Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 14 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 180/26

Uzasadnienie

Decyzją z 7 maja 2025 r. Prezydent O. (dalej jako: organ pierwszej instancji) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej jako: P.b.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił "T." P. Spółka Jawna z siedzibą w M. (dalej jako: Spółka lub inwestor) pozwolenia na budowę obejmujące: zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu dla czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych w tym jeden z usługami w poziomie parteru i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym nr 1 wraz z układem dróg, chodników, stanowiskami postojowymi, bez instalacji zewnętrznych, przyłączy i zjazdu, przy ul. (...) w O., na fragmentach działek nr geod. (...),(...), obr. (...).

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wniosek w przedmiotowej sprawie został złożony przez Spółkę w dniu 31 października 2019 r. Decyzją z 10 grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, którą Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: Wojewoda lub organ odwoławczy) rozstrzygnięciem z 24 czerwca 2020 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Kolejną decyzją z 8 czerwca 2021 r. organ pierwszej instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę decyzją z 8 października 2021 r. Na skutek skargi wniesionej przez inwestora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z 26 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Ol 1008/21) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 października 2024 r. (sygn. akt II OSK 1989/22) oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że Sąd I instancji dokonał właściwej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. i prawidłowo uznał, że załączona do projektu budowlanego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zachowała swą aktualność w odniesieniu do objętego projektem zamierzenia inwestycyjnego.

Wydana bowiem uprzednio decyzja środowiskowa obejmowała to samo zamierzenie inwestycyjne (parkingi podziemne oraz miejsca parkingowe naziemne) i to o większych parametrach, niż zawarte w projekcie budowlanym, a zatem nie było potrzeby wydania nowej decyzji środowiskowej. Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji wskazał, że planowane budynki mieszkalne wielorodzinne zaprojektowano zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422, dalej jako: rozporządzenie z 2002 r.), umożliwiając naturalne oświetlenie budynków zabudowy wielorodzinnej istniejących na sąsiedniej działce przy ul (...) w O. Podano, że spełnione zostały wymagania, o których mowa w § 57 i 60 rozporządzenia z 2002 r., bowiem jak wynika z analizy nasłonecznienia i zacieniania, opracowanej przez projektanta, trzy godziny pełnego nasłonecznienia w godzinach 7.00 - 17.00 w dniach równonocy są zachowane zarówno dla obiektów kubaturowych zlokalizowanych na działkach (...) i (...), jak i dla terenu niezabudowanego ujętego w studium jako "tereny do zabudowy", tj. działka (...).

Zatem oddziaływanie planowanej inwestycji, przedstawione w analizie jako pomniejszenie nasłonecznienia, nie spowoduje przekroczenia obowiązujących wymagań w tym zakresie. Powołując się na zapadłe w przedmiotowej sprawie wyroki: WSA w Olsztynie z 26 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Ol 1008/21) oraz NSA z 16 października 2024 r. (sygn. akt II OSK 1989/22) organ pierwszej instancji podał, że przedmiotowy projekt realizowany jest w oparciu o decyzję z 23 czerwca 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa trzech parkingów podziemnych i miejsc parkingowych naziemnych na potrzeby projektowanego kompleksu mieszkalno-usługowego w O. przy ul. (...), działka nr (...),(...) i (...)". Wskazano, że planowana inwestycja wypełnia zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawarte w uchwale nr (...) Rady Miasta O. z dnia 27 września 2017 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. (...) w O." (Dz.Urz.

Woj. Warm.-Maz. z (...)r. poz. (...), dalej jako: Plan miejscowy), w tym również w zakresie usytuowania projektowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych zgodnie z wyznaczonymi liniami zabudowy: obowiązującą i nieprzekraczalną. W związku z tym, w ocenie organu pierwszej instancji, przedłożony projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zawiera wszystkie wymagane przepisami decyzje, opinie i uzgodnienia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa ul. (...) w O. (dalej jako: strona skarżąca), a także J. T. i J. K., właściciele lokali znajdujących się w budynku przy ul. (...) w O. W złożonych odwołaniach strony podniosły tożsame zarzuty, zarzucając naruszenie:

1. - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, brak zgromadzenia wszelkich niezbędnych do wydania decyzji dowodów, wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego oraz brak sporządzenia pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności: pominięcie obowiązku wykonania analizy akustycznej w oparciu o § 23 pkt 4 a rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679, dalej jako: rozporządzenie z 2020 r.), pominięcie faktu, że inwestor przedstawił nieaktualną mapę do celów projektowych stanowiąca podstawę projektu zagospodarowania terenu, gdyż przedstawiona przez inwestora mapa nie uwzględnia faktycznie wykonanej przez inwestora niwelacji terenu, błędne przyjęcie ilości terenu biologicznie czynnego niezgodnie z uchwałą nr (...) Rady Miasta O. z dnia 26 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. (...) w O." (dalej jako: plan miejscowy z 2018 r.), zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo naruszenia planu miejscowego z 2018 r. poprzez zezwolenie na wykonywanie robót budowlanych w obszarze przewidzianym na zieleń naturalną, brak należytego sprawdzenia projektu pod względem analizy nasłonecznienia;
2. - art. 85 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia oględzin nieruchomości, na której wykonywana jest inwestycja co skutkowało brakiem ustalenia, że inwestor rozpoczął prace przed wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, co winno prowadzić do wydania decyzji odmownej;
3. - art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez brak wyłączenia od udziału w sprawie pracownika organu, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;
4. - art. 28 ust. 1 w zw. z art. 41 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie: wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, w sytuacji, gdy inwestor rozpoczął roboty budowlane przed wydaniem decyzji, tym samym dając przyzwolenie na bezprawne działania inwestora, podczas gdy w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wydaje się decyzję o odmowie pozwolenia na budowę, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez zaznajomienia się z faktycznym stanem robót na przedmiotowej nieruchomości w tym bez przeprowadzenia chociażby oględzin przedmiotowej inwestycji, tym samym, legalizując samowolnie rozpoczęte roboty budowlane;
5. - art. 35 ust. 5 pkt 2 P.b. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy inwestor rozpoczął wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
6. - art. 28 ust. 2 P.b. poprzez ustalenie stron postępowania w oparciu o dokument nieznanego źródła, stanowiący "wykaz mieszkań w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych przy ul. (...) zacienianych przez projektowaną inwestycję w godzinach 7.00-17.00 w dniach równonocy 21 marca", a tym samym ustalając krąg stron postępowania, co mogło pozbawić osoby niewymienione w tym wykazie prawa do czynnego udziału w postępowaniu;
7. - art. 389 pkt 6 w zw. z art. 414 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.; dalej jako P.w.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ kompletności projektu budowlanego, co skutkowało wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, podczas gdy projekt nie zawierał wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, tj. rowu melioracyjnego, bowiem pozwolenie wodnoprawne udzielone inwestorowi decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 lutego 2021 r. wygasło z upływem okresu, na które zostało wydane;
8. - art. 394 ust. 1 pkt 6 u.p.w. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ kompletności projektu budowlanego, co skutkowało wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, podczas gdy projekt nie zawierał wymaganego prawem zgłoszenia wodnoprawnego;
9. - art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2024 r. poz. 1478, dalej jako: u.o.p.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ kompletności projektu budowlanego, co skutkowało wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, podczas gdy inwestor przed wydaniem decyzji winien był uzyskać stosowne zezwolenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako: RDOŚ) z uwagi na występujące na obszarze projektowanym chronione gatunki zwierząt;
10. - § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a) planu miejscowego z 2018 r. poprzez dopuszczenie ogrodzenia z prefabrykatów betonowych, podczas gdy plan miejscowy wyznacza zakaz stosowania ogrodzeń pełnych, jak również z elementów prefabrykowanych betonowych;
11. - § 23 pkt 4a rozporządzenia z 2020 r. poprzez brak wykonania analizy akustycznej;
12. - § 328 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 329 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieaktualne warunki techniczno-budowlane jakimi powinien odpowiadać budynek w odniesieniu do współczynników dotyczących izolacyjności przegród budowlanych oraz stolarki drzwiowej i okiennej, tj. obowiązujące w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 30 grudnia 2020 r., podczas gdy przepisy techniczno-budowlane w tym zakresie obowiązujące od 31 grudnia 2021 r. do dnia dzisiejszego zostały znowelizowane, wymagania techniczne uległy zmianie, a decyzję oparto na projekcie budowlanym z kwietnia 2018 r.;
13. - załącznika nr 2 do rozporządzenia z 2002 r. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieaktualne warunki techniczno-budowlane, jakim powinien odpowiadać budynek w odniesieniu do współczynników dotyczących izolacyjności przegród budowlanych oraz stolarki drzwiowej i okiennej, tj. obowiązujące w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 30 grudnia 2020 r., podczas gdy przepisy techniczno-budowlane w tym zakresie obowiązujące od 31 grudnia 2021 r. do dnia dzisiejszego zostały znowelizowane, wymagania techniczne uległy zmianie a decyzję oparto na projekcie budowlanym z kwietnia 2018 r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik odwołujących się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowę wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją z 14 stycznia 2026 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z 22 lipca 2025 r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, poprzez przeprowadzenie urzędowych oględzin terenu, w celu zbadania rzeczywistego zakresu prac wykonanych przez inwestora, a także oceny, czy działania inwestora stanowią rozpoczęcie budowy z naruszeniem art. 41 ust. 1 i art. 28 ust. 1 P.b., a także zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. (dalej jako: PINB) o ocenę, czy działania inwestora, widoczne na załączonych do odwołania zdjęciach, stanowią rozpoczęcie budowy z naruszeniem art. 41 ust. 1 i art. 28 ust.

1. P.b. oraz o zbadanie rzeczywistego zakresu prac wykonanych przez inwestora. Podano, że pismem z 20 sierpnia 2025 r. PINB zawiadomił, że po przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w obecnej chwili są prowadzone roboty budowlane związane z układaniem sieci ciepłowniczej na podstawie pozwolenia na budowę z 28 stycznia 2025 r., a ponadto wskazano, że obecny podczas kontroli współwłaściciel terenu i inwestor oświadczył, że nie rozpoczął i nie prowadzi żadnych robót budowlanych, ani przygotowawczych w zakresie zaskarżonej decyzji, a prace wykonywane we wcześniejszym okresie miały charakter prac ziemnych, polegające na utwardzeniu terenu, w celu umożliwienia ruchu pojazdów. PINB stwierdził zatem, że nie można uznać, aby działania inwestora stanowiły rozpoczęcie budowy. Wskazano, że organ pierwszej instancji, odpowiadając na wezwanie Wojewody, powołał się na ustalenia PINB. Podano, że Wojewoda wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie obliczenia powierzchni terenu biologicznie czynnego w celu wykazania zgodności zamierzenia z obowiązującym planem miejscowym, wykazania, że pozwolenie wodnoprawne, dołączone do akt sprawy, nie wygasło oraz, że projekt jest zgodny z uzyskaną decyzją wodnoprawną, a także wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego "potencjalnej zabudowy planowanej na nieruchomości na dz. nr (...)", wskazanej w sporządzonej w maju 2021 r. "Analizie zacieniania i nasłonecznienia (....)". Podniesiono, że w odpowiedzi inwestor nadesłał wyjaśnienia wraz z uzupełnioną dokumentacją projektową. Wojewoda wskazał, że z przedłożonej dokumentacji wynika, że powierzchnia biologicznie czynna dla inwestycji wynosi 7242,39 m² bez wliczenia do niej placu zabaw, co stanowi 31,28%, zaś plan miejscowy wymaga 30%. Organ odwoławczy podał, że z oświadczenia inwestora wynika, że decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 lutego 2021 r. stała się ostateczna w dniu 26 lutego 2021 r. i jest w obiegu prawnym, gdyż ze względu na prowadzone od czerwca 2021 r. prace projektowo-realizacyjne związane z inwestycją wykonywania przyłączy ciepłowniczych, teren objęty pozwoleniem wodnoprawnym musiał być częściowo przygotowany do inwestycji zewnętrznej, czyli realizacji przyłączenia jednostki wojskowej zlokalizowanej przy ul. (...) do sieci ciepłowniczej miasta O. Podniesiono, że w celu wykazania zgodności projektu z decyzją załączono operat wodnoprawny i wskazano na uzyskane w ramach tej decyzji uprawnienie do zasypania odcinka rowu oraz wykonania fragmentu nowego. Inwestor wyjaśnił ponadto, że na nieruchomości na działce nr (...) w czasie, kiedy został sporządzony projekt, został złożony projekt zagospodarowania tego terenu wraz z lokalizacją przewidywanego na działce budynku i organ pierwszej instancji zażądał również od inwestora określenia/opisania/ustalenia możliwego oddziaływania na "potencjalną zabudowę na przedmiotowej działce", jednak w okresie, kiedy było rozpatrywane odwołanie od decyzji o pozwoleniu na budowę, okazało się, że zapisy planu miejscowego nie pozwalają na jakiekolwiek zabudowanie działki nr (...) i pozostaje ona jedynie jako teren zielony bez prawa zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił, że do wniosku z 31 października 2019 r. dołączone zostało oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego prawdziwość nie była kwestionowana oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja wypełnia ustalenia Planu miejscowego, w tym również w zakresie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej. Podano, że projektowane zamierzenie budowlane spełnia zapisy decyzji z 23 czerwca 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, a przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia 2002 r. Wskazano, że projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada Informację BiOZ (art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b.) oraz zawiera wszystkie wymagane przepisami decyzje, opinie i uzgodnienia. Podano, że przyczyny, z powodu których organ pierwszej instancji uznał za zasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, znalazły jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że właściwa jakość projektu jest powiązana z odpowiedzialnością zawodową i cywilną jego autorów oraz osób sprawdzających i opiniujących, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do badania prawidłowości sporządzenia projektu budowlanego, zaś pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant i osoba sprawdzająca. Wskazano, że zgromadzone dokumenty nie pozwalają na potwierdzenie postawionych w odwołaniu zarzutów, przy czym część uwag dotyczy projektu technicznego – nieprzewidzianego w tej sprawie.

W skardze do tut Sądu strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podniosła zarzuty naruszenia:

1. - art. 10 ust 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego udziału przejawiającego się brakiem dopuszczenia do udziału w sprawie wszystkich stron postępowania - właścicieli nieruchomości, w tym m.in.: T. O. i innym;
2. - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, brak zgromadzenia wszelkich niezbędnych do wydania decyzji dowodów, wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego oraz brak sporządzenia pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w tym w szczególności: - pominięcie obowiązku wykonania analizy akustycznej w oparciu o § 23 pkt 4a rozporządzenia z 2020 r.,
3. - pominięcie faktu, że inwestor przedstawił nieaktualną mapę do celów projektowych stanowiącą podstawę projektu zagospodarowania terenu, gdyż przedstawiona przez inwestora mapa nie uwzględnia faktycznie wykonanej przez inwestora niwelacji terenu,
4. - błędne przyjęcie ilości terenu biologicznie czynnego niezgodnie z planem miejscowym z 2018 r.,
5. - utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany pomimo naruszenia planu miejscowego z 2018 r. poprzez zezwolenie na wykonywanie robót budowlanych w obszarze przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń naturalną,
6. - brak należytego sprawdzenia projektu pod względem analizy nasłonecznienia;
7. - brak ustalenia, że inwestor rozpoczął prace przed wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i oparcie się w uzasadnieniu decyzji na informacjach powziętych jedynie od inwestora, nie zaś na rzeczywistym stanie sprawy;
8. - art. 28 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 3 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy inwestor rozpoczął roboty budowlane przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, tym samym dając przyzwolenie na bezprawne działania inwestora, podczas gdy w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wydaje się decyzję o odmowie pozwolenia na budowę, co powinno prowadzić do zmiany decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:
9. - art. 35 ust. 5 pkt 2 P.b. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i utrzymania w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy inwestor rozpoczął wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
10. - art. 28 ust. 2 P.b. poprzez ustalenie przez organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy stron postępowania w oparciu o dokument nieznanego źródła, stanowiący "wykaz mieszkań w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych przy ul. (...) zacienianych przez projektowaną inwestycję w godzinach 7.00-17.00 w dniach równonocy 21 marca", a tym samym ustalając krąg stron postępowania, co mogło pozbawić osoby niewymienione w ww. wykazie prawa do czynnego udziału w postępowaniu;
11. - art. 389 pkt 6 w zw. z art. 414 ust. 1 pkt. 1 P.w. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ kompletności projektu budowlanego i poprzestaniu jedynie na oświadczeniu inwestora, co skutkowało wydaniem decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, podczas gdy projekt nie zawierał wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, tj. rowu melioracyjnego, bowiem pozwolenie wodnoprawne udzielone inwestorowi decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 lutego 2021 r. wygasło z upływem okresu, na które zostało wydane;
12. - art. 394 ust. 1 pkt 6 P.w. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ kompletności projektu budowlanego, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, podczas gdy projekt nie zawierał wymaganego prawem zgłoszenia wodnoprawnego;
13. - art. 52 ust. 2 u.o.p. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ kompletności projektu budowlanego, co skutkowało wydaniem decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, podczas gdy inwestor przed wydaniem decyzji winien był uzyskać stosowne zezwolenie RDOŚ z uwagi na występujące na obszarze projektowanym chronione gatunki zwierząt;
14. - § 5 ust. 3 pkt 2 lit. a Planu miejscowego z 2018 r. poprzez dopuszczenie ogrodzenia z prefabrykatów betonowych, podczas gdy plan miejscowy wyznacza zakaz stosowania ogrodzeń pełnych, jak również z elementów prefabrykowanych betonowych;
15. - § 23 pkt 4 a rozporządzenia z 2020 r. poprzez brak wykonania analizy akustycznej;
16. - § 328 ust 1 pkt 2 w zw. z §329 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o nieaktualne warunki techniczno-budowlane jakimi powinien odpowiadać budynek w odniesieniu do współczynników dotyczących izolacyjności przegród budowlanych oraz stolarki drzwiowej i okiennej, tj. obowiązujące w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 30 grudnia 2020 r., podczas gdy przepisy techniczno-budowlane w tym zakresie obowiązujące od 31 grudnia 2021 r. do dnia dzisiejszego zostały znowelizowane, wymagania techniczne uległy zmianie a decyzję oparto na projekcie budowlanym z kwietnia 2018 r.;
17. - załącznika nr 2 do rozporządzenia z 2002 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o nieaktualne warunki techniczno-budowlane jakimi powinien odpowiadać budynek w odniesieniu do współczynników dotyczących izolacyjności przegród budowlanych oraz stolarki drzwiowej i okiennej, tj. obowiązujące w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 30 grudnia 2020 r., podczas gdy przepisy techniczno-budowlane w tym zakresie obowiązujące od 31 grudnia 2021 r. do dnia dzisiejszego zostały znowelizowane, wymagania techniczne uległy zmianie a decyzję oparto na projekcie budowlanym z kwietnia 2018 r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej odniósł się szczegółowo do podniesionych zarzutów, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych. Podkreślił, że nie zapewniono wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu, gdyż Wspólnota mieszkaniowa jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, jeżeli oddziaływanie inwestycji, o jakim mowa w art. 28 ust. 2 P.b., dotykać ma części wspólnych jej budynku, zaś stronami takiego postępowania są także ci członkowie wspólnoty, których lokale mieszkalne znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zarzucono, że organ zaniechał weryfikacji danych właścicieli nieruchomości i nie powiadomił właścicielki mieszkania nr 10 o toczącym się postępowaniu, tym samym pozbawiając ją możliwości wzięcia udziału w postępowaniu i obrony swych praw. Podniesiono, że w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ograniczył się do lakonicznego przytoczenia sekwencji wydarzeń postępowania, podczas gdy winien opisać ustalone fakty oraz przedstawić i ocenić dowody, a także określić ich znaczenie dla poczynionych ustaleń, a Wojewoda skupił się jedynie na uzupełnieniu materiału dowodowego o oględziny nieruchomości, informację od PINB i wyjaśnienia inwestora, pomijając przy tym, że w toku postępowania doszło do znacznej zmiany przepisów prawa, w wyniku których na inwestora nałożone zostały nowe obowiązki, które nie zostały spełnione.

Zarzucono, że organ odwoławczy nie odniósł się do wymogu sporządzenia analizy akustycznej. Ponadto wskazano, że przedłożona przez inwestora mapa jest nieaktualna, bowiem na terenie objętym inwestycją wykonano niwelację terenu. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy nieprawidłowo też zinterpretował zapisy planu miejscowego w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, gdyż w decyzji organu pierwszej instancji przyjęto do bilansu całą powierzchnię "ścieżki gruntowej", a ścieżka ta, zgodnie z opisem, wzmocniona jest geokratą, co powoduje, że jej powierzchnia nie powinna być uwzględniona w powierzchni biologicznie czynnej.

Ponadto ścieżka gruntowa wskazana na rysunku ma powierzchnię około 70m², zaś w projekcie 151 m². Jednocześnie zarzucono, że organ odwoławczy zezwolił na wykonywanie robót budowlanych w obszarze przewidzianym w planie miejscowym na zieleń naturalną. Zdaniem strony skarżącej planowany obiekt będzie powodował zaciemnienie nieruchomości wykraczające poza przedstawioną przez inwestora analizę. Wskazano przy tym, że przepisy P.b. nie wykluczają powiązania kwestii oddziaływania obiektu budowlanego z ponadnormatywnym oddziaływaniem na sąsiednią nieruchomość oraz z naruszeniem przysługującemu właścicielowi prawa własności nieruchomości. Zarzucono, że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy ustalił stan zagospodarowania nieruchomości, zdając się całkowicie na wyjaśnienia inwestora i podaną przez niego informacją o pracach związanych z wykonaniem przyłączy ciepłowniczych, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że inwestor nie rozpoczął prac budowlanych przed wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wskazano przy tym, że zgodnie z art. 41 § 1 P.b. rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, a w myśl art. 41 § 2 P.b., pracami przygotowawczymi są: wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, wykonanie niwelacji terenu, zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy, zaś roboty ziemne, polegające na niwelacji terenu, wyrównaniu bądź podwyższeniu poziomu gruntu można zakwalifikować jako roboty budowlane podlegające regulacjom P.b., gdy są pracami przygotowawczymi do rozpoczęcia budowy określonego obiektu budowlanego. Zarzucono, że pozwolenie wodnoprawne udzielone inwestorowi decyzją z 8 lutego 2021 r. wygasło z upływem okresu, na które zostało wydane, a w jego miejsce nie wydano nowego. Wskazano, że wprawdzie w opisie do projektu zagospodarowania terenu jest stwierdzenie, że projektowane posadowienie budynków na płytach fundamentowych nie będzie wymagało drenażu i poziom posadowienia posadzki garażu, a także płyty fundamentowej będzie powyżej poziomu wód gruntowych, to jednak w załączonej dokumentacji geologicznej poziom ten jest wyższy.

W ocenie strony skarżącej analiza dokumentacji geologicznej pod kątem istnienia pozostałych odwiertów prowadzi do wniosku, że zarówno budynek nr 1, jak i pozostałe, będą posadowione poniżej poziomu zwierciadła wody gruntowej, a tym samym niezbędne jest pozwolenie wodnoprawne. Strona skarżąca wskazała także na istotne rozbieżności w dokumentacji geologicznej. Podniesiono, że część ogrodzenia jest projektowana w formie muru oporowego wykonanego z prefabrykatów betonowych, co jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego, który wprowadza zakaz stosowania ogrodzeń pełnych, jak również z elementów prefabrykowanych betonowych. Zarzucono także, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o nieaktualne warunki techniczno-budowlane jakim powinien odpowiadać budynek w odniesieniu do współczynników dotyczących izolacyjności przegród budowlanych oraz stolarki drzwiowej i okiennej, a także że nie zostały spełnione minimalne wymagania, które stawia ustawodawca w kontekście oszczędności energii i ciepła.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy uznał bowiem, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego Planu miejscowego, projektowane zamierzenie budowlane spełnia zapisy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś przedłożony projekt budowlany jest kompletny, zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, uzyskał wszystkie wymagane przepisami decyzje, opinie i uzgodnienia oraz został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zaś zgromadzone w sprawie dokumenty nie potwierdzają postawionych w odwołaniu zarzutów.

W pierwszej kolejności należy zatem podkreślić, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez dwa właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (por. wyroki NSA: z 22 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 540/19 oraz z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3780/19, dostępne w CBOSA). Obowiązkiem organu odwoławczego jest zatem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, a także wyczerpujące ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania, z odniesieniem ich treści do ustalonego stanu faktycznego sprawy, zgromadzonych dowodów oraz ich oceny prawnej, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Stosownie bowiem do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaznaczyć należy, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wywiązał się w sposób prawidłowy z nałożonych na niego przepisami k.p.a. obowiązków. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że Wojewoda nie tylko nie przeprowadził w sposób prawidłowy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, ale nie dokonał także prawidłowo oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, gdyż swoje rozważania oparł wyłącznie na wyjaśnieniach złożonych przez inwestora, a także na przedłożonym projekcie budowlanym, nie dokonując ich prawidłowej weryfikacji.

Wskazać przede wszystkim należy, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie ustalono jednoznacznie charakteru prac wykonanych przez inwestora na przedmiotowych działkach przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to o tyle istotne, że zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 2 P.b., w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten ma na celu zapewnienie realizacji zasady, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w Prawie budowlanym (art. 28 ust. 1 P.b.).

Należy zatem zauważyć, że organ odwoławczy, uznając, że inwestor nie rozpoczął budowy z naruszeniem art. 41 ust. 1 i art. 28 ust. 1 P.b., w istocie oparł swoje ustalenia na oświadczeniu inwestora, złożonym w trakcie przeprowadzonej przez PINB kontroli. Natomiast zupełnie pominął okoliczność, że mimo zlecenia organowi pierwszej instancji, w trybie art. 136 k.p.a., przeprowadzenia oględzin terenu w celu zbadania rzeczywistego zakresu prac wykonanych przez inwestora przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, czynność ta nie została wykonana. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wyjaśnił, z jakich powodów odstąpił od uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i oparł się wyłącznie na stanowisku PINB wyrażonym w piśmie z 20 sierpnia 2025 r. Zaznaczyć przy tym należy, że podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB obecny był wyłącznie inwestor, a jego oświadczenie, że wykonane prace ziemne nie stanowiły prac przygotowawczych do planowanej budowy nie zostało w jakikolwiek sposób skonfrontowane z innymi dowodami zebranymi w toku postępowania, w tym podnoszonymi przez stronę skarżącą zarzutami o prowadzonych pracach budowlanych na przedmiotowym terenie.

Podkreślić przy tym należy, że oględziny, stanowiące skodyfikowaną czynność dowodową, o której mowa w art. 85 k.p.a., wymagają - w myśl art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. - sporządzenia protokołu, a także zawiadomienia wszystkich stron postępowania o zamiarze ich przeprowadzenia, co pozwala na udział stron w tego rodzaju czynności i weryfikowanie przedstawianych przez strony postępowania tez i twierdzeń. Nie można zatem uznać, że ustalenie powyższej okoliczności, istotnej z punktu widzenia przedmiotu badanej sprawy, jedynie na podstawie oświadczenia inwestora, kwestionowanego w toku postępowania przez stronę skarżącą, stanowi dostateczne wyjaśnienie tej kwestii.

Ponadto należy zauważyć, że w odwołaniu wniesionym do Wojewody strona skarżąca podniosła szereg zarzutów dotyczących naruszenia konkretnie wskazanych przepisów P.b, rozporządzenia z 2002 r., u.o.p., czy też P.w. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził jedynie, że planowana inwestycja wypełnia ustalenia Planu miejscowego, projektowane zamierzenie budowlane spełnia zapisy decyzji z 23 czerwca 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, a przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zaś projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i zawiera wszystkie wymagane przepisami decyzje, opinie i uzgodnienia. Wskazano ponadto, że właściwa jakość projektu jest powiązana z odpowiedzialnością zawodową i cywilną jego autorów oraz osób sprawdzających i opiniujących, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do badania prawidłowości jego sporządzenia.

Dodatkowo organ przytoczył wyjaśnienia inwestora, jakie uzyskał po wezwaniu go do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, a także podał, ze inwestor uzupełnił dokumentację projektową. Organ odwoławczy nie wskazał jednak, z jakich powodów wyjaśnienia te uznał za wiarygodne, a także nie ocenił uzupełnionej dokumentacji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa. Takie procedowanie przez organ nie jest prawidłowe. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza nie tylko kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych, czy przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego (pkt 3 – 4a), ale przede wszystkim zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1), a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2).

Zatem organ architektoniczno-budowlany nie może ograniczyć się wyłącznie do stwierdzenia, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego upoważnione, lecz musi dokonać własnej oceny jego zgodności z przepisami prawa. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika nawet, z jakich względów organ odwoławczy stwierdził zgodność planowanej inwestycji z zapisami Planu miejscowego, także zgodność z przepisami. Organ nie dokonał także żadnej zgodności przedłożonego projektu budowalnego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zwłaszcza w kontekście zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu. Przy czym podkreślić należy, że odniesienie się do zarzutów strony skarżącej nie może ograniczać się do zacytowania wyjaśnień inwestora, czy też stwierdzenia, że nie doszło do wskazanych w odwołaniu naruszeń prawa bez jakiejkolwiek uzasadnienia takiego stanowiska. Z tych powodów uznać należy, że postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W tych okolicznościach Sąd nie ma możliwości odniesienia się do zarzutów skargi, które de facto powielają zarzuty podniesione w odwołaniu.

Sąd nie może bowiem wypowiadać się w kwestiach, których nie zweryfikował i do których nie odniósł się organ odwoławczy. Nie jest bowiem rolą Sądu zastępowanie organu drugiej instancji, a jedynie ocena prawidłowości przeprowadzanego przez niego postępowania i właściwego zastosowania przepisów prawa.

Natomiast Sąd nie podziela zarzutu strony skarżącej co do braku dopuszczenia do udziału w postępowaniu wszystkich stron postępowania. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie stroną postępowania jest wspólnota mieszkaniowa, nie zaś wszyscy właściciele lokali mieszkalnych, należący do tej wspólnoty. Stosownie bowiem do art. 6 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.) wspólnotę mieszkaniową zarządzającą wspólną nieruchomością tworzą właściciele lokali. Wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w art. 6 ustawy o własności lokali, ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a. Organy wspólnoty w postępowaniach publicznoprawnych reprezentują wszystkich członków wspólnoty (właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych), także w zakresie ich ogólnych interesów dotyczących wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Powyższe wynika z ustawowego powierzenia zarządowi wspólnoty mieszkaniowej zadania reprezentacji członków wspólnoty.

Nawet jednak, gdyby przyjąć, że udział w postępowaniu administracyjnym właścicieli poszczególnych lokali, obok wspólnoty mieszkaniowej, w niektórych przypadkach nie jest wykluczony, to podkreślić należy, że w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Zatem wspólnota mieszkaniowa nie jest uprawniona do kwestionowania braku udziału w postępowaniu innego podmiotu, jakim jest właściciel lokalu mieszkalnego w budynku należącym do wspólnoty.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wyrażone w niniejszym uzasadnieniu uwagi Sądu i ponownie dokona własnych ustaleń oraz odniesie się merytorycznie do wszystkich zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).