Uzasadnienie
Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 12 maja 2022 r. na działce nr [...] w B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem ustalił, że na ww. nieruchomości znajduje się obiekt budowlany pełniący funkcję wypożyczalni sprzętu narciarskiego. Budynek o konstrukcji drewnianej szkieletowej, z dachem dwuspadowym, przekryty blachą trapezową, o wymiarach 8,08 x 6,10 m i wysokość 6,60 m. Budynek posiada dwie kondygnacje parter i poddasze. Inwestorem jest T. N., który nie posiada na jego budowę decyzji o pozwoleniu na budowę ani stosownego zgłoszenia.
Postanowieniem nr 416/22 z dnia 20 października 2022 r. znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk, PINB na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku usługowego pełniącego funkcję wypożyczalni sprzętu narciarskiego na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. - bez wymaganego pozwolenia na budowę", nakazał inwestorowi: T. N. zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób trzecich, w sposób niezagrażający bezpieczeństwu użytkowników przyległych nieruchomości, a także poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji i zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
Wobec złożenia wniosku o legalizację, PINB postanowieniem nr 470/22 z dnia 8 grudnia 2022 r. znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk, działając na podstawie przepisu art. 48b ust. 1 i 2 u.p.b. nałożył na inwestora T. N. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 czerwca 2023 r. wymaganych dokumentów legalizacyjnych. Następnie PINB dwukrotnie wydłużał termin przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, natomiast rozpoznając trzeci wniosek inwestora w tym samym przedmiocie PINB odmówił kolejnego przedłużenia terminu.
W konsekwencji – wobec nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych - 30 sierpnia 2024 r. PINB w Zakopanem wydał decyzję nr 243/24 znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk, którą na podstawie art. 49e pkt 1 u.p.b. nakazał inwestorowi T. N. i właścicielowi działki nr [...] w B. A. N. rozbiórkę budynku usługowego pełniącego funkcję wypożyczalni sprzętu narciarskiego na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. - wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Po rozpoznaniu odwołania T. N. od ww. decyzji PINB MWINB decyzją nr 597/2024 z dnia 26 listopada 2024 r. znak: WOB.7721.334.2024.JKUT uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na niezgodne z art. 52 ustawy Prawo budowlane określenie adresata decyzji.
Ponownie prowadząc postępowanie w sprawie, organ I instancji postanowieniem nr 146/25 z dnia 31 marca 2025 r. znak: znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 u.p.b. wstrzymał właścicielowi A. N. prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku usługowego pełniącego funkcję wypożyczalni sprzętu narciarskiego na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. — bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie nałożył obowiązku zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób trzecich, a także poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji i zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
Wobec niezłożenia wniosku o legalizację, decyzją nr 146/25 z dnia 20 czerwca 2025 r. znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk PINB na podstawie art. 49e pkt 1 u.p.b. nakazał właścicielowi: A. N. "rozbiórkę budynku usługowego pełniącego funkcję wypożyczalni sprzętu narciarskiego na działce ewid. nr [...] w miejscowości B. - wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę" (k. 136-137 akt PINB).
Po rozpatrzeniu odwołania A. N. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 99/2026 z dnia 25 marca 2026 r., znak WOB.7721.217.2025.JKUT utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm., dalej: u.p.b.).
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dokonał sprawdzenia prawidłowości przyjętego przez organ I instancji kręgu stron postępowania. Co do zasady, krąg stron postępowania prowadzonego w trybie art. 48 u.p.b. ustalany jest w oparciu o wskazania zawarte w art. 28 k.p.a., który stanowi: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego łub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Tym samym, krąg podmiotów legitymujących się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu winien z zasady obejmować właściciela obiektu oraz nieruchomości, na której wykonano roboty budowlane objęte niniejszym postępowaniem, a także właścicieli nieruchomości sąsiednich, których prawa i obowiązki mogą być kształtowane w efekcie objęcia tych nieruchomości sferą oddziaływania. I tak w realiach niniejszej sprawy za strony postępowania słusznie zostali uznani: właściciel działki zabudowanej przedmiotowym obiektem (tj. działki nr [...] w B.) oraz właściciele nieruchomości sąsiednich, w zbliżeniu do których wybudowano sporny budynek (tj. działek nr [...], [...], [...], [...], [...] w B.). Podsumowując organ odwoławczy uznał, iż krąg stron zdefiniowany w realiach niniejszej sprawy przez PINB w sposób prawidłowy i pozostał tożsamy w postępowaniu odwoławczym.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie PINB uczynił zrealizowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę budynek usługowy pełniący funkcję wypożyczalni sprzętu narciarskiego, zlokalizowany na działce nr [...] w miejscowości B.. W oparciu o poczynione ustalenia faktyczne, organ I instancji doszedł do przekonania, że sporny obiekt stanowi samowolę budowlaną o znamionach określonych w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Nałożony skarżoną decyzją nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu był efektem niezłożenia przez zobowiązanego właściciela wniosku o legalizację obiektu.
Organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i dokonał właściwej kwalifikacji przedmiotu postępowania jako obiektu budowlanego – budynku wymagającego pozwolenia na budowę.
MWINB zauważył, że organ I instancji co prawda nie określił daty budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, jednak organ odwoławczy opierając się na ogólnodostępnych archiwalnych ortofotomapach z lat 2019/21 i 2022/23 (wydruki w aktach WINB - k. 8-9) ustalił, że budynek objęty niniejszym postępowaniem powstał pomiędzy 2019 r., a 2022 r. Z punktu widzenia niniejszej sprawy ustalenie dokładnej daty budowy obiektu jest o tyle nieistotne, że nie powoduje zmiany kwalifikacji prawnobudowlanej zrealizowanych robót budowlanych. Budowa przedmiotowego budynku wymaga i wymagała wcześniej pozwolenia na budowę. Skoro przed budową przedmiotowego obiektu nie dopełniono obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, to działanie to nosi znamiona tzw. samowoli budowlanej, pociągającej za sobą określone sankcje prawno-administracyjne, wynikające z przepisów wskazanej ustawy (art. 48 u.p.b.). W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo zastosował określony w art. 48 u.p.b. sposób likwidacji skutków samowoli budowalnej.
Z akt sprawy wynika, iż zobowiązana A. N. nie skorzystała z możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Co prawda w odwołaniu skarżąca wskazała: "Odwołanie od decyzji motywowane jest tym, że wyrażam wolę legalizacji przedmiotowego budynku czego wyrazem był wniosek o zalegalizowanie wykonanego obiektu budowlanego podpisanego przeze mnie i wysłanego za pośrednictwem Poczty Polskiej do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w dniu 16.04.2025. Wniosek ten nie został uwzględniony co pozbawiło mnie prawa do legalizacji obiektu budowlanego". Jak wynika jednak z wyjaśnień PINB zawartych w piśmie z dnia 26 lutego 2026 r. znak: NB.5160.2.13.2022 do organu I instancji nie wpłynął wniosek A. N. o legalizację budynku usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] w B..
Przechodząc kolejno do określonego przez PINB adresata skarżonej decyzji wyjaśniono, że zgodnie z aktualnym (mającym zastosowanie w sprawie) brzmieniem art. 52 ustawy Prawo budowlane: "1. Obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego.
2. Koszty związane z wykonaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego". Mając na uwadze treść art. 52 ust. 1 u.p.b. oraz fakt, iż roboty budowlane przy przedmiotowej budowie zostały zakończone, należy uznać, że zobowiązanym do wykonania obowiązków wynikających ze skarżonej decyzji winien być właściciel obiektu budowlanego.
Podsumowując wszystko powyższe, MWINB uznał, że organ I instancji miał uzasadnione podstawy do wydania w niniejszej sprawie decyzji na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy Prawo budowlane.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. N., zarzucając jej:
- 1. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a to art. 28 k.p.a. w zw. z art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie T. N. - inwestora budynku objętego nakazem rozbiórki, jako strony postępowania, pomimo iż był on inwestorem obiektu, wobec którego orzeczono nakaz rozbiórki oraz posiada on tytuł prawny do nieruchomości działki ewid. nr [...] w miejscowości B. wynikający z umowy cywilnoprawnej zawartej w właścicielką działki, a także wobec okoliczności, iż w toku postępowania przyznano mu przymiot strony, zgodnie z uzasadnieniem decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26.11.2024 r., nr 597/2024 znak: WOB.7721.334.2024.JKUT,
- 2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego w postępowania poprzez brak ustalenia tytułu prawnego inwestora w osobie T. N. do działki ewid. nr [...] w miejscowości B. i zawartej umowy cywilnoprawnej z właścicielką działki, co wpływa na ocenę interesu prawnego inwestora i przymiotu strony w postępowaniu w sprawie nakazanej rozbiórki budynku usługowego pełniącego funkcje wypożyczalni sprzętu narciarskiego, i w konsekwencji:
- 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 49e pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego pomimo braku przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego bez udziału inwestora i sprawcy samowoli budowlanej władającego nieruchomością na podstawie umowy cywilnoprawnej,
- - art. 52 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez skierowanie nakazu rozbiórki do właściciela działki, na której posadowiona jest samowola budowlana, a nie do inwestora legitymującego się tytułem prawnym na podstawie umowy cywilnoprawnej,
- - naruszenie art.49e pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z uwagi na pozostające w obiegu prawnym dwa postanowienia o wstrzymaniu robót, postanowieniem nr 416/22 z dnia 20 października 2022 r., kierowanym do inwestora, wstrzymano roboty budowlane; po uchyleniu decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu - decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26.11.2024 r., nr 597/2024 znak: WOB.7721.334.2024.JKUT, organ powiatowy wydał ponownie postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych - z dnia 31 marca 2025 r., nr 146/25 znak: NB.5160.2.13.2022, tym razem kierowane nie do inwestora, ale do właściciela nieruchomości, na której posadowiona jest samowola budowlana, bez wyeliminowania z obrotu prawnego wcześniejszego postanowienia o wstrzymaniu robót.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżoną decyzję, a mianowicie fakt, że na działce nr [...] w B. znajduje się budynek pełniący funkcję wypożyczalni sprzętu narciarskiego. Inwestorem jest T. N., a właścicielką A. N.. Roboty budowlane zostały zakończone. Budynek stanowi samowolę budowlaną.
Nakaz rozbiórki, nałożony na skarżącą w zaskarżonej decyzji, stanowi konsekwencję faktu, że nie złożyła ona wniosku o legalizację. Zgodnie zaś z art. 49a pkt 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Termin ten został określony w postanowieniu z 31 marca 2025 r. znak: znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk, wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 u.p.b.
W przypadku omawianych przepisów nie ma mowy o jakiejkolwiek uznaniowości, a niezłożenie wniosku o legalizację obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Jakiekolwiek inne rozstrzygnięcie byłoby niezgodne z prawem. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały bezwzględnie obwiązujące przepisy prawa budowlanego.
Zarzuty skargi dotyczą trzech kwestii:
- - pominięcia inwestora jako strony postępowania (w tym zakresie podczas rozprawy skarżąca powołała również wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Caldarar i Inni przeciwko Polsce - skarga nr 6142/16)
- - niewyjaśnienie, czy inwestor nie jest jednocześnie "zarządcą", o którym mowa w art. 52 u.p.b.,
- - nieuchylenie postanowienia PINB z dnia 20 października 2022 r. znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk, którym w poprzednio prowadzonym postępowaniu PINB na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych właśnie w stosunku do inwestora T. N..
Żaden z tych zarzutów nie stanowi jednak o wadliwości zaskarżonej decyzji w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie.
Odnosząc się do pierwszego z wymienionych zarzutów trzeba zauważyć, że co do zasady na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. stwierdzenie okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w trakcie dokonywania kontroli sądowej zaskarżonej decyzji musi skutkować jej uchyleniem bez badania jakichkolwiek dalszych okoliczności sprawy. Jednakże w zakresie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w orzecznictwie jednomyślnie przyjmuje się, że przesłanka ta może zostać skutecznie podniesiona przed sądem administracyjnym tylko przez osobę, której bezpośrednio dotyczy. Jako przykład można wskazać wyrok NSA z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. II OSK 1206/21 (LEX nr 3852741): "Ustawodawca przewidział w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., możliwość uwzględnienia przez sąd I instancji skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jednak jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie, na naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może powołać się tylko podmiot, który twierdzi, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym.
Tylko zatem podmiot, którego to naruszenie dotyczy, może skutecznie powoływać się na tę przesłankę. Inne podmioty nie mają prawa zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia przesłanki wznowieniowej, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, brały w nim udział. Nadto, sąd administracyjny z urzędu nie ma podstaw do przyjęcia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jest to konsekwencja unormowania art. 147 k.p.a., zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., następuje tylko na żądanie strony".
Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA o sygn. II OSK 1549/23, II OSK 3351/19, II OSK 1259/17, II OSK 1837/17, II OSK 782/16 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Podzielając ten pogląd należy stwierdzić, że tylko pominięty inwestor mógłby skutecznie podnosić zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Dodatkowo trzeba przypomnieć, że inwestor był na wcześniejszym etapie uznany za stronę postępowania, a poprzednią decyzję o nakazie rozbiórki skierowano do niego oraz skarżącej. Decyzja ta została jednak uchylona z uwagi na błędne zastosowanie art. 52 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści tego przepisu - wobec zakończenia robót budowlanych obowiązki związane z ewentualną legalizacją samowoli budowlanej oraz nakaz rozbiórki mogą zostać nałożone wyłącznie na "właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego". Zatem obecnie pominięty w postępowaniu inwestor ma świadomość, że toczy się postępowanie w przedmiocie legalności wykonanych przez niego robót budowlanych i w każdym momencie może złożyć wniosek o wznowienie tego postępowania.
W tych okolicznościach powoływanie się podczas rozprawy na wyrok ETPC w sprawie Caldarar i Inni przeciwko Polsce - skarga nr 6142/16 należy ocenić jako nieadekwatne. Sprawa przed trybunałem europejskim dotyczyła całkowicie odmiennego stanu faktycznego, mianowicie dokonanej przez właściciela nieruchomości – gminę W. rozbiórki obozowiska, które zbudowało bez pozwolenia na budowę pięć rodzin składających się z 16 obywateli rumuńskich pochodzenia romskiego na działce przy ulicy [...] we W.. Skarżący skarżyli się, że władze publiczne zburzyły ich obozowisko w następstwie postępowania administracyjnego, w którym skarżący nie byli stroną i o którym nie zostali formalnie poinformowani. Zdaniem Trybunału, wyburzenie nielegalnego osiedla skarżących przez władze lokalne stanowiło ingerencję w ich prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.
W ocenie ETPC, ingerencja w prawa skarżących nie była jednak "konieczna w demokratycznym społeczeństwie" w rozumieniu art. 8 ust. 2 EKPC. W tym kontekście Trybunał podkreślił, że skarżącym nie przyznano statusu strony w postępowaniu krajowym, nie zostali poinformowani o decyzjach podjętych w ich sprawie i zostali pozbawieni możliwości dochodzenia swoich praw i korzystania ze zwykłych środków odwoławczych przeciwko podjętym działaniom. W konsekwencji nie mogli dążyć do tego, aby władze administracyjne lub sądy dokonały oceny proporcjonalności przed wydaniem nakazu rozbiórki. W rezultacie skarżący nie mogli uzyskać od władz skutecznego rozpatrzenia ich argumentów dotyczących ryzyka bezdomności i jej reperkusji dla ich życia prywatnego i rodzinnego dla celów jakiejkolwiek oceny proporcjonalności.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie chodziło o samowolnie wzniesiony budynek mieszkalny, lecz usługowy, a inwestor postępowania brał w nim udział na wcześniejszym etapie. Nie ma więc żadnej analogii do powołanego wyroku ETPC.
Nie może również odnieść skutku zarzut nieustalenia, jaki stosunek prawny łączy inwestora ze skarżącą, a w konsekwencji – czy jest on "zarządcą obiektu budowlanego" w rozumieniu art. 52 ust. 1 u.p.b. Skarżąca nie podaje żadnych informacji na ten temat – a przecież jako właścicielka nieruchomości wie najlepiej jaki stosunek prawny wiąże ją z inwestorem. Organy nadzoru budowlanego obu instancji w tej sytuacji prawidłowo uczyniły adresatem decyzji oraz wydanego wcześniej postanowienia wyłącznie skarżącą.
Wreszcie nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut nieuchylenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wydanego w dniu 20 października 2022 r. znak: NB.5160.2.13.2022.KBuk w stosunku do inwestora. Prawdą jest, że obecnie w obrocie prawnym pozostają dwa postanowienia wydane w tym samym przedmiocie – jedno w stosunku do inwestora, drugie zaś wobec skarżącej, niemniej jednak uchybienie to nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wydanie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. jest pierwszym etapem postępowania, które może zakończyć się bądź legalizacją obiektu budowlanego, bądź też nakazem jego rozbiórki. Zgodnie z art. 48 ust. 5 u.p.b. postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie – oba postanowienia wstrzymujące roboty budowlane zostały wydane w stosunku do robót już zakończonych, a ich jedyną funkcją było w istocie otwarcie terminu do ewentualnego złożenia wniosku o legalizację.
Po uchyleniu przez MWINB wydanej pierwotnie decyzji rozbiórkowej, której adresatem był inwestor, wydane w stosunku do niego postanowienie stało się niejako bezprzedmiotowe. Fakt, że nie zostało ono uchylone przed wydaniem drugiego, analogicznego postanowienia w stosunku do skarżącej nie stanowi takiego naruszenia prawa, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Powołane w skardze zarzuty nie znalazły potwierdzenia na etapie postępowania sądowego, Sąd nie dostrzegł również innych uchybień – czy to w zakresie przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania.
Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.