Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 17 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 311/26

Uzasadnienie

Decyzją z 6 marca 2026 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej w skrócie: "Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu", "organ"), po rozpatrzeniu reklamacji M. S.A. z siedzibą w W. (dalej w skrócie: "Spółka", "M.", "strona skarżąca") od informacji rocznej z 5 lutego 2026 r., znak: WL.ZUT.4600.1639.2026.MP, na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2, art. 271 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 960 z późn.zm. - dalej w skrócie "Prawo wodne"), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 - dalej w skrócie "k.p.a."), określił opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r. w wysokości 3050 PLN za wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew. [...] obręb [..], gm.

P., wynikającą z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 1 lipca 2024 r. znak: W.RUZ.4210.71.2024.NS/MG, zmienioną decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 17 września 2025 r., znak: W.RUZ.4210.397.2024.PS.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że 5 lutego 2026 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu, na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, ustalił Spółce w formie informacji rocznej opłatę stałą za okres 1 stycznia 2026 r. - 31 grudnia 2026 r. w wysokości:

1. 1) 111325 PLN za wprowadzanie ścieków komunalnych do wód, tj. do wód rzeki [...] w km 43+909 ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie., za pośrednictwem istniejącego wylotu zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [..], gm. P.;
2. 2) 3050 PLN za wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew. [..] obręb [...], gm. P. Powyższa informacja została doręczona Spółce 5 lutego 2026 r.

W reklamacji od powyższej informacji rocznej Spółka nie zgodziła się z wysokością opłaty określoną w punkcie 2 informacji, co - jej zdaniem - wynika z przyjęcia nieadekwatnej maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód (1,22 m3/s). Spółka wskazała na nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do potwierdzenia czy określona w pozwoleniu M. dla wylotu usytuowanego w km 43+909 [...] maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód (1,22 m3/s) miałaby być adekwatna dla wylotu z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej objętego pozwoleniem M. Wobec powyższego strona wniosła o sporządzenie nowej informacji rocznej dotyczącej jedynie opłaty stałej za wprowadzanie oczyszczonych ścieków z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie.

Po przeanalizowaniu akt sprawy Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu ustalił, że Spółka uzyskała pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie do rzeki [...] w km 43+909, za pośrednictwem istniejącego wylotu zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. P., decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 1 lipca 2024 r., która stała się ostateczna 23 lipca 2024 r. Następnie decyzją z 17 września 2025 r., która stała się ostateczna 7 października 2025 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zmienił decyzję z 1 lipca 2024 r., poprzez jej uzupełnienie w pkt I (dodanie pkt I.1) o usługę wodną polegającą na wprowadzeniu ścieków komunalnych z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) znajdującym się na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm. P., a w pkt III dodanie m.in. ppkt 9 o utrzymaniu średniej rocznej liczby zrzutów nie większej niż 10.

W związku z powyższym organ stwierdził, że Spółka podlega obowiązkowi poniesienia opłaty stałej za okres 1 stycznia 2026 r. - 31 grudnia 2026 r., którą Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu określił w trybie art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 października 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 2471 - dalej w skrócie "rozporządzenie").

Organ odwołał się następnie do brzmienia art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 2, art. 271 ust. 1 pkt 4, art. 271 ust. 5 Prawa wodnego i wyjaśnił, że wskazana we wzorze na ustalenie opłaty stałej maksymalna ilość ścieków to maksymalna ilość ścieków, którą Spółka, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego może wprowadzić do środowiska i stanowi odzwierciedlenie gotowości środowiska wodnego do udostępniania zasobów wodnych.

Organ zauważył, że faktyczne wykorzystanie tych zasobów przez Spółkę ma odzwierciedlenie w opłacie zmiennej. Zwrócił przy tym uwagę na zależność między wysokością opłaty zmiennej za wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków a wysokością opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej, co wynika z brzmienia art. 272 ust. 6d Prawa wodnego. Powyższy przepis odzwierciedla w naliczanych opłatach za usługi wodne ścisłe powiązanie i zależności między wprowadzaniem oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni a uruchomieniem przelewu burzowego, którego uruchomienie ma na celu zabezpieczenie tejże oczyszczalni ścieków przed przeciążeniem hydraulicznym i spadkiem sprawności jej działania podczas deszczów nawalnych.

Zdaniem organu decyzja w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego z 1 lipca 2024 r., zmieniona decyzją z 17 września 2025 r. jasno i jednoznacznie wskazuje maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód w m3/s - 1,22 m3/s. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa organ nie ma możliwości samodzielnego ustalenia innej maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód w m3/s w celu ustalenia opłaty stałej, skoro zapisy art. 271 ust. 5 Prawa wodnego bezsprzecznie wskazują na określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażoną w m3/s. Organ działa zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (art. 6 k.p.a.). Jeżeli wartość, w oparciu o którą została ustalona opłata stała, nie odzwierciedla rzeczywistych potrzeb Spółki, może ona wystąpić do właściwego organu w sprawie pozwoleń wodnoprawnych z wnioskiem o zmianę wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym.

Organ dodał, że zmiany wprowadzone ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o rewitalizacji rzeki Odry (Dz.U. z 2023 r., poz. 1963) miały bezpośredni wpływ na podmioty zarządzające kanalizacją ogólnospławną, co wynika z art. 16 tejże ustawy. Wyjaśnił także, że w uzasadnieniu do projektu ustawy o rewitalizacji rzeki Odry ustawodawca wskazał, że zmianami zawartymi w tejże ustawie chce uregulować "kwestie dotyczące zakładów wprowadzających ścieki do wód lub do ziemi, z uwzględnieniem wprowadzania ścieków z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej, które są obowiązane do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi przez uzupełnienie ich warunków w zakresie wprowadzania ścieków z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Obecnie występują przypadki udzielania odrębnych pozwoleń na wprowadzanie ścieków przelewami burzowymi, mimo że działanie to stanowi integralną część usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi i ma na celu zabezpieczenie oczyszczalni ścieków przed przeciążeniem hydraulicznym.

Zasadne jest zatem usunięcie z obrotu prawnego obowiązujących pozwoleń na wprowadzanie ścieków przelewami burzowymi i rozszerzenie zakresu wydawanych pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie oczyszczonych ścieków o warunki dotyczące funkcjonowania przelewów burzowych."

Dalej organ podkreślił, że 7 października 2025 r. stała się ostateczna decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 17 września 2025 r. uzupełniająca o wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] ww. wylotem, pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych do wód rzeki [...] z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 1 lipca 2024 r.

W związku z tym organ stwierdził, że informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr 1639 ZZ Łowicz, OS/2026 na podstawie wyżej wymienionego pozwolenia wodnoprawnego, za usługi wodne polegające na wprowadzaniu ścieków komunalnych do wód rzeki [...] w km 43+909 z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie, za pośrednictwem istniejącego wylotu zlokalizowanego na działce nr ew. [..], obręb [...], gm. P. oraz wprowadzaniu ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm. P., została sporządzona prawidłowo, uwzględniając obowiązujące przepisy prawa.

Organ wyjaśnił, że działania ustawodawcy, poprzez zapisy ustawy o rewitalizacji rzeki Odry, jak sam wskazał miały na celu uregulowanie kwestii wprowadzania oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków jak i korzystania z przelewu burzowego. Jednoznacznie łączą i uzależniają oba zakresy korzystania z usług wodnych zarówno w kwestii ściśle prawnej - jak decyzja pozwolenia wodnoprawnego oraz w kwestii opłat - zależność wysokości opłaty za uruchomienie przelewu burzowego od wysokości opłaty za wprowadzanie oczyszczonych ścieków z oczyszczalni. M. korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 1 lipca 2024 r., zmienionej decyzją z 17 września 2025 r., na wprowadzanie ścieków komunalnych do wód rzeki [...] w km 43+909 z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie, za pośrednictwem istniejącego wylotu zlokalizowanego na działce nr ew. [..], obręb [...], gm.

P. oraz na wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew. [...], obręb [...], gm. P., co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego, obowiązane jest ponosić opłaty za usługi wodne.

W tym stanie rzeczy w sprawie zaistniała przesłanka obligująca organ do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2026 r. - 31 grudnia 2026 r. w wysokości 3050 PLN za wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew.[...] obręb [...], gm. P. Organ określił wysokość opłaty stałej, na podstawie art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 rozporządzenia, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 10 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w ilości 1,22 m3/s. Wysokość jednostkowej stawki opłaty stałej została określona w § 10 ust. 1 rozporządzenia. Opłatę, która została określona niniejszą decyzją, dotyczącą pkt 2 Informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr 1639 ZZ Łowicz, OS/2026 z 5 lutego 2026 r. należy uiścić na rachunek bankowy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w terminach i wysokości określonych decyzją.

Organ dodał, że Prawo wodne w art. 300 ust. 1 i 1a zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów działu III ustawy - Ordynacja podatkowa do ponoszenia opłat za usługi wodne, a uprawnienia organów podatkowych przysługujące m.in. Wodom Polskim wykonują dyrektorzy zarządów zlewni Wód Polskich na podstawie art. 300 ust 1a Prawa wodnego. Niewniesiona w wyżej wymienionych terminach opłata stała za wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm. P., stanowić będzie zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, naliczane będą odsetki za zwłokę.

Na ostateczną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Łowiczu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyło M. S. A. z siedzibą w W. reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, jakoby określona w pozwoleniu M. dla wylotu przeznaczonego do wprowadzania ścieków oczyszczonych z Zakładu "P." i usytuowanego w km 43+909 rzeki [...] maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód (1,22 m3/s) miała pozostawać adekwatna, w tym realnie określać warunki korzystania z wód, dla objętego pozwoleniem M. innego urządzenia wodnego, tj. wylotu z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej na terenie Miasta Pruszkowa usytuowanego w km 43+150 rzeki [...]; zastosowanie powyższych przepisów wykluczyłoby założenie w tej sprawie, że maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód miałaby być identyczna dla wszystkich urządzeń wodnych i kompletu usług wodnych ujętych w pozwoleniu M.;
2. 2) art. 271 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 Prawa wodnego w zw. z art. 9 ust. 3 Prawa wodnego poprzez ich niezastosowanie w następstwie nieuprawnionego przyjęcia, jakoby wynikający z pozwolenia M. zakres możliwej do realizacji presji na środowisko i gotowości środowiska na korzystanie z usługi wodnej za pośrednictwem wylotu z Zakładu "P." (km 43+909 rzeki [...]) miał być identyczny dla korzystania z usługi wodnej za pośrednictwem innego urządzenia wodnego, tj. wylotu z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej na terenie Miasta Pruszkowa (km 43+150 rzeki [...]); zastosowanie powyższych przepisów stanęłoby na przeszkodzie uznaniu w tej sprawie, że - znajdujący odzwierciedlenie w wysokości opłaty stałej - zakres zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną, miałby pozostać taki sam dla dowolnego urządzenia wodnego ujętego w pozwoleniu M. w sytuacji, gdy ta decyzja przypisuje wartość 1,22 m3/s wyłącznie zakresowi korzystania z wód za pośrednictwem konkretnego urządzenia wodnego.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że Spółka w pełni podtrzymuje stanowisko wyrażone w reklamacji, zgodnie z którym wskaźnik 1,22 m3/s wyrażony w pozwoleniu M. odnosi się jedynie do ściśle określonego urządzenia wodnego i konkretnej usługi wodnej, wskutek czego niedopuszczalne jest jego stosowanie do wszystkich urządzeń wodnych i usług wodnych ujętych w pozwoleniu M. W ocenie pełnomocnika Spółki na podstawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z 17 września 2025 r., pozwoleniem M. (punkt I.1) objęto urządzenie wodne o odmiennej lokalizacji i przepustowości od urządzenia obecnego wcześniej w pozwoleniu M. (punkt I). Skutkiem tego, w aktualnym stanie prawnym na podstawie pozwolenia M. udzielono Spółce dwóch pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód:

1. 1) w punkcie I pozwolenia M. udzielono "pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na wprowadzaniu oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie do wód rzeki [...] w km 43+909 za pośrednictwem istniejącego wylotu Ø 1,4 m, usytuowanego na działce o nr ew. [...], obręb [...], gm. P." (objętego wcześniej decyzją nr 106/14/PŚ.W Marszałka Województwa Mazowieckiego z 27 czerwca 2014 r.);
2. 2) w punkcie I.1 pozwolenia M. udzielono "pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na wprowadzaniu ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...]: wylotem (w km 43+150 rz. [...]) znajdującym się na dz. o nr ew. [...] obręb [...] gm. P." (objętego wcześniej decyzją Dyrektora ZZ w Łowiczu z 7 grudnia 2020 r.).

Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej odrębność pozwoleń wodnoprawnych udzielonych Spółce na podstawie punktów I i I.1 pozwolenia M., w tym odmienność warunków korzystania z wód w ramach tych pozwoleń wodnoprawnych, potwierdzono wprost w treści decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z 17 września 2025 r. Znalazło to odzwierciedlenie w punktach lll.9-lll.12 i V pozwolenia M. określających warunki wykonywania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w punkcie I.1 pozwolenia M., podczas gdy punkty III.1-III.8 i IV pozwolenia M. określają warunki wykonywania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w punkcie I pozwolenia M. Motywując zarzut naruszenia art. 271 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 3 Prawa wodnego pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że w punkcie I pozwolenia M. rzeczywiście określono limit dopuszczalnych ilości ścieków wprowadzanych do wód rzeki [...] (1,22 m3/s), jednakże jest to wskaźnik właściwy dla ściśle określonego urządzenia wodnego i konkretnej usługi wodnej ujętych w pozwoleniu wodnoprawnym na "usługę wodną polegającą na wprowadzaniu oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie do wód rzeki [...] w km 43+909 za pośrednictwem istniejącego wylotu Ø 1,4 m, usytuowanego na działce o nr ew. [...], obręb[...], gm.

P." (punkt I Pozwolenia M.). Obecna w punkcie I pozwolenia M. wartość maksymalna 1,22 m3/s to "Q max. s." została wskazana dla indywidualnie oznaczonego miejsca korzystania z wód ("rzeki [...] w km 43+909") oraz urządzenia wodnego o konkretnych: przeznaczeniu, średnicy, lokalizacji i współrzędnych. Spółka nie kwestionuje, że wartość 1,22 m3/s jest wiążąca dla organu administracji publicznej ustalającego wysokość opłaty stałej, jednakże - jej zdaniem - wartość ta jest wiążąca jedynie w odniesieniu do urządzenia wodnego, do którego została bezpośrednio przypisana we właściwym punkcie pozwolenia M. Skutkiem tego, pomijanie przez organ administracji publicznej kompletu warunków korzystania z wód wynikających z pozwolenia wodnoprawnego wskazuje na niedochowanie wymagań właściwych dla prawidłowego ustalenia stanu prawnego i faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Rzetelne uwzględnienie kompletu warunków korzystania z wód z pozwolenia M. stanęłoby na przeszkodzie przyjęciu w zaskarżonej decyzji, jakoby adekwatna dla ustalenia opłaty stałej w odniesieniu do przelewu burzowego miałaby być maksymalna dopuszczalna ilość ścieków możliwych do wprowadzenia do wód w ciągu sekundy z urządzenia wodnego, które jest odrębnym od wylotu z przelewu burzowego urządzeniem służącym funkcjonowaniu Zakładu "P.".

Dalej pełnomocnik skarżącej podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przedstawiono jakichkolwiek informacji pozwalających ustalić, jakie rezultaty wymaganej przez prawo analizy ekonomicznej (art. 9 ust. 3 Prawa wodnego) miałyby - zdaniem Dyrektora ZZ w Łowiczu - przemawiać za ustaleniem wysokości opłaty stałej na podstawie wynikających z pozwolenia M. warunków korzystania z wód właściwych dla usługi wodnej innej niż usługa wodna, z której korzystanie przez Spółkę objęto instrumentem ekonomicznym w gospodarowaniu wodami, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Podmiot korzystający z usługi wodnej nie może domyślać się, w jaki sposób organ ustalił, że koszty środowiskowe i koszty zasobowe korzystania z konkretnej usługi wodnej miałyby zostać ustalone i odzwierciedlone w wysokości opłaty stałej opartej na warunkach korzystania z wód właściwych dla innej usługi wodnej ujętej w pozwoleniu M. Wartość 1,22 m3/s nie została wpisana przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie do pozwolenia M. "ogólnie", jako rzekomo mająca odzwierciedlać dopuszczalny zakres korzystania z wód za pośrednictwem wszystkich urządzeń wodnych objętych tym pozwoleniem wodnoprawnym.

Wprost przeciwnie, wykładnia gramatyczna i systemowa punktów I i 1.1 pozwolenia M. nie pozwalają na zgodne z prawem przypisywanie wartości 1,22 m3/s uniwersalnego charakteru. Ta wartość może służyć przeprowadzeniu analizy ekonomicznej z uwzględnieniem kosztów środowiskowych i kosztów zasobowych właściwych wyłącznie dla korzystania z wód opisanego w punkcie 1 Informacji ZZ w Łowiczu, ale nie usługi wodnej wyróżnionej w punkcie 2 Informacji ZZ w Łowiczu.

W konsekwencji, w ocenie pełnomocnika skarżącej, do określenia wysokości opłaty stałej w zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 271 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 3 Prawa wodnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zasada zwrotu kosztów usług wodnych służy zachęcaniu odbiorców usług wodnych do najbardziej efektywnego i jak najmniej uciążliwego gospodarowania wodami, a zatem analiza ekonomiczna kosztów usług wodnych musi być przeprowadzona indywidualnie dla każdego korzystania z wód ujętego w pozwoleniu wodnoprawnym. Postulowane w tej sprawie przez Dyrektora ZZ w Łowiczu "rozszerzenie" warunków oznaczonego korzystania z wód na inne korzystanie z wód prowadzi do sytuacji, w której koszty zasobowe i środowiskowe jednej formy korzystania z wód byłyby pokrywane w sposób właściwy dla innej. Stanowi to oczywiste zaprzeczenie zasady "zanieczyszczający płaci" i zniekształca rezultaty wymaganej przez prawo analizy ekonomicznej.

Wysokość opłaty stałej musi być naliczana z uwzględnieniem warunków korzystania z wód właściwych dla konkretnie zidentyfikowanej usługi wodnej, w tym odpowiadających jej kosztów środowiskowych i kosztów zasobowych, a nie przez odwołanie do dowolnej innej usługi wodnej, nawet jeżeli jest ujęta w tej samej decyzji administracyjnej, co usługa wodna, dla której nalicza się opłatę stałą w danej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 17 czerwca 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że w odpowiedzi na skargę organ nie przedstawił nowych argumentów świadczących o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 17 lipca 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga nie jest trafna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd badając w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 6 marca 2026 r. stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego, jak oczekuje tego strona skarżąca.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy organ prawidłowo określił M. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r. w wysokości 3050 PLN za wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm. P. biorąc pod uwagę maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażoną w m3/s - 1,22 m3/s określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, którym legitymuje się strona skarżąca.

Podstawę materialnoprawną poddanej sądowej kontroli decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., 960 - dalej w skrócie "Prawo wodne"). Zgodnie z art. 267 Prawa wodnego instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami stanowią: opłaty za usługi wodne; opłaty podwyższone; należności za korzystanie ze śródlądowych dróg wodnych i ich odcinków oraz urządzeń wodnych stanowiących własność Skarbu Państwa, usytuowanych na śródlądowych wodach powierzchniowych; opłata legalizacyjna, o której mowa w art. 190 ust. 2; opłata roczna, o której mowa w art. 261 ust. 1; wpływy z tytułu rozporządzania nieruchomościami, o którym mowa w art. 264 ust. 1; opłata roczna, o której mowa w art. 6d ust. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym; wpływy z tytułu opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 8 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, w przypadkach, w których Wody Polskie są uprawnionym do rybactwa; wpływy z umów dotyczących wykonywania rybactwa śródlądowego, o których mowa w art. 534 ust. 1 pkt 5.

Usługi wodne, za które pobiera się opłaty określa przepis art. 268 Prawa wodnego, który w pkt 2 stanowi, że opłaty za usługi wodne uiszcza się za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

Stosownie do treści art. 271 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Na potrzeby ustalenia wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do wód, za czas wprowadzania tych ścieków do wód uznaje się, ustaloną w pozwoleniu wodnoprawnym, średnią roczną liczbę zrzutów z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej.

Po myśli art. 271 ust. 5a i ust. 6 Prawa wodnego opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub [...] mocy bez względu na przyczynę. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz w art. 272 ust. 17 albo 22, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. Reklamację składa się odpowiednio do Wód Polskich albo właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania odpowiednio informacji, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz w art. 272 ust. 17 albo 22. W razie uznania reklamacji Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne.

W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i 6 Prawa wodnego).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez organ wynika, że decyzją z 1 lipca 2024 r. znak: W.RUZ.4210.71.2024.NS/MG Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej w pkt I – udzielił M. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na wprowadzaniu oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie do wód rzeki [...] w km 43+909 za pośrednictwem istniejącego wylotu Ø 1,4 m, usytuowanego na działce o nr ew. [...], obręb[...], gm. P., powiat pruszkowski, woj. mazowieckie, o współrzędnych X: 5783064, Y: 7484040 (PL-ETRF 2000), w ilości: Q max. s. = 1,22 m3/s, Q śr. d. = 47 185 m3/d, Q dop. r. = 22 000 000 m3/r pod warunkiem, że temperatura odprowadzanych ścieków nie przekroczy 35oC, pH będzie się mieścić w granicach od 6,5 do 9,0, a także nie będą przekraczane podane niżej wartości wskaźników zanieczyszczeń (...).

Wspomniane pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone stronie skarżącej na okres 10 lat liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (pkt II decyzji). W pkt III ppkt 1-8 decyzji organ sprecyzował obowiązki podmiotu uprawnionego, opisanego w pkt I decyzji. W pkt IV ppkt 1-5 decyzji organ ustalił wymogi dotyczące pomiarów ilości oczyszczonych ścieków, miejsca poboru prób ścieków do badań, badań.

Z akt sprawy wynika również, że na wniosek strony skarżącej Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 17 września 2025 r. znak: W.RUZ.4210.397.2024.PS zmienił własną decyzję z 1 lipca 2024 r. znak: W.RUZ.4210.71.2024.NS/MG poprzez jej uzupełnienie w następujący sposób: pkt 1 - po pkt I decyzji dodał pkt I.1. o treści: "Udzielam M.pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na wprowadzaniu ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...]: wylotem (w km 43+150 rz. [...]) znajdującym się na dz. o nr ew. [...] obręb[...] gm. P.. Lokalizacja kolektora w geodezyjnym układzie odniesienia PL-ETRF2000: X: 5782988,73; Y: 7484319,23; pkt 2 - w pkt III decyzji dodał ppkt 9-12, w tym ppkt 9 - Utrzymania dla przelewu burzowego średniej rocznej liczby zrzutów nie większej niż 10. W pkt 3 - dodał punkt V. Jednocześnie organ stwierdził, że w pozostałej części treść decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 1 lipca 2024 r. znak: W.RUZ.4210.71.2024.NS/MG pozostaje bez zmian.

Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że według art. 16 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o rewitalizacji rzeki Odry (Dz.U. z 2023 r., poz. 1963), który obok art. 397 ust. 3 pkt 1 lit. a tiret pierwsze Prawa wodnego stanowi podstawę materialnoprawną decyzji zmieniającej, zakłady wprowadzające ścieki do wód lub ziemi, z uwzględnieniem wprowadzania ścieków z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej, są obowiązane do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi przez uzupełnienie ich warunków w zakresie wprowadzania ścieków z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej do dnia 1 lipca 2024 r. (ust. 1). Wydane przed dniem 1 stycznia 2024 r. pozwolenia wodnoprawne na wprowadzanie ścieków z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej wygasają, bez odszkodowania, po upływie okresu, na jaki zostały wydane, jednak nie później niż do dnia 1 stycznia 2026 r., jeżeli nie zostały zmienione zgodnie z ust. 1 (ust. 2).

W przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, organy właściwe w sprawach pozwoleń wodnoprawnych wzywają zakłady, o których mowa w ust. 1, do dopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, informując jednocześnie o skutkach jego niedopełnienia (ust. 3).

Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o rewitalizacji rzeki Odry intencją ustawodawcy było w tym wypadku uregulowanie kwestii dotyczących zakładów wprowadzających ścieki do wód lub do ziemi, z uwzględnieniem wprowadzania ścieków z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej, które są obowiązane do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi przez uzupełnienie ich warunków w zakresie wprowadzania ścieków z przelewów burzowych kanalizacji ogólnospławnej, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Obecnie występują przypadki udzielania odrębnych pozwoleń na wprowadzanie ścieków przelewami burzowymi, mimo że działanie to stanowi integralną część usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi i ma na celu zabezpieczenie oczyszczalni ścieków przed przeciążeniem hydraulicznym. Zasadne jest zatem usunięcie z obrotu prawnego obowiązujących pozwoleń na wprowadzanie ścieków przelewami burzowymi i rozszerzenie zakresu wydawanych pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie oczyszczonych ścieków o warunki dotyczące funkcjonowania przelewów burzowych.

W sprawie niespornym pozostaje również, że pozwolenie wodnoprawne z 1 lipca 2024 r. uzyskało przymiot ostateczności z dniem 23 lipca 2024 r., natomiast decyzja zmieniająca powyższe pozwolenie wodnoprawne z 17 września 2025 r. uzyskała przymiot ostateczności z dniem 7 października 2025 r. Obie decyzje są także prawomocne.

Przytoczone wyżej okoliczności nie są kwestionowane przez stronę skarżącą.

Podkreślić w związku z tym należy, że zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych unormowaną w art. 16 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zawarta w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych służy realizacji takich wartości jak: pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, ochrona praw nabytych jednostki, zaufanie obywateli do władzy publicznej oraz prawa. Z mocy art. 16 § 1 k.p.a., ostateczna decyzja organu administracji publicznej korzysta z domniemania legalności, wiąże erga omnes i dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty organ, podobnie zresztą jak i Sąd, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy rację ma organ twierdząc, że skoro Spółka korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z 1 lipca 2024 r., zmienionego decyzją z 17 września 2025 r. na wprowadzanie ścieków komunalnych do wód rzeki [...] w km 43+909 z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie, za pośrednictwem istniejącego wylotu zlokalizowanego na działce nr ew. 105/2, obręb 0001, gm. P., oraz na wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. P., to zobowiązana jest do ponoszenia opłat za usługi wodne, zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego, co z kolei obligowało Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie do określenia opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r. w wysokości 3050 PLN za wprowadzanie ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...] wylotem (w km 43+150 rz. [...]) zlokalizowanym na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm.

P. przy zastosowaniu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 października 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 2471).

W kontrolowanej sprawie organ poprawnie określił sporną opłatę stałą jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 zł na dobę za 1 m3/s zgodnie z § 10 rozporządzenia, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 10 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w ilości 1,22 m3/s, wskazując w decyzji, iż opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach w wysokości po 762,50 PLN, płatnych za I kwartał do 30 kwietnia 2026 r., za II kwartał do 31 lipca 2026 r., za III kwartał do 31 października 2026 r., za IV kwartał do 31 stycznia 2027 r.

Ustosunkowując się w tym miejscu do stanowiska strony skarżącej, iż określona w pozwoleniu wodnoprawnym z 1 lipca 2024 r., zmienionym decyzją z 17 września 2025 r. maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w ilości 1,22 m3/s odnosi się wyłącznie do ściśle określonego urządzenia wodnego i konkretnej usługi wodnej zdefiniowanej w pkt I pozwolenia wodnoprawnego (na usługę wodną polegającą na wprowadzaniu oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w Pruszkowie do wód rzeki [...] w km 43+909 za pośrednictwem istniejącego wylotu Ø 1,4 m usytuowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. P.), a nie dotyczy punktu I.1. pozwolenia wodnoprawnego (na usługę wodną polegającą na wprowadzaniu ścieków komunalnych z przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej do rzeki [...]: wylotem (w km 43+150 rz. [...]) znajdującym się na dz. nr ew. [...] obręb [...], gm. P.), ponieważ są to dwa pozwolenia wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód udzielone jedną decyzją, stwierdzić trzeba, że jest ono niezasadne.

W rozpatrywanej sprawie ponad wszelką wątpliwość pozwolenie wodnoprawne z 1 lipca 2024 r., zmienione na wniosek Spółki decyzją z 17 września 2025 r., których to decyzji strona skarżąca dotychczas nie kwestionowała ani w administracyjnym, ani w sądowym toku instancji, określa maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażoną w m3/s. Skoro wspomniane wyżej decyzje są ostateczne i prawomocne, a jak wynika z przytoczonego uprzednio uzasadnienia do projektu ustawy o rewitalizacji rzeki Odry wprowadzanie ścieków przelewami burzowymi stanowi integralną część usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi i ma na celu zabezpieczenie oczyszczalni ścieków przed przeciążeniem hydraulicznym, to organ podobnie zresztą jak i Sąd nie mógł pominąć elementów opłaty stałej określonych w art. 271 ust. 5 Prawa wodnego i samodzielnie kalkulować opłatę stałą w przypadku pkt I.1 pozwolenia wodnoprawnego.

Gdyby przyjąć w ślad za skarżącą, że w tym wypadku mamy do czynienia z dwoma pozwoleniami wodnoprawnymi udzielonymi jedną decyzją administracyjną, a maksymalna ilość ścieków wyrażona w m3/s odnosi się wyłącznie do pozwolenia wodnoprawnego z pkt I, wówczas właściwy organ winien rozważyć czy pozwolenie wodnoprawne z pkt I.1. nie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako pozbawione obligatoryjnego elementu, o którym stanowi art. 403 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego.

Zgodnie bowiem z art. 403 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego w dostosowaniu do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, lub do urządzeń kanalizacyjnych, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok, oraz stan i skład wprowadzanych ścieków albo minimalny procent redukcji substancji zanieczyszczających w procesie oczyszczania ścieków, a w przypadku ścieków przemysłowych - dopuszczalne ilości substancji zanieczyszczających, w szczególności ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu oraz przewidywany sposób i efekt ich oczyszczania.

"Maksymalna ilość ścieków" w rozumieniu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego to maksymalna ilość ścieków, którą Spółka na podstawie pozwolenia wodnoprawnego może wprowadzić do środowiska. Innymi słowy wprowadzający ścieki do środowiska płaci za gotowość środowiska do przyjęcia tych ścieków w maksymalnej ilości. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organ ustalając sporną opłatę stałą prawidłowo uwzględnił maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w ilości 1,22 m3/s określoną w pozwoleniu wodnoprawnym. Jeśli zaś wartość, na podstawie której organ ustalił opłatę stałą jest nieadekwatna do rzeczywistych potrzeb strony skarżącej, to nic nie stoi na przeszkodzie by Spółka w prawem przewidzianym trybie wystąpiła o zmianę pozwolenia wodnoprawnego. Dopóki jednak tego nie uczyni obecne pozwolenie wodnoprawne z 1 lipca 2024 r., zmienione decyzją z 17 września 2025 r. wiąże każdorazowo organ przy ustalaniu opłaty stałej.

W świetle poczynionych dotychczas rozważań Sąd za chybione uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 271 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 Prawa wodnego w zw. z art. 9 ust. 3 Prawa wodnego.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

A.K