Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 4 maja 2026 r. nr 619839811, znak: 010070.680.2656532.2026 Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie po rozpatrzeniu odwołania Y.C. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 508), powoływanej dalej jako: "u.p.p.w.d.", ustawy z dnia 12.03.2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 337), powoływanej dalej jako: "ustawa pomocowa" oraz ustawa z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn.
Dz. U. z 2025 r. poz. 1301), powoływanej dalej jako: "ustawa zmieniająca" utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 21 kwietnia 2026 r. nr 619839811, znak: 010070.680.2656532.2026 o odmowie Y.C. prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy od 1 czerwca 2025 r. do 31 maja 2026 r. na dziecko A.C., powoływane dalej jako: "dziecko".
Z akt sprawy wynika, że 3 lutego 2026 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko A.C. na okres świadczeniowy 2025/2026.
Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił prawa do wnioskowanego świadczenia stwierdzając, że skarżąca podlega ubezpieczeniom z tytułu, który nie jest aktywnością zawodową, określoną w art. 2 pkt 1a u.p.p.w.d. w lutym 2026 r.
Od ww. decyzji skarżąca złożyła odwołanie nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. Wskazała, że świadczenie zostało przyznane na dziecko posiadające orzeczenie o niepełnosprawności, natomiast odmówiono jego przyznania na kolejne dziecko z powodu braku spełnienia warunku tzw. "aktywności zawodowej".
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ po przywołaniu treści art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. ca, ust. 2a, art. 2 pkt 1a lit. a-h u.p.p.w.d. wyjaśnił, że w badanym okresie skarżąca podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu jako osoba, za którą jednostka organizacyjna pomocy społecznej wójt, burmistrz, prezydent miasta ma obowiązek opłacania składki, natomiast świadczenie, od którego opłacane są składki społeczne otrzymuje skarżąca na inne dziecko. Z kolei wedle art. 2 pkt la lit. a-h u.p.p.w.d. aktywność zawodowa oznacza: podleganie obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1-5a, 7 i 7b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
W konsekwencji podleganie ubezpieczeniom społecznym z tytułu otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego oraz opłacania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wychodzi poza katalog aktywności zawodowej w rozumieniu u.p.p.w.d. W związku z tym skarżącej nie przysługuje świadczenie wychowawcze na dziecko we wnioskowanym okresie, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki aktywności zawodowej określonej w art. 2 pkt 1a u.p.p.w.d.
Organ nadmienił, że skarżąca nie została pozbawiona prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko posiadające orzeczenie o niepełnosprawności.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.Ł. zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazała, że złożyła wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na dzieci. Jedno z nich posiada orzeczenie o niepełnosprawności. W związku ze sprawowaniem stałej opieki nad dzieckiem z niepełnosprawnością skarżącej zostało przyznane świadczenie pielęgnacyjne przez właściwy organ pomocy społecznej. Z tytułu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego odprowadzane są za skarżącą składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, co potwierdza uznanie przez państwo szczególnej sytuacji życiowej oraz konieczności sprawowania stałej opieki nad dzieckiem.
Skarżąca stwierdziła, że świadczenie wychowawcze ma charakter powszechny i przysługuje na każde dziecko, niezależnie od indywidualnej oceny sytuacji w odniesieniu do poszczególnych dzieci. Organ nie jest uprawniony do różnicowania prawa do świadczenia w obrębie tej samej rodziny na podstawie jednego kryterium odnoszącego się wyłącznie do osoby wnioskodawcy. Wprowadzenie warunku aktywności zawodowej wobec cudzoziemców nie może prowadzić do pominięcia szczególnej sytuacji osób sprawujących stało opiekę nad dzieckiem z niepełnosprawnością. Brak aktywności zawodowej w takim przypadku wynika z obiektywnych przyczyn i powinien być oceniany z uwzględnieniem całokształtu sytuacji rodzinnej oraz celu u.p.p.w.d.
Organ dokonał błędnej wykładni przepisów poprzez analizowanie spełnienia warunku aktywności zawodowej oddzielnie dla każdego dziecka. Takie podejście pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisów oraz ich celem. Zwolnienie z warunku aktywności zawodowej ma charakter podmiotowy i dotyczy osoby wnioskodawcy. W sytuacji, gdy wnioskodawca wychowuje dziecko z niepełnosprawnością, nie ma obowiązku wykazywania aktywności zawodowej w odniesieniu do jakiegokolwiek dziecka w rodzinie. Opieka nad dzieckiem z niepełnosprawnością stanowi szczególną sytuacje życiową, która w orzecznictwie sądów administracyjnych jest traktowana jako okoliczność wymagająca indywidualnej oceny, a nie automatycznego stosowania przepisów w sposób mechaniczny.
Skarżąca nadmieniła, że organ naruszył art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. stwierdzając, że dokonał oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i niepełny pomijając znaczenie stałej opieki nad dzieckiem z niepełnosprawnością oraz jej wpływ na możliwość podjęcia aktywności zawodowej przez skarżącą. Organ nie dokonał również kompleksowej oceny sytuacji rodzinnej oraz celu świadczenia wychowawczego przewidzianego ustawą. Organ nie uwzględnił jednak, że skarżąca spełnia przesłanki zwolnienia z tego obowiązku. Organ pominął istotny fakt, że w rodzinie wychowywane jest dziecko z niepełnosprawnością, co zgodnie z ustawą zwalnia wnioskodawcę z konieczności wykazywania aktywności zawodowej.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ uzupełnił i rozszerzył argumentację uzasadniającą treść rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu co uzasadnia jej uchylenie.
Jak zauważył organ odwoławczy, jednym z przepisów proceduralnych, który znajduje zastosowanie w kontrolowanym postępowaniu, jest przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2026 r. poz. 508 t.j.). Zgodnie z tym przepisem, w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz z zastrzeżeniem, że organem wyższego stopnia w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Wśród przepisów k.p.a., które mają zastosowanie w zw. z treścią art. 28 ust. 1 u.p.p.w.d., znajdują się m.in. przepisy dotyczące decyzji (art. 104 i nast. k.p.a.), do których stosowania zobligowane były organy rozpoznające wniosek skarżącej w niniejszej sprawie. Tymczasem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja pierwszoinstancyjna, nie zawierają uzasadnienia, które odpowiadałoby standardom postępowania administracyjnego, w szczególności wymogom, o których stanowi art. 107 § 3 k.p.a., co samo w sobie eliminuje możliwość uznania obu tych aktów za zgodne z prawem.
Co więcej, decyzja pierwszoinstancyjna w ogóle nie zawiera uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale także pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych.
Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny one być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Wydana w niniejszej sprawie decyzja ZUS z 21 kwietnia 2026 r. nie spełnia żadnego ze wskazanych postulatów. Tak dalece idący brak znacząco ogranicza prawo strony do zaskarżenia decyzji (art. 78 Konstytucji RP), albowiem trudno jest formułować uzasadnione zarzuty pod adresem aktu zawierającego rozstrzygnięcie, którego motywy nie są znane.
Nieco lepiej, jak mogłoby się wydawać, wygląda kwestia uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Nie można jednak i tego uzasadnienia uznać za spełniające wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. Pomimo próby opisania okoliczności faktycznych na gruncie rozpoznawanej sprawy, nie wskazano na te, które miały istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Całkowicie pominięto wątek dziecka niepełnosprawnego skarżącej, wspominając o nim jedynie w jednym zdaniem "nie została Pani pozbawiona prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko posiadające orzeczenie o niepełnosprawności".
Z kolei, jeżeli chodzi o wyjaśnienie podstawy prawnej, to trudno uznać za przekonujące samo odwołanie się do art. 6 ust. 1 pkt 1-5a, 7 i 7b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 199 i 252). Przepis ten określa katalog podmiotów podlegających obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu. Organ nie wytłumaczył jednak dostatecznie, dlaczego uznał, że skarżąca, pomimo podleganiu obowiązkowemu ubezpieczeniu, nie mieści się w tym katalogu. Również wymienienie pod uzasadnieniem podstawy prawnej nie spełnia wymagań określonych art. 107 § 3 k.p.a. Otóż jak wynika z treści uzasadnienia, organ powoływał się i wręcz cytował konkretne przepisy ustawy u.p.p.w.d.. Tymczasem wskazując na koniec podstawę prawną nie przywołał tej ustawy. Samo to, z uwagi na wskazanie konkretnych jej przepisów w treści uzasadnienia, nie jest oczywiście istotnym uchybieniem.
Zupełnie jednak niezrozumiałym jest powołanie się na specustawę oraz na ustawę nowelizującą z dnia 12 września 2025 r. Brak wskazania jakichkolwiek przepisów tych ustaw powoduje, że nie jest wiadome, czy i w jakim zakresie ustawy te znalazły zastosowanie w sprawie. To z kolei zdecydowanie utrudnia stronie polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji.
Powyższe braki w uzasadnieniach kontrolowanych rozstrzygnięć powodują również, że nie jest możliwa wszechstronna ocena przez Sąd przesłanek i motywów, jakimi kierowały się organy przy wydawaniu kontrolowanych decyzji w dacie ich wydawania. Już samo to skutkować musi uchyleniem decyzji organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej p.p.s.a.
W kontekście powyższego zauważyć wypadnie, że dopiero z uzasadnienia skargi można zrekonstruować powody rozstrzygnięcia oraz sytuację, w jakiej znalazła się skarżąca. Motywy działania organów zostały z kolei szerzej przedstawione w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. W żaden jednak sposób odpowiedź na skargę nie może konwalidować opisanych wyżej uchybień w toku postępowania administracyjnego, które obecnie podlega kontroli. W świetle treści art. 54 § 2 p.p.s.a., odpowiedź na skargę jest pismem procesowym i nie może być traktowana jako uzupełnienie podejmowanych przez organy rozstrzygnięć. W odpowiedzi na skargę organ powinien odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć wyraz w działaniach podjętych w celu merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej (por. np. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2877/24).
Niezależnie od powyższego, celem uniknięcia kolejnych uchybień w ponownie prowadzonym postępowaniu, wskazać przyjdzie, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy dokonały błędnej wykładni art. 1 ust. 2a ustawy u.p.p.w.d.. Przypomnieć wypada, że zgodnie z tym przepisem prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. c-f (do których zalicza się skarżąca), za dany miesiąc, jeżeli były aktywne zawodowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w miesiącu poprzedzającym ten miesiąc. Warunek ten nie dotyczy osób ubiegających się o świadczenie wychowawcze lub otrzymujących świadczenie wychowawcze na dziecko będące obywatelem polskim lub posiadające orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o umiarkowanym bądź znacznym stopniu niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych lub znajdujące się pod opieką opiekuna wskazanego przez władze kraju pochodzenia.
W sprawie jest poza sporem, że skarżąca ma troje dzieci. Poza sporem pozostaje również, że jedno z nich, posiada orzeczenie o niepełnosprawności. Do pewnego stopnia jest również bezsporne, że w takiej sytuacji spełniony jest wyjątek z powołanego przepisu i skarżącej przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego. Sporne jest natomiast to, czy prawo to przysługuje wyłącznie na dziecko z niepełnosprawnością, czy też na inne dzieci, mimo, że nie posiadają orzeczenia o niepełnosprawności.
W ocenie Sądu, jeżeli skarżąca, pomimo braku aktywności zawodowej jest uprawniona do otrzymywania świadczenia wychowawczego na dziecko z orzeczoną niepełnosprawnością, to jest również uprawniona do otrzymania takiego świadczenia na inne swoje dziecko nawet wówczas, kiedy to kolejne dziecko nie legitymuje się takim orzeczeniem. Taka wykładnia wynika nie tylko z konstytucyjnej zasady ochrony praw dziecka (art. 72 ust. 1 Konstytucji RP), ale również jest logiczną konsekwencją zastosowanych przez ustawodawcę rozwiązań w związku z wygaszaniem rozwiązań wynikających ze specustawy. Skoro bowiem przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wiąże się z rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia, to niemożliwym jest, aby od strony wymagać ubezpieczenia z tego tytułu. Takie niekorzystne dla skarżącej rozumienie omawianego przepisu prowadziłoby również do dyskryminacji osób dotkniętych koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w stosunku do osób posiadających wyłącznie dzieci w pełni zdrowe i niemających tym samym przeszkód, aby podjąć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.
Dodać wypada, że organy w ogóle nie pochyliły się nad treścią przepisów intertemporalnych, jakie winny znaleźć zastosowanie w związku z nowelizacją przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku przez skarżącą, okres wnioskowanego świadczenia, a ponadto datę orzekania przez organ, mamy do czynienia z trzema reżimami prawnymi. Pierwszy z nich, to przepisy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 1301). Drugi obejmuje przepisy w brzmieniu obowiązującym pomiędzy wejściem w życie wspomnianej nowelizacji, a wejściem w życie ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2026 r., poz. 203). Wreszcie trzeci reżim, to przepisy w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie tej ostatnio wymienionej ustawy.
Wskazanie na powyższy aspekt jest o tyle istotne, że bez względu na przyjętą wykładnię art. 1 ust. 2a ustawy u.p.p.w.d., rozstrzygnięcie o odmowie przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko narusza przepisy wspomnianych ustaw nowelizujących.
Otóż przepis art. 1 ust. 2a ustawy u.p.p.w.d. został dodany do tej ustawy na podstawie art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. i wszedł w życie z dniem 1 lutego 2026 r. (zob. art. 29 pkt 2 tej ustawy). Z kolei zgodnie z art. 14 tej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 9 (czyli ustawy u.p.p.w.d.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego na okres, który rozpocznie się 1 czerwca 2026 r. W sprawach dotyczących świadczenia wychowawczego za okresy, które rozpoczęły się przed 1 czerwca 2026 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w tym reżimie prawnym wniosek skarżącej podlegał rozpoznaniu na podstawie przepisów obowiązujących przed nowelizacją. Wniosek ten dotyczył bowiem świadczenia wychowawczego za okres do 31 maja 2026 r.
Z kolei na mocy art. 13 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. dokonano kolejnej zmiany ustawy u.p.p.w.d., poprzez dodanie w art. 1 w ust. 2 w pkt 2 po lit. c lit. ca, którego brzmienie obejmuje m.in. osoby z takim statusem jak skarżąca. Zgodnie natomiast z art. 30 ustawy styczniowej, w stosunku do osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. ca ustawy zmienianej w art. 13 (tj. ustawy u.p.p.w.d.), przepisy ustawy zmienianej w art. 13 w brzmieniu nadanym: 1) ustawą z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. poz. 1301) oraz 2) niniejszą ustawą - stosuje się od dnia 5 marca 2026 r. do spraw o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres od dnia 5 marca 2026 r.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić przyjdzie, że zarówno błędna wykładnia art. 1 ust. 2a ustawy u.p.p.w.d., jak i pominięcie powyższych regulacji wynikających z przepisów nowelizujących tę ustawę, w tym przepisów intertemporalnych, stanowiło naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. To z kolei skutkuje uchyleniem kontrolowanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
MR