Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 – powoływanej dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 106 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 1-3, ust. 11, art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1214 ze zm. – powoływanej dalej jako: "u.p.s."), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 6 listopada 2025 r., znak: I.WPŚ.4121.18577.2025, zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 lutego 2025 r., znak: I.WPŚ.4121.3695.2025, ograniczając do dnia 31 października 2025 r. okres przyznania zasiłku stałego.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 6 listopada 2025 r., znak: I.WPŚ.4121.18577.2025, organ I instancji zmienił własną decyzję z dnia 10 lutego 2025 r., znak: I. WPS.4121.3695.2025, orzekającą o przyznaniu P. K. prawa do zasiłku stałego, ograniczając okres jego przyznania do dnia 31 października 2025 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Od powyższej decyzji P. K. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem powyższej decyzji, zarzucił jej naruszenie:
- 1. art. 8 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 12 czerwca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. 2024, poz. 572, ze zm.) w zw. z art 37 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 8 ust. 3 powyższej ustawy przez uznanie, że jednorazowe odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu ma charakter dochodu i powinno być traktowane jako dochód w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej, podczas gdy odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy ma charakter kompensacyjny (za uszczerbek na zdrowiu) i nie stanowi stałego źródła utrzymania oraz nie powinno wpływać na prawo do zasiłku stałego,
- 2. art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6, 7, 8 § 1, 9, 10 § 1 oraz 15 k.p.a. poprzez nadanie decyzji natychmiastowej wykonalności ze względu na wyjątkowo ważny interes strony, bez wskazania jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego, na podstawie którego organ uznał, że istnieje w żaden sposób niewyjaśniony, wyjątkowo ważny interes strony, który uzasadniałby nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 29 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 10 lutego 2025r., znak: I. WPŚ.4121.3695.2025, Prezydent Miasta Łodzi orzekł o przyznaniu P. K. prawa do zasiłku stałego w okresie od dnia 1 lutego 2025 r. do dnia 31 stycznia 2028 r. W trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 16 października 2025 r. P. K. złożył oświadczenie, zgodnie z którym w dniu 10 października 2025 r. otrzymał odszkodowanie z ZUS w wysokości 14724,00 zł, z czego kwotę 1200,00 zł przeznaczył na pokrycie kosztów pomocy adwokackiej. Dołączona została także decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 października 2025 r. o przyznaniu P. K. jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy.
Organ II instancji wyjaśnił, że w ocenie organu I instancji zmianie uległa sytuacja dochodowa strony, a w konsekwencji konieczne było dokonanie przez organ I instancji zmiany decyzji przyznającej P. K. pomoc pieniężną w formie zasiłku stałego. W związku z powyższym Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 6 listopada 2025 r., znak: I.WPŚ.4121.18577.2025, zmienił własną decyzję z dnia 10 lutego 2025 r., znak: I.WPŚ.4121.3695.2025, ograniczając przyznanie zasiłku stałego do dnia 31 października 2025 r.
W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, działając na podstawie art. 163 k.p.a. w związku z art. 106 ust. 5 u.p.s., że zachodzi konieczność zmiany ostatecznej i prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 lutego 2025 r., znak: I.WPŚ.4121.3695.2025, gdyż P. K. w dniu 10 października 2025 r. otrzymał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy w kwocie 14724,00, które to świadczenie, w myśl art. 8 ust. 3 u.p.s., wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika odwołującego się, podlega zaliczeniu do dochodu.
W odniesieniu do powyższego Kolegium wyjaśniło, że katalog obciążeń pomniejszających dochód, jak i katalog przychodów odliczanych od dochodu, jest na gruncie ustawy o pomocy społecznej zamknięty (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 700/06, Lex nr 320923).
W związku z dotyczącymi tej kwestii zarzutami pełnomocnika strony organ odwoławczy wskazał, że jednorazowe odszkodowanie przyznane stronie w związku z wypadkiem przy pracy, stanowiące dochód jednorazowy przekraczający pięciokrotnie kwotę kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, podlega rozliczeniu zgodnie z regułą wyrażoną w art. 8 ust. 11 u.p.s. (podobnie: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 213/09). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 223/20, Sąd wyjaśnił, iż "(...) w przepisie art. 8 ust. 11 u.p.s. mowa jest o incydentalnym dochodzie jednorazowym, uzyskanym w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej.
Należy doń np. odszkodowanie, przysporzenie z tytułu darowizny lub dziedziczenia, podziału majątku. W przepisie art. 8 ust. 11 ustawodawca jednorazowo otrzymaną kwotę nakazuje rozliczyć w równych częściach na okres 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony (...)". Odnosząc się przy tym do przywołanego przez pełnomocnika strony wyroku WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. II SA/Gl 401/17, Kolegium wskazało, że orzeczenie powyższe dotyczy pozwolenia na budowę i nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo wyliczył, że P. K., poczynając od miesiąca, w którym zostało mu wypłacone odszkodowanie, tj. od października 2025 r. uzyskiwał dochód w wysokości 1227,00 zł (14724,00 zł: 12 miesięcy), który to dochód przekraczał ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, tj. kwotę 1010,00 zł. W ocenie organu odwoławczego, istniała podstawa do zmiany ostatecznej i prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 lutego 2025 r., znak: I.WPŚ.4121.3695.2025, ograniczając do dnia 31 października 2025 r. okres przyznania P. K. zasiłku stałego (wypłaconego już stronie w miesiącu październiku 2025 r.).
Końcowo Kolegium wskazało, że na tym etapie postępowania, w związku z podjętym rozstrzygnięciem, rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest niezasadne.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł P. K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 12 czerwca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. 2024, poz. 572, ze zm. - dalej: "u.p.s.") w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 8 ust. 3 ww. ustawy poprzez uznanie, że jednorazowe odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu, a takim właśnie jest odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, ma charakter dochodu przeznaczonego na utrzymanie i powinno być traktowane jako dochód w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej, podczas gdy odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy ma charakter kompensacyjny (za uszczerbek na zdrowiu), nie stanowi stałego źródła utrzymania oraz nie powinno wpływać na prawo do zasiłku stałego,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 7a, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
- a) utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwie wydanej decyzji organu I instancji oraz niepodjęcie przez organ odwoławczy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz błędne jego rozpatrzenie, a w konsekwencji niewyczerpujące wyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności związanych z ustaleniem charakteru jednorazowego odszkodowania jako świadczenia kompensacyjnego, a nie dochodu, które nie powinno wpływać na prawo do zasiłku stałego,
- b) przywołanie wyroków dotyczących zastosowania przepisu art. 8 ust. 11 pkt 1 u.p.s., które zapadły w zupełnie innej sytuacji faktycznej i prawnej niż przedmiotowa sprawa,
- c) niedoniesienie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi do wniosku skarżącego o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji organu l instancji na podstawie art. 135 k.p.a. z uwagi na brak podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie, a jedynie ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, że "na tym etapie postępowania, w związku z podjętym rozstrzygnięciem, rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezasadne".
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji dotyczącej przyznania skarżącemu zasiłku stałego od dnia 31 października 2025 r. do dnia 31 stycznia 2028 r., stosownie do zmienionej przez organ I instancji decyzji z dnia 10 lutego 2025r., znak: I. WPŚ.4121.3695.2025, orzekającej o przyznaniu P. K. prawa do zasiłku stałego. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego od organu I instancji na rzecz skarżącego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustawa z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. 2025, poz. 257) stanowiła podstawę prawną do wypłaty odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy na rzecz P. K., które ze względu na jego rekompensacyjny charakter jest wolne od opodatkowania i tym samym nie stanowi dochodu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, należy uznać, że odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy ma charakter kompensacyjny (za uszczerbek na zdrowiu) i nie stanowi stałego źródła utrzymania oraz nie powinno wpływać na prawo do zasiłku stałego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i oddalenie skargi, podtrzymując przy tym stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 17 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części następuje, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wyjaśnić przy tym należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art.120 w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z wnioskiem o rozpoznanie niniejszej sprawy w tym trybie wystąpił organ, a pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 17 czerwca 2026 r. oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W związku z tym zarządzeniem z dnia 13 lipca 2026 r. przedmiotowa sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli Sądu w powyższym trybie i w zakreślonych wyżej granicach jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 listopada 2025 r. zmieniającą decyzję przyznającą skarżącemu prawo do zasiłku stałego, ograniczająca okres jego przyznania do dnia 31 października 2025 r.
Biorąc pod uwagę wyżej zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny uchylenia decyzji Sąd stwierdził, że wniesiona przez skarżącego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w powołanych wyżej przepisach.
Z akt sprawy wynika, że organ I instancji decyzją z dnia 10 lutego 2025 r. przyznał skarżącemu prawo do zasiłku stałego w okresie od dnia 1 lutego 2025 r. do 31 stycznia 2028 r. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s., zgodnie z którym zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej określa § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1044) i wynosi 1010,00 zł. Następnie w trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 16 października 2025 r. organ I instancji ustalił, że skarżący otrzymał z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 14724,00 zł (z czego, jak oświadczył skarżący, kwotę 1200,00 zł przeznaczył na pokrycie kosztów pomocy adwokackiej).
Organ I instancji mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s., decyzją z dnia 6 listopada 2025 r. zmienił własną decyzję z dnia 10 lutego 2025 r., w ten sposób, że ograniczył skarżącemu do dnia 31 października 2025 r. (tj. do końca miesiąca, w którym zostało skarżącemu wypłacone odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy) okres przyznanego zasiłku stałego. Zgodnie ze wspomnianym art. 106 ust. 5 u.p.s., decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art.107 ust.
5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Zauważyć przy tym należy, że z art. 106 ust. 3a u.p.s. wynika, że zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.
Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzając, że zaistniała podstawa do zmiany decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek, tj. otrzymane przez skarżącego jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, i ograniczenie do dnia 31 października 2025 r. okresu przyznania zasiłku stałego. Organ II instancji stwierdził, że prawidłowo zostało wyliczone, że poczynając od miesiąca, w którym zostało skarżącemu wypłacone odszkodowanie, tj. od października 2025 r., uzyskiwał dochód w wysokości 1227,00 zł (14724,00 zł: 12 miesięcy), który to dochód przekraczał ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej (którą jest skarżący), tj. kwotę 1010,00 zł. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 8 ust. 11 pkt 1 u.p.s., w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów w tej sprawie i podniósł, że niezasadnie otrzymane przez niego jednorazowe odszkodowanie zostało wliczone do dochodu, ponieważ odszkodowanie ma charakter kompensacyjny i nie stanowi stałego źródła utrzymania, a tym samym nie powinno wpływać na prawo do zasiłku stałego.
Istota sporu, jaki wiodą strony w niniejszej sprawie, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy podlega zaliczeniu do dochodu, w myśl art. 8 ust. 3 u.p.s.
Zmierzając do rozstrzygnięcia tak przedstawiającej się kwestii spornej należy wskazać, że ogólna definicja dochodu dla celów pomocy społecznej ujęta została w art. 8 ust. 3 u.p.s., zgodnie z którym dochodem jest każdy przychód bez względu na tytuł i źródło jego uzyskania, pomniejszony jedynie o obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne oraz kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Warunkiem uznania środków pieniężnych za dochód jest przychód, czyli określone przysporzenie finansowe. Ustawodawca nie definiuje przychodu, nie łączy go z działalnością zarobkową, wręcz przeciwnie - traktuje go bardzo szeroko niezależnie od źródła i tytułu jego otrzymania. Takie ujęcie pozwala zaliczyć do dochodu różne przysporzenia, które na podstawie odrębnych przepisów nie są kwalifikowane jako dochód. Przykładowo można wymienić zwrot nadpłaconego podatku, przyznanie kredytu czy odszkodowanie z tytułu wypadku (zob. I. Sierpowska, Pomoc społeczna, Komentarz, LEX 2014).
Z powyższego przepisu wynikają zatem dwie zasady. Po pierwsze, przychodem w rozumieniu ustawy jest każdy rodzaj dochodu. Każda suma uzyskana przez beneficjenta, bez względu na źródło uzyskania. Po drugie, odliczeniu od dochodu podlegają jedynie te rodzaje przychodów, które zostały enumeratywnie wyliczone w art. 8 ust. 4 u.p.s. (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 1310/24, LEX nr 3859576).
W zamiarze ustawodawcy takie szerokie ujęcie pojęcia przychodu ma na celu ocenę sytuacji dochodowej beneficjentów pomocy społecznej przez pryzmat wszelkich wpływów pieniężnych uzyskanych przez nich w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, niezależnie do tego, na jakiej podstawie i skąd one pochodzą, z wyłączeniem wpływów wynikających z tytułów i źródeł wymienionych enumeratywnie w art. 8 ust. 4 u.p.s. Tym samym katalog wyłączeń zawarty w art. 8 ust. 4 u.p.s. ma charakter zamknięty, a zatem niewymienione w nim przychody podlegają wliczeniu do dochodu branego pod uwagę przy ustalaniu wysokości świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Dowodzi tego fakt, że nie zostały one poprzedzone zastrzeżeniem wskazującym na ich formę przykładową, np. zwrotem "w szczególności", czy otwartą, poprzez odesłanie do innych ustaw lub stworzenie możliwości uzupełnienia katalogu w drodze przepisów odrębnych określających dalsze kategorie przychodów pozostających bez wpływu na ocenę wspomnianego kryterium dochodowego (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 1227/23, LEX nr 3759862 i wskazane w nim orzecznictwo).
Odnosząc się przy tym do zarzutu skargi, że odszkodowanie jest wolne od opodatkowania i tym samym nie stanowi dochodu, należy wskazać sformułowany w orzecznictwie pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, że okoliczność, iż określone przysporzenie nie podlega zaklasyfikowaniu do dochodu na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie oznacza, że nie będzie ono kwalifikowane do dochodu na podstawie art. 8 u.p.s. Należy odróżnić wyłączenie określonych źródeł z podstaw opodatkowania od zaliczenia ich do dochodu obliczanego w kontekście kryterium dochodowego dla świadczeń z pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 867/24, LEX nr 3814035).
Ponadto należy podkreślić, że Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie uchybiło przepisom postępowania, w tym zwłaszcza art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył bowiem cały zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonał prawidłowej jego oceny, a przy tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał działanie organu w kontrolowanej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak stwierdzenia wskazanych naruszeń prawa skutkował brakiem możliwości podzielenia zasadności stanowiska skarżącego w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
ds