku wyważenia interesu publicznego i prywatnego na etapie sporządzania planu.
5. 3. art. 4 ust. 1, art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez uchwalenie planu miejscowego w zaskarżonej części niezgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rawicz, a w szczególności przekroczenie kierunków polityki przestrzennej wyznaczonych w Studium dla tego obszaru (plan wprowadza nowy ciąg drogowy nieprzewidziany w Studium, podczas gdy Studium preferowało wykorzystanie istniejącego układu drogowego); a tym samym plan narusza wymóg spójności ze Studium.

Wskazując na powyższe Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej nieruchomości Skarżących tj. działek nr ewid. 566/40 i 566/41 położonych w obrębie Folwark, w zakresie w jakim:

1. - w § 4 pkt 13 przewidziano teren komunikacji drogowej wewnętrznej oznaczony symbolem 19KR,
2. - w § 13 pkt 1 lit. f) wymieniono teren komunikacji drogowej wewnętrznej oznaczony symbolem 19KR,
3. - na rysunku planu wyznaczono teren komunikacji drogowej wewnętrznej oznaczony symbolem 19KR,
4. - na rysunku planu na terenie oznaczonym symbolem 17MN wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy wzdłuż terenu oznaczonego symbolem 19KR cofniętą w głąb działek nr 566/40 i 566/41, tj. o wyeliminowanie z Uchwały terenu komunikacji drogowej wewnętrznej 19KR zarówno z ustaleń tekstu, jak i rysunku oraz wyeliminowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie 17 MN wzdłuż terenu 19KR zarówno z ustaleń tekstu, jak i rysunku planu.

Ponadto Skarżący wnieśli o przyznanie należnych kosztów niniejszego postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na rzecz skarżących od organu, w tym kwoty 68 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, iż E. G. i M. G. są właścicielami m.in. działki ewid. 566/41, na której zaplanowano: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (17MN) 17MN, a także tereny komunikacji drogowej wewnętrznej (19KR). Skarżący T. K. i Z. K. są właścicielami m.in. działki nr ewid. 566/40, na której zaplanowano: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług (8MN-U), tereny komunikacji drogowej wewnętrznej (19KR) oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (17MN).

Skarżący podnieśli, iż teren ten był od kilku lat konsekwentnie przygotowywany pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną przy czym układ komunikacyjny został uprzednio zaplanowany i zatwierdzony przez organy Gminy Rawicz w następujących rozstrzygnięciach:

1. 1. Decyzją z dnia 8 marca 2021 r., znak SPiR.6730.1.269.2020 Burmistrz Gminy Rawicz ustalił warunki zabudowy
2. 2. Decyzją z dnia 24 sierpnia 2021 r., znak SPiR.6831.39.2021 Burmistrz Gminy Rawicz zatwierdził podział działki nr 566/15 na mniejsze działki budowlane (m.in. nr 566/35-566/39).
3. 3. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2024 r.. znak SPiR.6730.1.18.2024 Burmistrz Gminy Rawicz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 566/35. W decyzji tej jako sposób zapewnienia dostępu do drogi publicznej wskazano projektowana drogę wewnętrzna przebiegająca po działkach nr 566/7, 566/31 i 566/30 (tj. działkę nr 566/42 - według aktualnego oznaczenia), stanowiącą rozwinięcie wcześniej zaprojektowanego układu komunikacyjnego.
4. 4. Decyzją z dnia 12 listopada 2024 r., znak SPiR.6831,30.2024 Burmistrz Gminy Rawicz zatwierdził podział działki nr 566/35 na cztery mniejsze działki (nr 566/40, 566/41, 566/42 oraz 566/43). Wśród wydzielonych działek znalazła się droga wewnętrzna 566/42,

Skarżący podkreślili, iż na tym tle zaskarżona uchwała Nr XXI/173/25 wprowadziła radykalnie odmienne rozwiązanie, nie zważając na wcześniej wydane decyzji przewidujące określony sposób zagospodarowania działek i ich przeznaczenie inwestycyjne. Na rysunku planu wyznaczono nowy ciąg komunikacyjny ti. teren komunikacji drogowej wewnętrznej oznaczony symbolem 19KR przecinający działki Skarżących nr 566/40 i 566/41. Jednocześnie na dziatkach nr 566/40 oraz 566/41 oznaczonych symbolem 17MN wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w taki sposób, że w praktyce uniemożliwia ona realizację zamierzonej wcześniej zabudowy mieszkaniowej na tych nieruchomościach. W efekcie zasadnicza część działek Skarżących została przeznaczona pod infrastrukturę drogowa, a pozostała cześć, poprzez sposób wyznaczenia linii zabudowy utraciła realny charakter działek budowlanych i inwestycyjnych.

W ocenie Skarżących przyjęte w zaskarżonym planie rozwiązania mają charakter arbitralny, nieracjonalny i niemający uzasadnienia w interesie publicznym. Nie zostały poparte rzetelną analizą, ani realną potrzebą usprawnienia układu komunikacyjnego albo chociaż jakimkolwiek merytorycznym uzasadnieniem. W efekcie prowadzi to do nadmiernej, nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności prywatnej i w praktyce skutkuje wywłaszczeniem planistycznym nieruchomości Skarżących. Ograniczenia na działkach Skarżących nr ewid. 566/40 i 566/41 prowadzą do skutku najbardziej dotkliwego z perspektywy art. 6 ust. 2 u.p.z.p. tj. do praktycznego pozbawienia możliwości racjonalnej zabudowy, mimo że teren posiada istniejące powiązania komunikacyjne (w szczególności istniejącą drogę wewnętrzną na działce 566/42 oraz układ dojazdowy od ul. Miodowej).

W ocenie Skarżących Gmina Rawicz w ogóle nie wykazała, że przebieg drogi wewnętrznej 19KR po działkach 566/40 i 566/41 jest wariantem najmniej dolegliwym, ani że nie da się osiągnąć zakładanych celów komunikacyjnych w oparciu o istniejącą drogę na 566/42, ewentualne usprawnienia w pasie ul. Miodowej czy też inną organizację układu dróg wewnętrznych - bez blokowania zabudowy działek Skarżących. Przede wszystkim, dokumentacja planistyczna nie zawiera żadnej rzetelnej analizy potrzeb komunikacyjnych, która uzasadniałaby tak daleko idące rozwiązanie.

Skarżący wskazali również, iż ich zdaniem plan w zakwestionowanej części jest sprzeczny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rawicz. Studium Gminy Rawicz (uchwalonym Uchwałą Nr LXIX/718/23 z dnia 26 października 2023 r.). Z dostępnych Skarżącemu informacji wynika, że teren jego działek był w Studium przewidziany pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną/usługową (co odpowiada oznaczeniu MN U), jako część istniejącej struktury osadniczej. Studium nie wspominało o konieczności wytyczenia nowej drogi lokalnej równoległej do drogi gminnej. Wręcz przeciwnie, Studium wskazywano na potrzebę usprawnienia ruchu na istniejących szlakach komunikacyjnych i ewentualnego poszerzenia głównych dróg, lecz nie planowano powielenia istniejącej sieci drogowej w tak drobnej skali.

Według Skarżących wytyczenie drogi 19KR zdaje się wykraczać poza kierunki wyznaczone przez Studium. Plan wprowadza nowy element, który nie był wcześniej ujęty w polityce przestrzennej gminy. Co więcej, gdyby nawet uznać, że Studium dopuszcza pewien rozwój układu komunikacyjnego, to i tak należy zbadać, czy plan go wypaczył. W ocenie Skarżącego doszło do przekroczenia delegacji wynikającej ze Studium, które nie umożliwiło tak daleko idącej ingerencji na tym konkretnym terenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż Skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, 1436). Interes prawny musi mieć charakter indywidualny, konkretny i aktualny, a nie polegać jedynie na niezadowoleniu z przyjętych rozwiązań planistycznych (por. wyrok NSA z 9.02.2018 r., II OSK 1469/17).

Dalej organ wyjaśnił, iż procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przeprowadzona zgodnie z art. 17 i 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z zapewnieniem udziału społeczeństwa (art. 8 u.p.z.p.). Skarżący nie skorzystali z przysługujących im instrumentów partycypacji społecznej, w szczególności nie złożyli wniosków ani uwag do projektu planu, co - w ocenie organu - ma istotne znaczenie dla możliwości skutecznego kwestionowania jego ustaleń na etapie sądowym.

Organ zaznaczył, iż Rada Miejska, działając w ramach władztwa planistycznego (art. 3 i 4 u.p.z.p.), korzystała z przysługujących jej uprawnień do przyjęcia określonego przebiegu układu komunikacyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, kontrola sprawowana przez sąd administracyjny ogranicza się do badania legalności uchwały, a nie obejmuje oceny celowości ani trafności przyjętych rozwiązań urbanistycznych (por. wyrok NSA z 9.02.2018 r., 11 OSK 1469/17).

W projekcie planu miejscowego w granicach przedmiotowych działek ustalono przeznaczenie terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenu komunikacji drogowej wewnętrznej. Projekt planu miejscowego został przygotowany na podkładzie mapy zasadniczej, według stanu na dzień pozyskania mapy z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, przed dokonaniem podziału na mniejsze działki. Przebieg drogi wewnętrznej 19KR został w uchwale ustalony na podstawie dokonanych podziałów nieruchomości sąsiednich, w sposób porządkujący lokalizację budynków wzdłuż układu równoległych dróg wewnętrznych 20KR i 21KR. Działka nr 566/35 obręb Folwark została podzielona w odmienny sposób niż ustalony później w planie miejscowym. Dokonany podział na podstawie decyzji wprowadził dodatkowe sąsiedztwo drogi wewnętrznej od strony zachodniej działek budowlanych dostępnych z drogi 20KR, wymuszający wprowadzenie ograniczeń w postaci linii zabudowy zapewniających właściwą odległość budynków.

Co więcej takie rozwiązanie generuje potrzebę wprowadzenia większej liczby dróg dla dokonania kolejnych podziałów. W tym miejscu należy podkreślić, że decyzje o warunkach zabudowy wydawane są na wniosek właścicieli. Plan miejscowy wprowadza natomiast ustalenia w sposób uwzględniający cały obszar objęty planem, mając na uwadze już dokonane przesądzenia w postaci wyznaczonych dróg czy ochronę interesu osób trzecich. Samo dokonanie podziału przedmiotowych działek nie przesądza ponadto o ich statusie, aktualnie stanowią one grunt rolny, natomiast docelowe zagospodarowanie będzie musiało być realizowane zgodnie z ustalonym przeznaczeniem. Dokonany przez inwestora podział nie uniemożliwia zainwestowania działki nr 566/41, czy też użytkowania działki 566/42 jako dojazdu, dopuszczonego w ramach przeznaczenia terenu MN.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rawicz przyjętym uchwałą Rady Miejskiej Gminy Rawicz nr LXIX/718/23 z dnia 26 października 2023 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rawicz teren obejmujący dz. nr 566/40 i 566/41 w obrębie geodezyjnym Folwark znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie z zapisami studium na terenie dopuszczono dodatkowo zabudowę mieszkaniowo usługową oraz usługową. Zgodnie z wytycznymi dla wskazanego obszaru przewiduje się wyznaczanie ciągów komunikacyjnych zapewniających dostęp do nowych terenów zabudowy z uwzględnieniem ich właściwego powiązania z zewnętrznym układem drogowym. W związku z powyższym rozwiązania zawarte w skarżonym planie miejscowym są zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rawicz.

Odnosząc się do argumentacji skarżących, którzy wywodzą swoje zarzuty z wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji zatwierdzających podział nieruchomości organ wskazał, że mają charakter indywidualny i nie wiążą organu sporządzającego plan miejscowy, który - jako akt prawa miejscowego - może wprowadzać odmienne rozwiązania przestrzenne (por. wyrok NSA z 12.08.2025 r., II OSK 340/23).

Na rozprawie w dniu 2 lipca 2026 r. pełnomocnik Skarżących podtrzymał skargę podkreślając, iż ingerencja w prawo własności skarżących jest nieproporcjonalna i nieuzasadniona. Organ w żaden sposób nie wykazał, że przyjęte rozwiązania komunikacyjne są racjonalne. Pełnomocnik skarżących zwrócił uwagę, iż plan miejscowy procedowany był w oparciu o nieaktualną mapę na której nie uwidoczniono dokonanego do podziału. Pełnomocnik skarżących podniósł, iż istniejący układ komunikacyjny jest wystarczający do obsługi działek znajdujących się na tym obszarze.

Skarżąca E. G. oświadczyła, iż podtrzymuje skargę podnosząc, iż w jej ocenie gdyby organ opracował plan na aktualnej mapie nie byłoby problemu. Skarżąca wskazała również, iż podejmowała próby rozmowy z Burmistrzem, ale zostali zignorowani.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

W myśl art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej "p.p.s.a."), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu wskazać należy, iż podstawę prawną wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 661 - dalej: "u.s.g.").

Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Wskazany przepis wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Tym samym, skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może wnieść ten kto wykaże, że istnieje związek pomiędzy własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) - sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego prawa. Inaczej mówiąc, wywołuje dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1633/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie Skarżących przez ograniczenie lub pozbawienie ich uprawnień wynikających z przysługującego im prawa. O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu komentowanego przepisu rozstrzyga zatem zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż E. G. i M. G. są właścicielami działki ewid. 566/41, a T. K. i Z. K. są właścicielami działki nr ewid. 566/40 dla których w planie wprowadzono konkretne rozwiązania planistyczne, w tym przede wszystkim w zakresie układu komunikacyjnego.

Z tych też względów nie ulega wątpliwości, iż zapisy wskazanego planu ingerują naruszają, wbrew stanowisku wyrażonego w odpowiedzi na skargę, interes prawny Skarżących

Przy czym podkreślić należy, iż sama ingerencja w prawo własności (naruszenie interesu prawnego) legitymuje do wniesienia skargi, natomiast dopiero naruszenie interesu prawnego i prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Tym samym stwierdzenie, że zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny Skarżących otwiera Sądowi możliwość oceny, czy dokonano tego w zgodzie z prawem.

Należy przy tym dostrzec, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżących, co oznacza badanie legalności uchwały w odniesieniu do tych zapisów, które dotyczą tego interesu.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż Skarżący we wniesionej skardze zakwestionowali wyłącznie zapisy planu w zakresie ustaleń obejmujących przeznaczenie działek 566/40 i 566/41 pod tereny komunikacji drogowej wewnętrznej (19KR) oraz wyznaczenia na tych działkach nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż terenu komunikacji drogowej wewnętrznej (19KR).

Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej uchwały, w tak zakreślonych granicach, z przepisami prawa wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Na gruncie art. 147 § 1 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że wprowadzając sankcję nieważności – jako następstwo naruszenia prawa – ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą wystąpić przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g.). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95, Lex nr 25639).

Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.

Podkreślenia również wymaga, że wobec przyjętego kryterium oceny aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego, sąd nie dokonuje oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w dniu 31 stycznia 2024 r. Rada Miejska, podjęła uchwałę nr LXXXII/767/24 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Folwark-Kąty" w obrębach geodezyjnych Folwark oraz Kąty gmina Rawicz.

Następnie stosownie do art. 17 pkt 1 u.p.z.p., ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia planu ukazało się w dniu 27 marca 2024 r. w gazecie "Panorama Leszczyńska", a obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w dniach od 27 marca 2024 r. do dnia 26 kwietnia 2024 r. oraz na stronie internetowej Urzędu BIP (płyta CD folder: Wnioski>obowieszczenia).

Zgodnie z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. sporządzono projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. Burmistrz uzyskał opinie do przedstawionych w projekcie planu rozwiązań, od właściwych organów/instytucji, a na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. uzgodnił projekt planu z właściwymi organami/instytucjami (płyta CD folder: Uzgodnienia i opinie).

Ponadto projekt planu miejscowego został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, a konsultacje społeczne prowadzone były w okresie od 19 marca 2025 r. do 25 kwietnia 2025 r.

Obwieszczenie o powyższym umieszczano w różnych źródłach w okresie od 13 marca 2025 r. (tablica ogłoszeń) do dnia 19 marca 2025 r.(profil Facebook Gminy Rawicz).

Tym samym zachowano termin wynikający z art. 8h u.p.z.p.

Ponadto w ogłoszeniu został wyznaczony termin wyłożenia projektu i prognozy oraz wskazany termin dyskusji publicznej na dzień 2 kwietnia 2025 r. Określono również termin składania uwag do dnia 25 kwietnia 2025 r.

Tym samym stwierdzić należy, iż Sąd badając procedurę, mając na uwadze treść przepisów obowiązujących w czasie procedowania, z urzędu nie dopatrzył się naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej uchwały nie dopatrzył się, wbrew zarzutom skargi, sprzeczności jej postanowień z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie zgodności treści tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581). Obowiązek nienaruszania ustaleń studium postanowieniami planu wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 66/13, LEX nr 1519416).

Nadto studium, jako akt polityki wewnętrznej, ustala ogólne warunki zagospodarowania przestrzennego wytyczając kierunki dla planowania miejscowego. Jest to akt z założenia elastyczny, tworzący ramy dla opracowania planu miejscowego. Wskazując więc na konkretne funkcje terenów, kierunkuje planowanie miejscowe, które wyznaczonej funkcji powinno odpowiadać, przy czym stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia tych ustaleń. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione (przekopiowane) wprost (bezpośrednio) do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OSK 43/20, Lex nr 3084976).

Warto w tym miejscu odnotować, iż działki nr 566/40 i 566/41 zgodnie z ustaleniami rysunku planu znajdują się na terenie 8MN-U (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług), 17MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz 19KR (tereny komunikacji drogowej wewnętrznej).

Natomiast zgodnie z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rawicz, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Gminy Rawicz Nr LXIX/718/23 z dnia 26 października 2023 r. działki te znajdują się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na której dopuszczono tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej czy też wyłącznie usługowej.

Natomiast w zakresie układu komunikacyjnego wprowadzono zapis (pkt 1.3 kierunków) o konieczności "wyznaczanie ciągów komunikacyjnych zapewniających dostęp do nowych terenów zabudowy z uwzględnieniem ich właściwego powiązania z zewnętrznym układem drogowym".

W skardze Skarżący podnieśli, iż Studium wskazywano na potrzebę usprawnienia ruchu na istniejących szlakach komunikacyjnych i ewentualnego poszerzenia głównych dróg, lecz nie planowano powielenia istniejącej sieci drogowej w tak drobnej skali.

Wobec powyższego zauważyć należy, iż w Studium w zakresie układu komunikacyjnego (pkt 5.2) wskazano, iż wysokiej jakości sieć drogowa warunkuje możliwość szybkiego i bezpośredniego dotarcia do każdej miejscowości, a zatem zwiększa atrakcyjność inwestycyjną gminy. Ponadto dalej czytamy, iż "zakłada się zachowanie i przeprowadzenie remontów istniejących dróg gminnych, a także rozbudowę sieci dróg lokalnych wraz z rozwojem przestrzennym poszczególnych terenów inwestycyjnych. Poza drogami gminnymi wskazanymi na załączniku graficznym studium, w zależności od potrzeb wynikających z planowanego zagospodarowania terenów, możliwa jest realizacja nowych dróg, których przebieg zostanie ustalony w drodze decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej lub w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.". ponadto w Studium zapisano, iż za zgodne z ustaleniami Studium uznaje się także zachowanie dotychczasowego przeznaczenia wynikającego z obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub aktualnego sposobu użytkowania gruntów dla terenów, na których przewiduje się realizację nowych odcinków dróg.

Tym samym analiza zapisów Studium nie pozwala na uznanie, że wytyczenie drogi 19KR wykracza poza kierunki wyznaczone przez Studium. Podkreślenia wymaga, iż Studium nie tylko nie zabrania realizacji nowych dróg, a wręcz nakazuje wyznaczanie ciągów komunikacyjnych zapewniających dostęp do nowych terenów zabudowy.

Wobec powyższego nie można uznać, iż w zakresie wyznaczenia nowego ciągu komunikacyjnego plan miejscowy pozostaje w sprzeczności z zapisami Studium.

Należy pamiętać, iż ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień planów miejscowych, ale nie mogą być między sobą sprzeczne. Studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu planów. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego.

Odnosząc się do zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podkreślić należy, iż uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gmina działa w ramach tzw. władztwa planistycznego. Przy czym powtórzyć należy, iż z uwagi na treść art. 28 u.p.z.p. sąd nie dokonuje oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ.

Zasadę władztwa planistycznego gminy ustanawia przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy.

Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Z art. 2 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tejże ustawy wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu.

Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne, które stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego, kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy.

Jest to o tyle istotne, że uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. Podkreślić jednak należy, że władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego. Granicami władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja ma także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Przy czym w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest właśnie wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych, tak aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Na taką konieczność wskazuje również w swoim orzecznictwie dotyczącym ochrony własności Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, podkreślając, że każde ograniczenie własności musi być legitymowane publicznym interesem (Terazzi S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 27265/95, § 85, 17 października 2002, i Elia S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 37710/97, § 77, ECHR 2001-IX). Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki.

Powyższe oznacza, iż ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionego konstytucyjnej prawa własności oraz z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.

O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Jeżeli organy planistyczne gminy działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania, chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1189/16).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż ustalenie kwestionowanego przez Skarżących przebiegu układu komunikacyjnego nie nastąpiło z przekroczeniem władztwa planistycznego.

Podkreślenia wymaga, iż zasady sporządzania planu miejscowego w aspekcie jego wymaganej oraz dopuszczalnej treści zawiera art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. Natomiast mając na uwadze art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w tym przepisie, to wskazać należy, że okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 311/10; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016).

Jak już wcześniej wskazano kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy, a rada gminy jest organem ustawowo odpowiedzialnym za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej terenów nim objętych, w tym postanowienia planu powinny przewidywać rozwiązania określające dostęp do drogi publicznej działek, przede wszystkich tych przeznaczonych pod budownictwo.

Stąd w sprawie zgodnie z powołanym art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. określenie zasad budowy systemów komunikacji stanowi obligatoryjną jego część w przeciwieństwie do tych ustaleń, które w myśl art. 15 ust 3 u.p.z.p. mogą się w nim znaleźć w zależności od potrzeb. Dodatkowo, zgodnie z art. 7 ust 1 pkt 1 i pkt 2 u.s.g., do zadań własnych gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w ramach których mieszczą się m.in. ład przestrzenny i gminne drogi.

Nie może budzić zatem wątpliwości, że lokalny prawodawca ma obowiązek tak ukształtować przeznaczenie terenów objętych planem, by w sposób racjonalny zapewnić dostępność komunikacyjną poszczególnych obszarów, ze szczególnym uwzględnieniem tych obszarów, które z natury tej dostępności wymagają. Władztwo planistyczne obejmuje przyjmowanie rozwiązań komunikacyjnych na terenie objętym planem, komunikowanie z drogą publiczną i ujęcie dróg w pewien układ komunikacyjny. Takie kształtowanie ładu przestrzennego poprzez zaplanowanie siatki terenów komunikacyjnych ma służyć wszystkim korzystających z tego terenu.

Skarżący będący właścicielem działek 566/40 i 566/41 mają zapewniony dostęp do drogi publicznej przez sieć dróg wewnętrznych w tym 19KR.

Brzmienie ustaleń MPZP, odnoszące się do wyznaczenia drogi wewnętrznej 19KR, wprowadza jedynie ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości, pozostawiając pełne władztwo nad nieruchomością właścicielom, czyli Skarżącym. Okoliczność, że drogi wewnętrzne wyznaczono na terenach prywatnych (niepublicznych) i tym samym doszło do ingerencji we własność poszczególnych właścicieli, jest również konsekwencją ustawowego przyjęcia, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności, np. gdy celem wydzielenia drogi jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej terenów mieszkaniowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2249/12).

Przyjęcie w planie miejscowym rozwiązania polegającego na przeznaczeniu określonego terenu pod drogę wewnętrzną oznacza, że teren ten nadal pozostaje własnością jego dotychczasowego właściciela. Plan miejscowy określa przeznaczenie terenu, a nie obowiązek realizacji określonych inwestycji. To, czy zostanie ona zrealizowana zależy już wyłącznie od właściciela (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 301/16; z 12 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2646/13; z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1121/11). Należy zauważyć, że nieruchomości Skarżących znajdują się w obszarze stopniowo zabudowywanych terenów porolniczych i są przewidziane pod zabudowę mieszkaniową (działka 566/41 i częściowo 566/40) czy też mieszkaniowo-usługową (566/40), w którym Studium, wbrew zarzutom skargi, nie wprowadza zakazu wyznaczenia dróg wewnętrznych.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wiąże się to z koniecznością wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się nie tylko prawo własności i interesy właścicieli, ale również potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 7, 9 u.p.z.p.). Wyznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową wymaga zapewnienia dojazdu do nich oraz możliwości bezpiecznego funkcjonowania przyszłych mieszkańców.

W niniejszej sprawie nie może uiść uwadze kwestia, iż wyznaczona droga wewnętrzna oddziela strefy o różnym przeznaczeniu tj. tereny przeznaczone wyłącznie na zabudowę jednorodzinną od terenów przeznaczonych również na usługi. Takie rozwiązanie jest w pełni racjonalne i uzasadnione.

Odnosząc się zaś do zarzutu wprowadzenia odmiennych rozwiązań niż wynikający z poprzednio wydanych decyzji o warunkach zabudowy i decyzji podziałowych wskazać należy, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem wiążącym przy uchwalaniu planów miejscowych. Gmina nie jest w żadnym wypadku związana zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Należy pamiętać, iż zgodnie z art. 65 § 1 pkt 5 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Tym samym sam ustawodawca dostrzegł możliwość uchwalenia planu w sprzeczności z zapisami decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się zaś do kwestii decyzji podziałowej wskazać należy, iż plan miejscowy opracowywany był na bazie mapy aktualnej na dzień podjęcia przez Radę Miejską Gminy Rawicz uchwały nr LXXXII/767/24 z dnia 31 stycznia 2024 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Folwark-Kąty" w obrębach geodezyjnych Folwark oraz Kąty gmina Rawicz.

Jak wynika z nadesłanej decyzji podziałowej wydzielającej m.in. działki 566/40, 566/41 jak i działkę pod drogę wewnętrzna tj. 566/42 została ona wydana w dniu 12 listopada 2024 r., a więc w okresie trwającej procedury planistycznej.

Ponadto w tym miejscu wskazać należy, iż obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404) nie przewiduje, jak miało to miejsce w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, daty aktualności materiałów planistycznych.

W myśl § 10 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia (ust. 1), zaś materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu.

Mapy zasadnicze i katastralne są sporządzane na podstawie przepisów odrębnych w związku z tym, w świetle poprzednio obowiązujących przepisów prawa, powinny być one aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu. Co istotne w niniejszej sprawie również gmina o stosowne opinie i uzgodnienia wystąpiła w dniu 7 listopada 2024 r. (folder 5. Uzgodnienia i opinie - plik uzgodnienia na załączonej płycie CD), a więc przed datą wydania decyzji podziałowej, co jak wskazano wyżej miało miejsce 12 listopada 2024 r.

Natomiast podział dokonany decyzją z dnia 24 sierpnia 2021 r. został w pełni uwzględniony w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na co wskazuje zaplanowany przebieg drogi wewnętrznej 20KR obejmujący w całości wydzieloną na podstawie tej decyzji działkę 566/36.

Z tych też względów argumentacja braku uwzględniania wydanych decyzji podziałowych oraz decyzji o warunkach zabudowy nie mogła zostać uwzględniona.

Reasumując, powyższe pozwoliło Sądowi przyjąć, że wprowadzone regulacje dotyczące układu komunikacyjnego służą uporządkowaniu przestrzeni i pozostają uzasadnione uwarunkowaniami funkcjonalnymi tego obszaru. Zastosowane w niniejszej sprawie rozwiązania planistyczne nie ograniczają więc w sposób nieproporcjonalny praw Skarżących pozostawiając prawo do korzystania z nieruchomości stanowiącej ich własność.

W ocenie Sądu, pomimo że w subiektywnej ocenie Skarżących w tym zakresie doszło do naruszenia czy też ograniczenia ich prawa własności poprzez uchwalenie dostępu do drogi publicznej przez sieć dróg wewnętrznych, to z pewnością mieści się ono ww. granicach wynikających z powołanych wyżej przepisów. Brak jest więc podstaw do czynienia organowi uchwałodawczemu zarzutów w powyższym zakresie.

Za niezasadny należało również uznać zarzut wyznaczenia na działkach 566/40 i 566/41 nieprzekraczalnej linii zabudowy w taki sposób, że w praktyce uniemożliwia ona realizację zamierzonej wcześniej zabudowy mieszkaniowej na tych nieruchomościach. Sąd nie podziela stanowiska Skarżących jakoby działka 566/41, a tym bardziej działka 566/40 utraciły realny charakter działek budowlanych i inwestycyjnych.

W tym miejscu wskazać należ, iż analiza mapy (rys. 1 zamieszczony w skardze), z porównaniem jej z częścią graficzną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na ustalenie, iż od linii nieprzekraczalnej linii zabudowy do granicy z działką 566/42 działka 566/41 jak i 566/40 ma ponad 20 m długości, co z pewnością pozwala na jej zgodne z prawem wykorzystanie na cele budowlane.

Natomiast nie ulega wątpliwości, iż uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ ustalając sieć dróg oraz przeznaczając działki położone wzdłuż nich pod zabudowę obowiązany był do ustalenia linii zabudowy, co też uczynił.

Sąd na marginesie wskazuje, iż w toku postępowania, na co zwrócił uwagę organ a czego nie kwestionują Skarżący, nie były składane żadne uwagi czy też wnioski dotyczące kwestii zagospodarowania działek Skarżących.

W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.