Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku H.C. (dalej: "skarżący") o przyznanie stypendium rektora w roku akademickim 2025/2026 na kierunku [...] z tytułu wyróżniających wyników w nauce, decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. Rektor Uniwersytetu [...] w O. (dalej: "Rektor", "organ") odmówił przyznania stypendium wskazując, iż uzyskana przez skarżącego lista punktów na liście rankingowej wyniosła 1,96 i jest niższa od najniższej liczby punktów uprawniającej do stypendium rektora, wynoszącej 1,984 na studiowanym przez skarżącego kierunku, roku, poziomie i formie studiów.
Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając:
- - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprzyznaniu punktów w kategorii osiągnięć naukowych za uzyskanie nagrody Dziekana Wydziału [...] (dalej: "nagroda Dziekana"), przyznawanej dla najlepszego studenta na roku;
- - naruszenie przepisów Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] w O. stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr [...] Rektora z dnia [...] 2025 r. (dalej: "Regulamin"), poprzez jego zawężającą i sprzeczną z zasadami logiki wykładnię polegającą na wyłączeniu z katalogu osiągnięć punktowych nagrody będącej wynikiem rywalizacji o najwyższym stopniu trudności, mimo że charakter tej nagrody odpowiada co najmniej kategorii "wyróżnienie w konkursie ogólnopolskim lub inne osiągnięcia naukowe;
- - naruszenie art. 86 ust 1. pkt 4 w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.) – dalej: "p.s.w.n.", poprzez odmowę przyznania stypendium dla najlepszych studentów osobie, która uzyskała obiektywnie najlepsze wyniki w nauce (najwyższa średnia ocen na roku) w danej jednostce.
Decyzją z dnia 8 stycznia 2026 r. Rektor utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 10 grudnia 2025 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że fakt uzyskania najwyższej średniej ocen na roku nie skutkuje automatycznym przyznaniem stypendium. Stypendium przysługuje bowiem wyłącznie do 10% najlepszych studentów danego kierunku, o kolejności na liście rankingowej decyduje liczba punktów obliczona według algorytmu określonego w Regulaminie, a próg punktowy wynika z rankingu wszystkich wnioskodawców, którzy złożyli wnioski o stypendium rektora. Rektor wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę uwzględnił średnią ocen skarżącego za dwa ostatnie semestry studiów, która wyniosła 4,90. Zgodnie z § 14 ust. 1 Regulaminu, odpowiada to 4,90 pkt, co po zastosowaniu wzoru z § 12 ust. 13 Regulaminu dało 1,96 pkt. Dodatkowo organ wyjaśnił, że ww. nagroda Dziekana ma charakter wyróżnienia wewnętrznego, przyznawanego na podstawie wyników w nauce uzyskanych w toku studiów i nie stanowi osiągnięcia naukowego w rozumieniu § 15 ust. 2 Regulaminu.
Regulamin w sposób wyczerpujący i enumeratywny określa, jakie osiągnięcia podlegają punktacji w ramach kategorii osiągnięć naukowych. Nagroda Dziekana nie jest nagrodą lub wyróżnieniem uzyskanym w konkursie naukowym o zasięgu ogólnopolskim, o którym mowa w § 15 ust. 2 Ip. 10, lecz konsekwencją wysokiej średniej ocen.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 10 grudnia 2025 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 91 ust. 1 p.s.w.n. przez błędną jego wykładnię i pominięcie przesłanki wyróżniających wyników w nauce w postępowaniu w przedmiocie przyznania stypendium rektora, bowiem prawidłowa wykładnia przepisu art. 91 ust. 1 p.s.w.n. powinna prowadzić do przyjęcia, że stypendium rektora przysługuje studentowi, który spełnia przynajmniej jedną z przesłanek, o których mowa w art. 91 ust. 1 p.s.w.n., w tym przesłankę wyróżniających wyników w nauce;
- - § 15 ust. 2 pkt 10 Regulaminu w zw. z art. 91 ust. 1 p.s.w.n. przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że nagroda Dziekana, którą otrzymał skarżący, nie stanowi osiągnięcia naukowego jako wyróżnienie wewnętrzne.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postanowienia uczelnianego regulaminu świadczeń dla studentów, chociaż ów regulamin wydany jest na podstawie upoważnienia zawartego w art. 95 ust. 1 p.s.w.n., nie mogą naruszać istoty ustawowych rozwiązań. W przypadku zaś niezgodności normy regulaminowej z przepisem ustawy, prymat ma przepis ustawy. Skarżący wskazał, że o stypendium rektora może skutecznie ubiegać się zarówno student, który spełnia tylko jedną przesłankę warunkującą jego przyznanie (np. wyróżniające wyniki w nauce), jak i student, który wypełnił kilka lub wszystkie z wymienionych w tym przepisie przesłanek (student z wysoką średnią ocen, będący autorem artykułu naukowego, posiadający osiągnięcie artystyczne oraz osiągnięcie sportowe). Stypendium rektora dla najlepszych studentów jest jedno, jego przyznanie jest uwarunkowane spełnieniem różnych przesłanek, które mogą być spełnione łącznie, ale nie muszą.
Skarżący zauważył, że liczba punktów możliwych do uzyskania w danym roku akademickim w ramach przesłanki związanej z osiągnięciami naukowymi jest wielokrotnie wyższa niż liczba punktów możliwych do uzyskania z tytułu wyróżniających wyników w nauce (średnia ocen). Poza tym zarówno osiągnięcia artystyczne, jak i osiągnięcia sportowe są punktowane bez limitu, a suma punktów możliwych do uzyskania przewyższa znacznie liczbę punktów możliwą do uzyskania za średnią ocen w ramach przesłanki wyróżniających wyników w nauce. Zdaniem skarżącego oznacza to, że postanowienia Regulaminu naruszają warunki ustawowe, o których mowa w art. 91 ust. 1 p.s.w.n. Jeżeli bowiem student z najlepszą średnią ocen nie może otrzymać stypendium rektora, to jest to wynik ograniczenia - w sposób nieuprawniony - dostępu do stypendium rektora.
Ponadto skarżący wskazał na naruszenie przepisów Regulaminu przez pominięcie otrzymanej przez niego w 2025 r. nagrody Dziekana. Jego zdaniem, gdyby organ prawidłowo ocenił to osiągnięcie i przyznał należne skarżącemu punkty z tego tytułu, to skarżący uzyskałby taką liczbę punktów, która premiowana byłaby przyznaniem stypendium rektora.
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że łączna liczba punktów uzyskanych przez skarżącego została obliczona zgodnie z wzorem określonym w § 12 ust. 13 Regulaminu i wyniosła 1,96. Natomiast minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania stypendium rektora wynosiła 1,984. Skarżący nie osiągnął zatem minimalnej liczby punktów kwalifikującej do grupy otrzymującej stypendium rektora. Organ wskazał, że skarżący zajął 14 miejsce na liście rankingowej. Podał również, że liczba na studiowanym przez skarżącego kierunku, roku, poziomie i formie studiów w listopadzie wynosiła [...] osób, stypendium otrzymało 13 osób. Zatem przesłanka z art. 91 ust. 3 p.s.w.n. została spełniona, stypendium otrzymało bowiem do 10% najlepszych studentów.
Poza tym organ wskazał, że Regulamin nie eliminuje żadnej z ustawowych przesłanek przyznania stypendium rektora. Przesłanka wyróżniających wyników w nauce została w nim przewidziana i uszczegółowiona w zakresie procedury dotyczącej punktacji. Student może uzyskać określoną liczbę punktów wyłącznie na podstawie średniej ocen, bez konieczności wykazywania dodatkowych osiągnięć. Natomiast okoliczność, że maksymalna liczba punktów możliwych do uzyskania z tytułu średniej ocen jest niższa niż łączna liczba punktów możliwych do uzyskania w pozostałych kategoriach, nie oznacza naruszenia ustawy, ani pominięcia tej przesłanki.
Rektor zauważył również, że skarżący nie dołączył dyplomu w pierwotnym wniosku o przyznanie stypendium rektora. Uzyskana nagroda Dziekana został wskazana dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Natomiast osiągnięcie zgłoszone dopiero na etapie odwołania nie mogło zostać uwzględnione przy ustalaniu liczby punktów w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia.
Na rozprawie w dniu 28 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że na tym samym kierunku co skarżący studiuje [...] studentów, a stypendium otrzymało jedynie 13 osób. Skarżący był 14. na liście i nie wiadomo z jakich przyczyn nie otrzymał stypendium. Z kolei pełnomocnik organu wyjaśnił, że nie jest w stanie w pełni odnieść się do kwestii liczby studentów na roku i 14. miejsca, jakie skarżący zajął na liście rankingowej. Jednak stypendium przyznano do 10 %, a zatem spełnione zostały wymogi ustawowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. 2025 r., poz. 143 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.").
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Rektora z dnia 8 stycznia 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 10 grudnia 2025 r. o odmowie przyznania skarżącemu stypendium rektora w roku akademickim 2025/2026.
Podstawę prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a także przepisy Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] w O. stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr [...] Rektora z dnia [...] 2025 r.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 p.s.w.n. student może ubiegać się o stypendium rektora. Przyznanie tego świadczenia oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (zob. 86 ust. 2 p.s.w.n.).
Art. 91 ust. 1 p.s.w.n. określa, że stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku studiów. Jeżeli liczba studentów jest mniejsza niż 10, stypendium rektora może być przyznane 1 studentowi (zob. art. 91 ust. 3 p.s.w.n.).
Natomiast zgodnie z art. 95 ust. 1 p.s.w.n. regulamin świadczeń dla studentów określa:
- 1) wysokość świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, lub sposób jej ustalania;
- 2) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, oraz zakwaterowania i wyżywienia, o których mowa w art. 104, oraz sposób wypłacania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4;
- 3) sposób dokumentowania sytuacji materialnej studenta;
- 4) tryb powoływania oraz skład komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej.
Regulamin świadczeń dla studentów ustala rektor w porozumieniu z samorządem studenckim. W nowo utworzonej uczelni regulamin ustala na okres roku rektor (art. 95 ust. 2 p.s.w.n.).
Przed przystąpieniem do dalszych rozważań podkreślić należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 91 ust. 1 p.s.w.n. jest decyzją o charakterze fakultatywnym i jest wydawana w ramach uznania administracyjnego.
Ustawodawca użył bowiem słowa "może" (stypendium rektora może otrzymać student). Oznacza to, że fakt spełnienia kryteriów określonych w przepisie art. 91 ust. 1 p.s.w.n. nie warunkuje automatycznego przyznania osobie zainteresowanej (studentowi lub studentce) stypendium rektora, i to w oczekiwanej przez nią wysokości. Tym samym organ uczelni może odmówić przyznania stypendium rektora podmiotowi, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Organ uczelni nie jest bowiem zobligowany do przyznania świadczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem (nie ciąży na nim obowiązek przyznania stypendium, czyli wydania rozstrzygnięcia o określonej treści).
Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny ogranicza się przede wszystkim do zbadania, czy organ uczelni przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Oczywiście trzeba pamiętać, że uznaniowy charakter kontrolowanej decyzji nie oznacza (i nie może oznaczać) dowolnego działania organu uczelni.
Można w tym miejscu dodać, że organ przyznając stypendium dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi, a bezsprzecznym jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku stypendium nie mogłoby zostać faktycznie zrealizowane. Jeśli zatem przyznane środki na stypendia dla najlepszych studentów są zbyt małe, aby takie stypendia otrzymał każdy student spełniający kryteria przyznania pomocy, organ uczelni jest zmuszony dokonać wyboru spośród tychże studentów i gradacji osiągnięć, ponieważ może przyznać stypendia jedynie tyle na ile pozwalają mu fundusze. O ile zatem wobec większej ilości osób spełniających kryteria przyznania stypendium niż ilość zabezpieczonych w budżecie środków, nie wszystkie osoby otrzymają stypendium, lecz jedynie te mające największe osiągnięcia, to w takim przypadku w uzasadnieniu decyzji odmawiającej, muszą zostać wskazane jednoznaczne kryteria oceny osiągnięć naukowych lub sportowych osoby ubiegającej się o przyznanie stypendium.
Podnieść również należy, że zakres spraw powierzonych przez ustawodawcę do stanowienia w drodze regulaminu został sprecyzowany i ograniczony do: wysokości świadczeń; sposobu przyznawania i wypłacania w tym ustalania szczegółowych kryteriów; trybu udzielania świadczeń, wzoru wniosku o przyznanie stypendium socjalnego; sposobu udokumentowania sytuacji materialnej. Zatem ustawodawca do unormowania regulaminowego przekazał sprawy o charakterze proceduralnym, jak i o charakterze materialnoprawnym. Do tych drugich zalicza się ustalenie szczegółowych kryteriów przyznawania pomocy oraz wysokości świadczeń.
Regulacja taka jest uzasadniona pozycją prawnoustrojową uczelni jako samodzielnego podmiotu, którego działalność określają przepisy ustawy. Autonomia szkół wyższych rozumiana jako konstytucyjnie chroniona sfera wolności prowadzenia badań naukowych i kształcenia, w ramach obowiązującego porządku prawnego oznacza, iż konstytucja zakłada istnienie aktów wewnętrznych tych uczelni i, że uczelnie regulują tymi aktami zakładowymi, zgodnymi z prawem - prawa i obowiązki studentów. Ustawy określające zasady działania publicznych szkół wyższych muszą - w myśl art. 70 ust. 5 Konstytucji - respektować ich autonomię, tzn. nie mogą znosić istoty tej autonomii, poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w państwowej szkole wyższej. W przeciwnym przypadku rola państwowych szkół wyższych sprowadzałaby się jedynie do wykonywania ustaw, zaś organy tych szkół stałyby się organami państwa, co równałoby się zniesieniu ich autonomii (zob. wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r., SK 18/99, OTK 2000/7/258).
Skoro zatem prawo wydawania aktów wewnętrznych przez uczelnie wynika z konstytucyjnie gwarantowanej autonomii szkół wyższych, to delegacji ustawowej zawartej w art. 95 p.s.w.n. nie można w drodze wykładni ograniczać w oparciu o treść art. 91 ust. 1 i 3 p.s.w.n.
Przepis art. 91 ust. 1 p.s.w.n. reguluje ogólne przesłanki, uzasadniające otrzymanie stypendium rektora. Natomiast w świetle regulacji art. 95 p.s.w.n. nie można przyjąć, że przepisem art. 91 ust. 1 p.s.w.n. uregulowano wszystkie i zarazem jedyne przesłanki uprawniające do otrzymania tego stypendium. Jak wyżej wskazano ustawodawca w przepisie art. 95 p.s.w.n. wyraźnie upoważnił rektora uczelni do ustalenia w drodze regulaminu szczegółowych kryteriów udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, a więc do zawarcia w regulaminie regulacji materialnoprawnej.
Z powyższego wynika zatem, że uczelnia w systemie pomocy materialnej musi ująć stypendia przewidziane ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, jednakże w ramach autonomii uczelni jej rektor jest uprawniony do ustalenia kryteriów udzielania tych świadczeń. W konsekwencji każda uczelnia wyższa może ustalić własne odmienne kryteria przyznawania stypendiów. Przyznanie rektorowi takiego uprawnienia uzasadnione jest zarówno pozycją prawnoustrojową uczelni, jako autonomicznego podmiotu, którego działalność określają przepisy ustawy (art. 70 ust. 5 Konstytucji oraz art. 3 p.s.w.n.), a która to autonomiczność oznacza prawo kształtowania przepisami wewnętrznymi sytuacji prawnej praw i obowiązków studentów oraz brak możliwości całkowitego regulowania ustawami wszystkich spraw określających pozycję studenta.
Wynika to również z pozycji rektora, który jest organem kierującym uczelnią i który uprawniony i legitymowany jest do podejmowania wszystkich istotnych decyzji dotyczących funkcjonowania uczelni. Rektor na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 pkt 11 oraz art. 95 ust. 1 pkt 4 p.s.w.n. był zatem uprawniony, aby określić szczegółowe kryteria przyznawania tego świadczenia, co uczynił w Regulaminie.
Zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 Regulaminu, stypendium rektora może otrzymać student, który: 1) uzyskał w poprzednim roku studiów wyróżniające wyniki w nauce (rozumiane jako średnia arytmetyczna ocen nie niższa niż 4,00) lub osiągnięcia naukowe, lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym, 2) zaliczył semestr/rok zgodnie z programem studiów w terminach sesji egzaminacyjnych i poprawkowych (zimowej poprawkowej w semestrze zimowym i jesiennej poprawkowej w semestrze letnim), określanych dla danego roku akademickiego w ramowej organizacji roku akademickiego na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych, stanowiącej załącznik do decyzji Rektora. O przyznanie stypendium rektora może ubiegać się student nie wcześniej niż po zaliczeniu pierwszego roku studiów, z zastrzeżeniem ust. 3 i § 13 ust. 1.
Z kolei z § 12 ust. 4 Regulaminu wynika, że ww. stypendium otrzymuje do 10% najlepszych studentów każdego kierunku studiów. Jeżeli liczba studentów na kierunku studiów jest mniejsza niż dziesięć, stypendium rektora może być przyznane jednemu studentowi.
Na podstawie § 12 ust. 5 i 13 Regulaminu, studentów danej jednostki (wydział, szkoła, filia) ubiegających się o stypendium, klasyfikuje się na osobnych listach rankingowych dla każdego kierunku, roku, poziomu i formy studiów. Listy rankingowe, o których mowa w ust. 5, dla studentów, którzy złożyli wnioski, sporządza się biorąc pod uwagę liczbę punktów uzyskanych przez studenta (z dokładnością do trzech miejsc po przecinku) obliczonych według wzoru wskazanego w tym przepisie Regulaminu.
W niniejszej sprawie w oparciu o przepisy p.s.w.n. i Regulaminu, Rektor odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego stypendium rektora w roku akademickim 2025/2026 wskazując, że średnia ocen skarżącego za dwa ostatnie semestry studiów wyniosła 4,90, co po zastosowaniu wzoru z § 12 ust. 13 Regulaminu dało 1,96 pkt. Średnia ta była niższa od najniższej liczby punktów uprawniającej do stypendium rektora, wynoszącej 1,984 na studiowanym przez skarżącego kierunku, roku, poziomie i formie studiów. Jednocześnie w odpowiedzi na skargę Rektor wskazał, że skarżący zajął 14 miejsce na liście rankingowej. Podał również, że liczba na studiowanym przez skarżącego kierunku, roku, poziomie i formie studiów w listopadzie wynosiła [...] osób, stypendium otrzymało 13 osób.
Jak zostało wcześniej wskazane, decyzja wydawana na podstawie art. 91 ust. 1 p.s.w.n. jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego. Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym są logiczne i poprawne oraz mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, a także, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Podkreślić należy, że decyzja uznaniowa nie może mieć cech dowolności, ale musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej: "k.p.a.").
Sąd administracyjny weryfikuje, czy skarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i należytym rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2025 r., III OSK 7022/21; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2025 r., III OSK 131/24, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Istotne znaczenie ma prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej. Wymogi, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego, są dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do tzw. decyzji związanej. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno bowiem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony organ powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne. W przeciwnym wypadku organ naraża się na skuteczny zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz wadliwie sporządzonego uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.), a zatem dowolności (arbitralności) rozstrzygnięcia.
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy, Sąd uznał, że organ nie spełnił wyżej opisanych obowiązków, a zatem wydał decyzję z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, co skutkować musiało wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Z zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, dlaczego skarżący, który zajął 14. miejsce na liście rankingowej, nie otrzymał stypendium. Skoro liczba studentów na studiowanym przez skarżącego kierunku, roku, poziomie i formie studiów w listopadzie wynosiła [...] osób, to Rektor nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego stypendium otrzymało jedynie 13, a nie 14 osób, w sytuacji gdy z art. 91 ust. 3 p.s.w.n. wynika, że stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku studiów.
Sąd natomiast podzielił stanowisko organu, iż nagroda Dziekana ma charakter wyróżnienia wewnętrznego, przyznawanego na podstawie wyników w nauce uzyskanych w toku studiów i nie stanowi osiągnięcia naukowego w rozumieniu § 15 ust. 2 Regulaminu. W przepisie tym w sposób enumeratywny określono jakie osiągnięcia są zaliczane do osiągnięć naukowych. Nie można zatem uznać, jak twierdzi skarżący, że Nagroda Dziekana jest nagrodą lub wyróżnieniem uzyskanym w konkursie naukowym o zasięgu ogólnopolskim lub innym osiągnięciem naukowym.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu przedstawione w wyroku.
O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw.
z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 215).