Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 22 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 216/26

Uzasadnienie

Decyzją z 23 grudnia 2025 r., nr 339/2025, znak: GPB-III.7721.219.2024 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 - dalej w skrócie "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. z siedzibą w D., pkt I - uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty Wieluńskiego z 26 lipca 2024 r., nr 360/2024, znak: AB.6740.214.2024 o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...], [...] i [...], obręb [...], W. - obszar wiejski; pkt II - zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...], [...] i [...], obręb [...], W. - obszar wiejski z zachowaniem warunków określonych w art. 36, art. 42, art. 45 i art. 45a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 418 - dalej w skrócie "Pr. bud.").

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że w wyniku rozpatrzenia odwołania od wspomnianej wyżej decyzji Starosty Wieluńskiego z 26 lipca 2024 r., Wojewoda Łódzki decyzją z 27 stycznia 2025 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wskutek wniesienia sprzeciwu od wspomnianej wyżej decyzji Wojewody Łódzkiego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 22 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 201/25, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Łódzkiego. Zdaniem Sądu, decyzja Wojewody Łódzkiego narusza prawo, a tym samym wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego, ponieważ organ odwoławczy zaniechał wykazania, że w sprawie ziściła się druga część przepisu art. 138 § 2 k.p.a. to jest, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Takiego wniosku nie sposób wyprowadzić z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem organ w żaden sposób nie odniósł się do meritum sprawy, nie ocenił zgromadzonego materiału dowodowego, nie ocenił wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji, a w szczególności nie odniósł się do powołanych przez organ pierwszej instancji przyczyn wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

Z wyjaśnień organu nie wynikało także, czy w sprawie istnieją braki postępowania dowodowego i jakie one są, a ponadto czy braki te da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Wobec zaniechania dokonania przez Wojewodę Łódzkiego jakiejkolwiek oceny zgromadzonego materiału dowodowego zaskarżona decyzja jest co najmniej przedwczesna. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie potwierdza bowiem zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a.

Organ drugiej instancji wyjaśnił dalej, że skoro decyzja organu odwoławczego została uchylona, do rozpatrzenia pozostało odwołanie od decyzji Starosty wniesione przez H. Sp. z o.o., w którym zarzucono naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez, oparcie się na niekompletnych podstawach prawnych, załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą praworządności, nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstaw, dla których organ uznał płytę ażurową oraz geokratę za nawierzchnię sztuczną niemogącą stanowić terenu czynnego biologicznie;
2. 2) przepisów prawa materialnego:
3. - art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr. bud., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmownej pomimo spełnienia wymogów z art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz uczynienia zadość wszystkim obowiązkom nałożonym postanowieniami Starosty Wieluńskiego z 7 czerwca 2024 r., nr 149/2024 oraz z 5 lipca 2024 r., nr 184/2024;
4. - art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., poprzez przyjęcie, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przedłożony projekt odpowiadał wszelkim wymogom nałożonym przez plan zagospodarowania przestrzennego, w tym również dotyczącym zachowania powierzchni biologicznie czynnej;
5. - § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 dalej w skrócie - "rozporządzenie WT"), w związku z § 3 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. [...], [...] i [...] w mieście i gminie W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia [...] Nr [...] poz. [...] - dalej w skrócie "m.p.z.p."), poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż definicja powierzchni biologicznie czynnej zawarta w uchwale wyklucza możliwość uznania terenu utwardzonego płytą ażurową i geokratą jako biologicznie czynny, bowiem płyta ażurowa oraz geokrata stanowią nawierzchnię sztuczną, podczas gdy rozporządzenie WT definiuje pojęcie powierzchni biologicznie czynnej stwarzając możliwość zaliczenia terenu wyłożonego geokratą bądź płytą ażurową do powierzchni biologicznie czynnej.

Wobec powyższego pełnomocnik Spółki wniósł o zmianę w całości decyzji Starosty i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem, ewentualnie w przypadku uznania przez organ drugiej instancji, że istnieje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający wpływ na jej rozstrzygnięcie o uchylenie w całości decyzji Starosty oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Kontynuując postępowanie Wojewoda Łódzki pismem z 10 września 2025 r. wezwał inwestora do wykazania zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. [...], [...] i [...] w mieście i gminie W., poprzez wskazanie szczegółowych wyliczeń w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej z uwzględnieniem zastosowanej geokraty.

30 września 2025 r. wpłynęła odpowiedź pełnomocnika inwestora na powyższe wezwanie organu.

Wojewoda Łódzki pismem z 3 października 2025 r. zawiadomił strony postępowania, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a także składać wnioski i zastrzeżenia dotyczące rozpatrywanej sprawy.

14 listopada 2025 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo pełnomocnika D. R. ze stanowiskiem w sprawie.

Następnie Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja objęty jest m.p.z.p. i znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 19 MN. W ocenie organu drugiej instancji inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie dopuszczalności realizacji przedmiotowej zabudowy na danym terenie, w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektu i wskaźników intensywności zabudowy. Zaprojektowano zespół 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 22,2 %; wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,44, teren powierzchni biologicznie czynnej 60,7%.

Organ odwoławczy przytoczył treść § 3 pkt 10 m.p.z.p., zgodnie z którym przez powierzchnię biologicznie czynną należy rozumieć część powierzchni działki, która nie została zabudowana ani utwardzona nawierzchnią sztuczną, lecz zagospodarowana jako tereny zielone lub wodne, lub fragmenty zabudowy z wytworzoną warstwą gleby, pokrytą trwałą roślinnością, a także nawierzchnią trawiastą urządzeń sportowych i rekreacyjnych. Następnie cytowaną definicję organ drugiej instancji zestawił z § 3 pkt 22 rozporządzenia WT, zgodnie z którym teren biologicznie czynny to teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

Wojewoda Łódzki podkreślił, że w piśmie inwestora z 25 września 2024 r. znajduje się dokładne wyliczenie terenu powierzchni biologicznie czynnej, przedstawione zarówno w sposób opisowy jak i graficzny. Wskazano, iż na teren biologicznie czynny składają się tereny: biologicznie czynne, tereny utwardzone płytą ażurową oraz geokratą. Dane są zbieżne z przedłożonymi przez inwestora kartą katalogową produktu i instrukcją montażu od producenta geokraty oraz płyty ażurowej (załączone do odpowiedzi inwestora na postanowienie Starosty Wieluńskiego z 7 czerwca 2024 r.).

W ocenie organu odwoławczego projektowana powierzchnia biologicznie czynna, wykorzystująca geokratę jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. i wypełnia definicję z rozporządzenia WT. Należy zauważyć, że geokrata nie jest nawierzchnią. Jest elementem, który może być użyty do stworzenia nawierzchni o charakterze naturalnym. Geokrata stabilizuje podłoże, umożliwiając jego wypełnienie materiałem biologicznym, jak ziemia i trawa, co pozwala na utrzymanie powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem organu drugiej instancji, z treści m.p.z.p. nie wynika, iż niedopuszczalne miałoby być zastosowanie geokraty jako powierzchni terenu biologicznie czynnego.

Wojewoda Łódzki podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się uznanie terenu, na którym zastosowano geokratę, za powierzchnię biologicznie czynną. Przed dokonaniem oceny, czy powierzchnię można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy system, w jakim zostanie wykonana geokrata, zapewnia naturalną wegetację roślin. Do przesądzenia kwestii naturalnej wegetacji roślin posadowionych na terenie wyłożonym ekokratą istotne jest więc ustalenie, jak ten panel geosiatki ma być umieszczony na gruncie. O tym, czy dany teren pokryty kratą trawnikową może być zaliczony do terenu biologicznie czynnego przesądza jedynie sposób urządzenia danej nawierzchni.

Zdaniem organu drugiej instancji z danych zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że wypełnienia pustych przestrzeni w polach elementów stabilizujących (geokrata i płyta ażurowa) zostaną wykonane jako trawiaste, a warstwy podbudowy w postaci zagęszczonej mieszanki kruszyw mineralnych z podłożem organicznym zapewniają naturalną infiltrację wody do gruntu oraz wzrost roślin. Zatem warunek m.p.z.p. w zakresie powierzchni biologicznie czynnej został, w ocenie organu odwoławczego, spełniony. Ponadto zaprojektowano budynek o 2 kondygnacjach w tym poddasze, wysokość budynku w kalenicy 8,83 m, wysokość do okapu 5,16 m i 6,00 m. Dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 40°, pokrycie w kolorze naturalnego antracytu. Zaprojektowano 4 miejsca postojowe dla każdego budynku, tj. po 2 miejsca postojowe na lokal mieszkalny. Projektowany dojazd i dojście z drogi gminnej ul. [...] i ul. [...].

Według Wojewody Łódzkiego dalsza analiza zgodności planowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p. wykazała, iż planowana inwestycja jest również zgodna z obowiązującymi ustaleniami dotyczącymi systemów infrastruktury technicznej, zastosowanych materiałów wykończeniowych elewacji i dachów, zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zasad kształtowania krajobrazu. Reasumując, organ drugiej instancji stwierdził, że inwestycja jest zgodna z warunkami i zapisami obowiązującego m.p.z.p.

W dalszej kolejności, organ odwoławczy zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. poddał analizie zgodność przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzeniem WT i stwierdził jego zgodność z:

1. - § 12 ust. 1 rozporządzenia WT w zakresie odległości budynków od granic działek - od strony północnej wynosi ponad 6,20 m, a odległość budynków do granic działek od strony południowej wynosi 5,75 m;
2. - § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia WT, gdyż zaprojektowano dla każdego budynku mieszkalnego 4 miejsca postojowe dla samochodów osobowych zlokalizowane na terenie utwardzonym;
3. - § 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia WT, gdyż zaprojektowano dla każdego budynku mieszkalnego 2 miejsca na pojemniki do czasowego gromadzenia odpadów stałych usytuowane na utwardzonym placu;
4. - § 26 ust. 1 rozporządzenia WT, w zakresie, w jakim działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej, a dla budynków wymienionych w § 56 - także telekomunikacyjnej; zaprojektowano infrastrukturę techniczną w postaci instalacji zewnętrznych po terenie: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazowej i elektrycznej na warunkach określonych przez poszczególnych gestorów sieci.

Wojewoda Łódzki uznał nadto, że planowane usytuowanie budynku na działce inwestycyjnej spełnia również wymagania określone § 13 rozporządzenia WT (w zakresie przesłaniania), § 57 i § 60 rozporządzenia WT (w zakresie nasłonecznienia), § 29 rozporządzenia WT (w zakresie zakazu dokonywania zmian spływu wód).

Następnie organ odwoławczy dokonał oceny zamierzenia budowlanego w zakresie m.in. bezpieczeństwa pożarowego i uznał, że warunki te zostały spełnione.

Organ drugiej instancji stwierdził również, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany spełniają wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1679).

Analizując kwestie formalne Wojewoda Łódzki stwierdził, że do dokumentacji załączone zostało oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, które także złożyły oświadczenia, dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Dokumentacja projektowa zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. bud. Po analizie dokumentacji projektowej i sprawdzeniu jej zgodności w zakresie art. 32-35 Pr. bud., organ drugiej instancji doszedł do przekonania, że inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, a więc w świetle art. 35 ust. 4 Pr. bud. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 Pr. bud., koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Spełnione bowiem zostały wymogi art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud.

Na ostateczną decyzję Wojewody Łódzkiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył D. R. reprezentowany przez adwokata, podnosząc zarzuty:

1. 1. naruszenia przepisów postępowania, tj.:
2. - art. 39 § 1 w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 39 § 2-4 k.p.a., poprzez jego naruszenie polegające na doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego zaskarżonej decyzji w tradycyjnej formie przesyłki rejestrowanej za pośrednictwem operatora pocztowego, pomimo że pełnomocnik jako profesjonalny pełnomocnik posiada adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, a organ drugiej instancji miał wiedzę o korzystaniu przez niego z systemu e-Doręczeń w toku postępowania, co wyłączało możliwość dowolnego wyboru formy doręczenia i obligowało organ do doręczenia decyzji w pierwszej kolejności na adres do doręczeń elektronicznych;
3. - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a przede wszystkim nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza zupełne pominięcie pisma skarżącego z 14 listopada 2025 r., w treści którego zostały zawarte istotne z punktu widzenia przepisów powszechnie obowiązującego prawa zarzuty merytoryczne i argumenty techniczne w kontekście toczącego się postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o niekompletny i dowolnie oceniony materiał dowodowy;
4. - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera elementów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a mianowicie niezawierającego faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem z treści zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia wynika, że organ pominął milczeniem treść pisma skarżącego z 14 listopada 2025 r., a tym samym pozbawił stronę możliwości poznania motywów kierujących organem, w tym zwłaszcza uzasadnienia wątpliwości natury merytorycznej podnoszonych przez skarżącego w treści rzeczonego pisma, co finalnie prowadzi do naruszenia zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym, a to zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.);
5. 2. naruszenia prawa materialnego:
6. - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 4 Pr. bud. w zw. z § 3 pkt 10 m.p.z.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że planowana przez inwestora inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami powszechnie obowiązującego prawa, w tym prawa miejscowego, a w szczególności, że projektowana powierzchnia biologicznie czynna jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p., co poskutkowało wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzieleniem pozwolenia na budowę zespołu dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...], [...] i [...], obręb [...], W. - obszar wiejski, w sytuacji, w której ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że inwestor nie zapewnił minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, wymaganej ustaleniami wyżej przywołanego m.p.z.p.;
7. - art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Pr. bud. w zw. z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia WT, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami WT w zakresie zachowania minimalnych odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w sytuacji w której projekt inwestycji inwestora nie spełnia wymogu zachowania minimalnych odległości wynikających z § 19 ust. 1 WT.

Wobec sformułowanych wyżej zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego według norm przepisanych powiększonych o opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Pr. bud. w związku z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia WT organ drugiej instancji wyjaśnił, że z dokumentacji projektowej, w szczególności z rysunku projektu zagospodarowania terenu, wynika jednoznacznie usytuowanie projektowanych miejsc postojowych oraz zachowanie wymaganych odległości. Miejsca postojowe zaprojektowano wzdłuż ciągu komunikacyjnego obsługującego projektowaną zabudowę, a ich usytuowanie oraz odległości od zabudowy zostały zwymiarowane na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Zaprojektowane miejsca parkingowe znajdują się po przeciwnej stronie względem istniejących budynków, zaś pomiędzy nimi jest pas terenu / ciąg komunikacyjny. Analiza projektu zagospodarowania terenu nie potwierdza twierdzeń skarżącego o niezachowaniu minimalnych odległości określonych w § 19 rozporządzenia WT.

Skarżący nie wykazał również, aby projektowane miejsca postojowe znajdowały się w odległości mniejszej niż dopuszczalna od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. Ponadto miejsca postojowe zaprojektowane są przy zabudowie jednorodzinnej szeregowej, więc w praktyce nie zachodzi sytuacja z § 19 ust. 1 rozporządzenia WT dotycząca dużych parkingów przy oknach pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Twierdzenia skarżącego o naruszeniu § 19 rozporządzenia WT mają charakter polemiczny i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.

Za niezasadny organ drugiej instancji uznał również zarzut naruszenia art. 39 § 1 w związku z art. 391 oraz art. 39 § 2 - 4 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło z zachowaniem obowiązujących przepisów regulujących sposób doręczeń w postępowaniu administracyjnym. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w trybie publicznej usługi hybrydowej (PUH), która stanowi dopuszczalny sposób doręczania korespondencji przez podmioty publiczne i jest traktowana jak doręczenie dokonane za pośrednictwem operatora pocztowego.

Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącego, jakoby sam fakt posiadania przez pełnomocnika adresu do doręczeń elektronicznych lub wpisania go do bazy adresów do doręczeń elektronicznych obligował organ do doręczania korespondencji wyłącznie w formie elektronicznej. Zgodnie z art. 391 § 1 k.p.a. doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej następuje w szczególności wówczas, gdy strona wystąpiła o takie doręczenie albo wyraziła zgodę na doręczanie pism w tej formie. W niniejszej sprawie brak jest w aktach sprawy wniosku pełnomocnika o doręczanie pism w formie elektronicznej.

Niezależnie od powyższego, w dacie doręczenia decyzji zastosowanie znajdował również art. 147 ust. 5 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 3), który w okresie przejściowym tj. do 31 grudnia 2025 r. dopuszcza stosowanie dotychczasowych sposobów doręczeń przez podmioty publiczne. Tym samym organ był uprawniony do dokonania doręczenia decyzji w formie publicznej usługi hybrydowej.

Na marginesie organ wskazał, że doręczenie decyzji było skuteczne, czego potwierdzeniem jest wniesienie przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, co jednoznacznie świadczy o tym, że strona mogła zapoznać się z treścią rozstrzygnięcia i skorzystać z przysługujących jej środków prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd dokonując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z 23 grudnia 2025 r. stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący oraz jego pełnomocnik.

W sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy organ odwoławczy prawidłowo uchylił w całości decyzję Starosty Wieluńskiego z 26 lipca 2024 r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielił H. Sp. z o.o. z siedzibą w D. pozwolenia na budowę zespołu dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...], [...] i [...], obręb [...], W. - obszar wiejski, stojąc na stanowisku, że inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w m.p.z.p. oraz z przepisami rozporządzenia WT w zakresie powierzchni biologicznie czynnej oraz miejsc postojowych.

W pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter decyzji związanej. To zaś oznacza, że właściwy organ, w tym wypadku organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie może odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy zostaną spełnione przesłanki ściśle określone przepisami prawa. Na gruncie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 418 z późn.zm.), mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, ustawodawca w art. 4 wprowadził zasadę wolności budowlanej, wedle której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzone jest wyłącznie na wniosek i z inicjatywy inwestora, który decyduje o finalnym kształcie inwestycji.

Wniosek inwestora określa przedmiot spornego postępowania i determinuje kierunek działań podejmowanych przez organ, których celem jest przede wszystkim ocena, czy projektowana na określonym terenie inwestycja jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa.

Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 32 ust. 4 Pr. bud., może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci: papierowej - w 3 egzemplarzach albo elektronicznej wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 pkt 1-3 Pr. bud.).

Zgodnie z dyspozycją art. 35 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
2. a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
3. b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
4. c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
5. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
6. 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
7. a) (uchylona),
8. b) (uchylona),
9. c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
10. d) (uchylona);

3a) dołączenie:

1. a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
2. b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
3. 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

1. a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
2. b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

1. a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
2. b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
3. 5) (uchylony).

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Pr. bud.).

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.).

Według art. 35 ust. 5 Pr. bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:

1. 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;
2. 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
3. 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.

W postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organy zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). W toku postępowania winny one stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy powinny zatem prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów unormowaną w art. 80 k.p.a. organ na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona.

Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 (art. 81 k.p.a.). Wyniki poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego ustaleń organ winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z zasadą przekonywania unormowaną w art. 11 k.p.a. organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Sąd weryfikując kolejno spełnienie przesłanek zdefiniowanych w art. 35 ust. 1 Pr. bud. niezbędnych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, za trafne uznał stanowisko Wojewody Łódzkiego, że planowana inwestycja - a konkretnie projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi dla tego terenu (pkt 1 lit. a).

Z akt sprawy wynika mianowicie, że działki nr ewid. [...], [...], [...], obręb [...], W. - obszar wiejski, na których wnioskodawca zamierza zrealizować sporną inwestycję polegającą na budowie zespołu dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą usytuowane są na terenie objętym regulacjami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego pomiędzy ul. [...], [...] i [...] w Mieście i Gminie W. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. nr [...], poz. [...]) - w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 19 MN. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: (...), 19 MN, (...), ustala się: przeznaczenie terenów:

1. a) podstawowe przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca,
2. b) dopuszczalne przeznaczenie: usługi o uciążliwości nie przekraczającej granic lokalu stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej,
3. c) wyklucza się prowadzenie działalności produkcyjnej, przetwórczej, składowej, handlu hurtowego, zarówno w budynkach, jak i poza nimi.

Warunki zagospodarowania działek określa § 7 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p.:

1. a) maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy - 0,45;
2. b) dla działek o powierzchni powyżej 1000 m2 obowiązują:
3. – 30% powierzchni działki jako maksymalna powierzchnia zabudowy,
4. – minimum 60% powierzchnio działki jako powierzchnia biologicznie czynna.
5. c) (...)
6. d) obowiązuje zabezpieczenie miejsc parkingowych lub garażowych w ramach działki,
7. e) (...),
8. f) obowiązuje dopuszczalny poziom hałasu w środowisku określony w obowiązujących przepisach o ochronie środowiska dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;

Przepis § 7 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. definiuje z kolei następujące warunki dla projektowanej zabudowy:

1. – nieprzekraczalne linie zabudowy ustalone na rysunku planu; zaleca się koordynowanie linii zabudowy z linią zabudowy istniejącą na sąsiedniej działce,
2. – maksymalna wysokość zabudowy - 9,0 m w najwyższym punkcie kalenicy, ograniczenie wysokości do 2 kondygnacji - budynek piętrowy, w tym poddasze użytkowe oraz maksymalna odległość okapu od poziomu terenu - 6,0 m,
3. – dachy od dwóch do wielospadowych o kącie nachylenia 35 - 45º, wyklucza się kolory odbiegające zdecydowanie od gamy kolorów naturalnych materiałów ceramicznych.

W zakresie obsługi komunikacyjnej m.p.z.p. w § 7 ust. 1 pkt 6 lit. a stanowi, że obowiązuje obsługa komunikacyjna działek z przyległych ulic: lokalnych oznaczonych na rysunku planu symbolem KD-L, dojazdowych oznaczonych na rysunku planu symbolem KD-D lub ciągów pieszo - jezdnych oznaczonych na rysunku planu symbolem KDW-Y.

Z załączonej do akt sprawy dokumentacji projektowej wynika, że przedmiotem inwestycji jest 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W każdym budynku zaprojektowano 2 lokale mieszkalne. Projektowany wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 22,2%, projektowany wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,44, zaś teren powierzchni biologicznie czynnej 60,7%. Każdy projektowany budynek ma mieć 2 kondygnacje w tym poddasze, wysokość w kalenicy 8,83 m, wysokość do okapu 5,16 m i 6 m, dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 40o, pokrycie w kolorze antracytu. Dla każdego budynku zaprojektowano 4 miejsca postojowe, po 2 miejsca na lokal mieszkalny. Inwestycja ma zapewniony dojazd i dojście z drogi gminnej ul. [...] i ul. [...]. Stanowiska postojowe zostaną wykonane z geokraty, zaś dojście i dojazd do budynku z płyt ażurowych Libet Ażur. Zgodnie z zestawieniem powierzchni zagospodarowania działki - powierzchnia opracowywana – 4903 m2 - 100%, powierzchnia zabudowy projektowana 1089,80 m2 - 22,2%, powierzchnia terenów utwardzonych projektowanych - 838,80 m2 - 17,1%, powierzchnia terenów biologicznie czynnych - 2974,10 m2 - 60,7%.

W rozumieniu § 3 pkt 10 m.p.z.p. ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o powierzchni biologicznie czynnej - należy przez to rozumieć część powierzchni działki, która nie została zabudowana ani utwardzona nawierzchnią sztuczną, lecz zagospodarowana jako tereny zielone lub wodne lub fragmenty zabudowy z wytworzoną warstwą gleby, pokrytą trwałą roślinnością, a także nawierzchnią trawiastą urządzeń sportowych i rekreacyjnych.

Wspomnianą wyżej definicję powierzchni biologicznie czynnej, zamieszczoną w akcie prawa miejscowego należy zestawić z przepisem § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), wedle którego ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

Szczegółowa analiza załączonego do akt sprawy projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, uzupełnionych przez inwestora w odpowiedzi na postanowienia Starosty Wieluńskiego z 7 czerwca 2024 r. i 5 lipca 2024 r., wydane w trybie art. 35 ust. 3 Pr. bud., w dniach 18 czerwca 2024 r. (o karty techniczne EKOKRATY MULTIGRAVEL i Libet Ażur) i pismo z 12 lipca 2024 r., oraz w odpowiedzi na wezwanie Wojewody Łódzkiego z 10 września 2025 r. wystosowane w trybie art. 136 § 1 k.p.a., pismem opatrzonym datą 25 września 2024 r. (data wpływu do organu odwoławczego 30 września 2025 r. i 3 października 2025 r.), do którego załączono szczegółowe wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej również w postaci graficznej z uwzględnieniem zastosowanej geokraty i płyt ażurowych dowodzą, że projektowana inwestycja spełnia w tym zakresie wymagania określone zarówno w § 3 pkt 10 m.p.z.p. jak i w § 3 pkt 22 rozporządzenia WT.

Jak zostało to już wcześniej podniesione projektowana powierzchnia terenów biologicznie czynnych ma wynosić 2974,10 m2 - 60,7%.

Powierzchnia biologicznie czynna trawnika po bokach i z tyłu budynków wynosi 1993,78 m2, powierzchnia biologicznie czynna trawnika przed budynkiem wynosi 96,40 m2 (10 x 9,64 m2), powierzchnia biologicznie czynna (płyty ażurowej w wielkości 41% powierzchni wynosi 434,22 m2 (0,41 x 1059,07 m2), powierzchnia biologicznie czynna (geokrata w wielkości 90% powierzchni (20 wyznaczonych pól pod miejsca postojowe 5m x 5m, to 20 x 25,0m2 = 500 m2 x 0,9 = 450,00 m2), w sumie 2974,40 m2.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle § 3 pkt 22 rozporządzenia WT podkreśla się, że istnieje możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem geokraty, czy płyty ażurowej do powierzchni biologicznie czynnej, ale uzależniona jest ona od rodzaju i warstwy podbudowy. Organ musi więc w każdym przypadku zbadać sposób umieszczenia takiej kraty czy płyty na gruncie celem ustalenia, czy istnieją warunki naturalnej wegetacji roślin (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 czerwca 2024 r., II OSK 2415/21, z 10 grudnia 2020 r., II OSK 2237/20; z 24 października 2014 r., II OSK 929/13 uchylający przywołany w skardze wyrok WSA w Gdańsku z 19 grudnia 2012 r. II SA/Gd 528/12 i oddalający skargę; z 22 listopada 2023 r., II OSK 533/21 - wszystkie dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kontrolowanej sprawie organ ponad wszelką wątpliwość zadośćuczynił powyższym obowiązkom i prawidłowo ustalił, że geokrata jest elementem nawierzchni, który może zostać użyty do stworzenia nawierzchni o charakterze naturalnym. Geokrata stabilizuje podłoże, umożliwiając jego wypełnienie materiałem biologicznym np. ziemią i trawą, co pozwala na utrzymanie powierzchni biologicznie czynnej. Rację ma przy tym organ odwoławczy twierdząc, że m.p.z.p. nie wyklucza możliwości zastosowania geokraty jako powierzchni terenu biologicznie czynnego. Jak wynika z pisma inwestora z 25 września 2024 r. na teren biologicznie czynny składają się tereny biologicznie czynne, tereny utwardzone płytą ażurową i geokratą. Powyższe informacje są kompatybilne z załączoną kartą katalogową produktu i instrukcją montażu od producenta geokraty oraz płyty ażurowej. Jak z kolei wynika z pisma z 12 lipca 2024 r. wypełnienie wolnych przestrzeni w polach elementów stabilizujących (geokrata i płyta ażurowa) zostaną wykonane jako trawiaste, a warstwy podbudowy w postaci zagęszczonej mieszanki kruszyw mineralnych z podłożem organicznym zapewnią naturalną infiltrację wody do gruntu oraz wzrost roślin.

Nieudolna próba podważenia powyższych ustaleń przez skarżącego i jego pełnomocnika opierająca się co do zasady na polemice ze stanowiskiem organu orzekającego i przedłożonymi przez inwestora dokumentami prowadzi w konsekwencji do uznania za chybiony zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 4 Pr. bud. w zw. z § 3 pkt 10 m.p.z.p.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Pr. bud. w zw. z § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia WT, poprzez uznanie, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia WT w zakresie zachowania minimalnych odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznczonych na pobyt ludzi, w sytuacji w której projekt nie spełnia wymogu zachowania minimalnych odległości wynikających z § 19 ust. 1 rozporządzenia WT.

Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że żaden z przepisów obowiązującego prawa, nie przewiduje obowiązku sporządzenia projektu zagospodarowania terenu z naniesionymi oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tym samym trudno oczekiwać od inwestora by załączony do akt sprawy projekt zagospodarowania terenu spełniał tego rodzaju wymagania. Takiego przepisu nie wskazał również profesjonalny pełnomocnik skarżącego, który w skardze jak i w składanych w toku postępowania pismach wskazuje na realne ryzyko naruszenia przepisów dotyczących warunków technicznych nie przywołując przy tym konkretnych norm naruszonych w toku postępowania, które wykluczałyby udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy stwierdzić trzeba, że według projektu zagospodarowania terenu dla każdego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zaprojektowano 4 miejsca postojowe. Co prawda w projekcie zagospodarowania terenu zostały zwymiarowane same miejsca postojowe, brak jest natomiast zwymiarowania ich usytuowania oraz odległości od zabudowy, tym niemniej w realiach kontrolowanej sprawy pełnomocnik skarżącego nie wykazał by miejsca te zostały zaprojektowane w odległości mniejszej niż dopuszczalna od okien pomieszczeń przewidzianych na pobyt ludzi w istniejących budynkach sąsiednich.

W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy ma bowiem zastosowanie przepis § 19 ust. 5 rozporządzenia WT, zgodnie z którym zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Przypomnieć trzeba, że z definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wynika wprost, że należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku - art. 3 pkt 2a Pr. bud.

Skoro zatem każdy z budynków składa się z dwóch lokali mieszkalnych, a dla każdego z tych lokali wyznaczono po 2 miejsca postojowe niezadaszone, to oznacza, że zachowanie odległości 7 m, przewidzianej w § 19 ust. 1 rozporządzenia WT, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie jest wymagane.

W sprawie niespornym pozostaje również, że projektowana inwestycja spełnia wymagania techniczno-budowlane w zakresie odległości budynków od granicy działek sąsiednich (§ 12 ust. 1 rozporządzenia WT), przesłaniania (§ 13 rozporządzenia WT), miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów (§ 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia WT), uzbrojenia działki (§ 26 ust. 1 rozporządzenia WT), dokonywania zmian spływu wód (§ 29 rozporządzenia WT), nasłonecznienia (§ 57 i § 60 rozporządzenia WT), bezpieczeństwa pożarowego (§ 213 pkt 1 lit. a, § 271 ust. 1 rozporządzenia WT). Inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dokumentacja projektowa została sporządzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane aktualne na dzień ich opracowania, które złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Stosownie bowiem do art. 20 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Załączony do akt administracyjnych kontrolowanej sprawy projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany odpowiadają wymogom przewidzianym w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679).

Analiza akt sprawy w zestawieniu z podjętym przez Wojewodę Łódzkiego rozstrzygnięciem i sporządzonym uzasadnieniem pozwala za błędne uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony poprawnie w oparciu o kompletny i prawidłowo oceniony materiał dowodowy, czemu organ dał wyraz w motywach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Sam fakt, że wydana decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami skarżącego i jego pełnomocnika nie świadczy automatycznie o jej wadliwości i konieczności jej uchylenia.

W kwestii pisma skarżącego z 14 listopada 2025 r., to niewątpliwie w uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się do niego wprost, choć co wyraźnie umknęło skarżącemu Wojewoda Łódzki ustosunkował się do kwestii powierzchni biologicznie czynnej i miejsc postojowych, które stanowiły jego zasadniczy przedmiot. Nie sposób wobec tego skutecznie twierdzić, że w toku postępowania doszło do zupełnego pominięcia pisma skarżącego z 14 listopada 2025 r., a uchybienie w tym zakresie rzutowało w jakimkolwiek stopniu na wynik sprawy.

Sąd odnosząc się do zarzutu braku doręczenia decyzji przez e-doręczenia podzielił w tym zakresie argumentację organu zaprezentowaną w odpowiedzi na skargę, czyniąc ją swoją, celem uniknięcia powtórzeń. W ślad za Wojewodą Łódzkim stwierdzić trzeba, że skoro skarżący wniósł skutecznie skargę do tutejszego Sądu, to ewentualne uchybienia w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego należy ocenić jako pozostające bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Podsumowując skoro w toku kontrolowanego postępowania spełnione zostały przesłanki z art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud., to organ zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr. bud. nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym Wojewoda Łódzki orzekł po uprzednim usunięciu z obrotu prawnego w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji Starosty Wieluńskiego z 26 lipca 2024 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

ds