Uzasadnienie
Starosta Myślenicki decyzją z dnia 12 stycznia 2026 r. nr 19/2026 zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. K. obejmującego zamierzenie budowlane: rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnątrz budynku: elektryczną, gazową, wodociągową i kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji opadowej do gminnych sieci, wraz z utwardzeniami w ramach dojść i dojazdu, oraz elementami ogrodzenia od strony ulicy, na działce nr [...] w miejscowości D..
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2026 r. nr AB.6740.660.2025.BS Starosta Myślenicki działając na podstawie art. 113 § 1 i art. 123 K.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Starosty Myślenickiego w ten sposób, że na stronie 1 w wierszu 14 decyzji zamiast: J. K., [...] ul. [...] winno być - J. K., [...] ul. [...] oraz na stronie 1 w wierszu 16 -19 decyzji zamiast: zamierzenie budowlane: rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnątrz budynku: elektryczną, gazową, wodociągową i kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji opadowej do gminnych sieci, wraz z utwardzeniami w ramach dojść i dojazdu, oraz elementami ogrodzenia od strony ulicy, winno być: zamierzenie budowlane: rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnątrz budynku: energii elektrycznej, gazu, wody, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej z rekuperacją, instalacjami na zewnątrz budynku: elektryczną do ZZP, gazu do ZRP, kanalizacji opadowej ze szczelnym zbiornikiem, oraz przyłączami: wody i kanalizacji sanitarnej do gminnych sieci, wraz z utwardzeniami w ramach dojść i dojazdu, oraz elementami ogrodzenia od strony ulicy.
Od powyższego postanowienia T. Sp.z o.o. złożyła zażalenie wskazując, że sprostowaniem objęto przedmiot sprawy i samo rozstrzygnięcie. Kwestionowanym postanowieniem organ sprostował decyzję z dnia 12 stycznia 2026 r. w zakresie dotyczącym merytorycznej części tej decyzji, tj. dokonał merytorycznej zmiany tej decyzji.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 18 marca 2026 r. znak: WI-I.7840.8.7.2026.MO utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że organ I instancji z urzędu sprostował błąd pisarski w zakresie rozwiązania kwestii odprowadzenia wód opadowych poprzez zamianę kanalizacji opadowej – wobec braku możliwości technicznego zrealizowania przyłącza, zgodnie z pismem Burmistrza Gminy i Miasta D. z 27 sierpnia 2025r. – dokumentacja projektowa opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty, karta nr: 34 – na szczelny zbiornik oraz wentylacji mechanicznej z rekuperacją, instalacjami na zewnątrz budynku i przyłączami. W toku postępowania organu I instancji inwestor przedłożył skorygowany wniosek o pozwolenie na budowę oraz projekt zagospodarowania terenu, wskazujący ww. system w zakresie rozwiązania kwestii wód opadowych, co znajduje potwierdzenie na zatwierdzonej dokumentacji projektowej, która jest załącznikiem do decyzji.
Zatem wskazano, iż zastosowanie zbiornika szczelnego na wody opadowe zostało uwzględnione w toku prowadzonego postępowania organu I Instancji w zakresie rozpatrywania zgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa.
Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w ustawowym terminie, odwołania od powyższej decyzji wniosły, będące stronami postępowania: T. Sp. z o.o. i B. T., które zostaną rozpatrzone odrębnym rozstrzygnięciem. Ponadto inwestor skorygował wniosek pozwolenia na budowę nie tylko w kwestii kanalizacji opadowej ale także w zakresie zewnętrznych instalacji i planowanych przyłączy, co jest zgodne z zakresem inwestycji przedstawionej w przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej (egzemplarz 02) i zatwierdzonej przez Starostę Myślenickiego. Organ I instancji w treści decyzji z 12 stycznia 2026 r., poprzez błąd techniczny nie uwzględnił omawianych elementów inwestycji, które zostały wyszczególnione w zaskarżonym postanowieniu. W przedmiotowej sprawie, zatem oczywista i niezamierzona jest to omyłka, która została sprostowana zaskarżonym postanowieniem, co pozostaje bez wpływu na prawidłowość merytoryczną wydanej decyzji Starosty Myślenickiego z 12 stycznia 2026 r.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła T. Sp.z.o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie:
1/ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zakresie, w jakim organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie całkowicie pominął fakt, iż organ I instancji sprostował decyzję z dnia 12 stycznia 2026 r. w zakresie merytorycznym dotyczącym przedmiotu sprawy i samego rozstrzygnięcia;
2/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji z dnia 4 lutego 2026 r. pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie jest prawidłowe, czym także naruszono art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zakresie, w jakim nie uchylono postanowienia organu I instancji i nie umorzono postępowania dotyczącego sprostowania z urzędu decyzji organu I instancji z dnia 12 stycznia 2026 r.;
3/ art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w niniejszym przypadku organ I instancji w sposób dopuszczalny i prawidłowy sprostował decyzję z dnia 12 stycznia 2026 r., pomimo że zakres sprostowania dotyczył przedmiotu sprawy i rozstrzygnięcia tej decyzji, co skutkowało merytoryczną zmianą w/w decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty, w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, w których zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego postanowienia według wyżej określonych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, że zarzuty skargi są zasadne, gdyż zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu.
Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Określony w art. 113 § 1 k.p.a. tryb dotyczy usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej, przybierających m.in. postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu, czy też opuszczeniu wyrazu, mylnej pisowni, bądź też wystąpieniu błędu rachunkowego, to jest nietrafnego doboru cyfr lub wyniku obliczeń, mimo wskazania, co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wady te winny mieć charakter techniczny, pozostający bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż sprostowanie w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy. W doktrynie i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem postępowania o sprostowanie nie mogą być więc kwestie merytoryczne takie jak mylne ustalenia faktyczne czy też błędne zastosowanie przepisów prawa.
Nie podlegają zatem w omawianym trybie sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (wyroki NSA z 23 kwietnia 2001 r. II SA/863/00, Lex nr 77522; z 24 września 1988 r. I SA 152/97; z 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, 1 lipca 1999 r., IV SA 1067/97, niepubl.).
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2025 r. II OSK 180/24, ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych.
Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16). Orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (wyrok NSA z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 3192/19).
Na gruncie powyższych rozważań nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 18 marca 2026 r. znak: WI-I.7840.8.7.2026.MO utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 4 lutego 2026 r. nr AB.6740.660.2025.BS, narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 113 § 1 k.p.a. Postanowienie Starosty Myślenickiego jest bardzo lakoniczne, bowiem ogranicza się jedynie do powołania wniosku o budowę i wskazaniu "oczywistej omyłki pisarskiej" "powstałej przy redagowaniu decyzji". Sprostowaniem objęto, jak wskazano: oczywistą omyłkę w decyzji Starosty Myślenickiego w ten sposób, że na stronie 1 w wierszu 14 decyzji zamiast: J. K., [...] ul. [...] winno być - J. K., [...] ul. [...] oraz na stronie 1 w wierszu 16 -19 decyzji zamiast: zamierzenie budowlane: rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnątrz budynku: elektryczną, gazową, wodociągową i kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji opadowej do gminnych sieci, wraz z utwardzeniami w ramach dojść i dojazdu, oraz elementami ogrodzenia od strony ulicy, winno być: zamierzenie budowlane: rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnątrz budynku: energii elektrycznej, gazu, wody, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej z rekuperacją, instalacjami na zewnątrz budynku: elektryczną do ZZP, gazu do ZRP, kanalizacji opadowej ze szczelnym zbiornikiem, oraz przyłączami: wody i kanalizacji sanitarnej do gminnych sieci, wraz z utwardzeniami w ramach dojść i dojazdu, oraz elementami ogrodzenia od strony ulicy.
Sprostowanie takie dotyczy meritum rozstrzygnięcia zapadłego w prostowanej decyzji Starosty Myślenickiego z dnia 12 stycznia 2026 r. nr 19/2026, mocą której zatwierdzono projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla J. K. obejmującego zamierzenie budowlane: rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnątrz budynku: elektryczną, gazową, wodociągową i kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji opadowej do gminnych sieci, wraz z utwardzeniami w ramach dojść i dojazdu, oraz elementami ogrodzenia od strony ulicy, na działce nr [...] w miejscowości D..
W związku z tym nie są to oczywiste omyłki a wady decyzji, dotyczące jej merytorycznej części zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, które nie mogą być uznane za objęte możliwością sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wydana decyzja z dnia 12 stycznia 2026 r obejmowała inne zamierzenie budowlane, bowiem nie obejmowało ono: wentylacji mechanicznej z rekuperacją, instalacjami na zewnątrz budynku: elektryczną do ZZP, gazu do ZRP. W decyzji z dnia 12 stycznia 2026 r zatwierdzono kanalizację opadową do gminnych sieci, natomiast postanowienie prostujące mówi o zupełnie innym zamierzeniu - kanalizacji opadowej ze szczelnym zbiornikiem oraz przyłączami: wody i kanalizacji sanitarnej do gminnych sieci. Inaczej niż w postanowieniu prostującym określono zamierzenie budowlane w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 6 sierpnia 2026 r i postanowieniu o nałożeniu na inwestora obowiązku z 29 sierpnia 2025 r. Inaczej też określono zamierzenie budowlane w złożonym projekcie zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji z 12 stycznia 2026 r. W tej sytuacji nie wiadomo czy organ orzekający w dniu 12 stycznia 2026 r uczynił przedmiotem swojego pełnego, rzetelnego rozpoznania i rozstrzygnięcia złożony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno budowlany.
W decyzji i projekcie doszło do rozbieżności w zakresie rozwiązania kwestii odprowadzenia wód opadowych i wentylacji, a w postanowieniu prostującym do zamiany kanalizacji opadowej – na szczelny zbiornik oraz dodaniu wentylacji mechanicznej z rekuperacją, instalacjami na zewnątrz budynku i przyłączami.
Instytucja sprostowania decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.) służy wyłącznie usuwaniu jej nieistotnych wad, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, o czym wyraźnie stanowi przepis ustawy. Te stwierdzone wady muszą się charakteryzować przymiotem oczywistości, co jest granicą możliwości zastosowania art. 113 § 1 k.p.a., w przeciwnym razie jest to nieuprawniona zmiana merytoryczna decyzji. Natomiast w pojęciu oczywistej omyłki mieści się nieprawidłowe określenie adresu inwestorki. Wszystko to weźmie pod uwagę organ prowadzący postępowanie.
Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143).