Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 2 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Kr 597/26

Uzasadnienie

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 331/6740.1/2024 z dnia 15 kwietnia 2024 r. znak: AU-01-5.6740.1.36.2024.MOS zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Decyzja stała się ostateczna z dniem 22 kwietnia 2024 r. Następnie decyzja ta została przeniesiona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 139/6740.5/2024 z 17 czerwca 2024 r. na rzecz E. Sp. z o.o.

W dniu 2 kwietnia 2025 r. (wniosek z 1 kwietnia 2025 r.) do organu I instancji został złożony przez A. K.- S. oraz M. S. (dalej jako oboje skarżący) wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr 331/6740.1/2024 z 15 kwietnia 2024 r. znak: AU-01-5.6740.1.36.2024.MOS zatwierdzającą projekt. Żądanie to oparte zostało na dyspozycji przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz art. 145 § 1 pkt 5 kpa tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wnioskodawcy wskazali na poniższe okoliczności stanowiące wg. nich podstawę do wznowienia postępowania:- wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki nr [...] obr.[...], mimo iż nie jest ona działką budowlaną, gdyż nie posiada wymaganego prawem dojazdu,- wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki nr [...] obr. [...], mimo iż dojazd uwzględniony przez organ (działka nr [...]) nie spełnia samodzielnie wymogów warunków technicznych (brak wymaganej prawem minimalnej szerokości 3 m),- pośrednie uwzględnienie (przez przyjęcie rozwiązań wskazanych w uzgodnieniu z zarządcą drogi zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w oparciu o art. 35 ustawy o drogach publicznych z 3 stycznia 2024 r., znak: RW.460.5.1123.2023 części działki nr [...] obr. [...] na potrzeby realizacji inwestycji, mimo braku uznania jej właścicieli (wnioskodawców) jako strony postępowania,- brak uwzględnienia charakteru działki nr [...], jej wymiarów, skutkujące bezpodstawnym przyjęciem istnienia prawidłowego dojazdu, - brak jakiegokolwiek zbadania stanu faktycznego i lokalizacji działki numer [...] obr. [...].

Po analizie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego na etapie procedowania wniosku z 2 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa uznał, iż wnioskujący posiadali wiedzę o wydanej tej decyzji co najmniej od 29 stycznia 2025 r., kiedy to M. S. przesłał do Zarządu Dróg Miasta K. pierwszą wiadomość email/pismo nr 1, w którym powołał się na informacje widniejące na stronie MSIP UMK oraz informacje z tablicy budowy (zdjęcie tablicy budowy) wskazując dane pozwalające zidentyfikować decyzję (powzięcie informacji), której zainteresowanym nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Organ I instancji wskazał, iż nie jest konieczne w tym przypadku dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona zainteresowana posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji.

W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa doręczenia decyzji której dotyczy żądanie wznowienia, czy też wejścia w jej posiadanie. Prezydent Miasta Krakowa uznał, że jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa dla wnioskodawców upłynął 1 marca 2025 r. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji 2 kwietnia 2025 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu wynikającego z 148 § 2 kpa. Powyższe skutkowało wydaniem przez Prezydenta Miasta Krakowa w dniu 23 lipca 2025r. postanowienia znak: AU-01-1.6740.1.18.2025.KBU, odmawiającego wznowienia postępowania. W zakresie przesłanki dotyczącej art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji wyjaśnił natomiast, że inwestor w toku postępowania znak: AU-01-5.6740.1.36. 2024.MOS legitymował się uzyskanym uzgodnieniem z zarządcą drogi - zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wydanym na podstawie art. 35 ustawy o drogach publicznych znak: RW.460.5.1123.2023 wydanym w dniu 03.01.2024 r.

W zażaleniach skarżący zarzucili naruszenie:

1. 1. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa - polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechaniu przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego sprawy i wydaniem postanowienia w skarżonym kształcie, w tym w szczególności brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
2. 2. art. 124 § 2 kpa polegające na zaniechaniu sporządzenia uzasadnienie postanowienia zawierającego wymagane prawem uzasadnienie faktyczne i prawne, tj. nie zawierającego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
3. 3. art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, iż sam fakt poznania sygnatury postępowania, w ramach którego wydano pozwolenie na budowę, bez poznania istotnych treści rozstrzygnięcia, które mają wpływ na prawa Odwołującego rozpoczyna bieg terminu na złożenie wniosku o wznowienia postępowania;
4. 4. art. 148 § 2 kpa - poprzez odmowę wznowienia postępowania, mimo terminowego złożenia przez Odwołującego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla Zamierzenia Inwestycyjnego.
5. 5. art. 149 § 3 kpa - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż Odwołujący nie złożył wniosku o wznowienie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla Zamierzenia Inwestycyjnego w terminie;
6. 6. art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, iż wydanie pozwolenia dla działki, która nie ma dostępu do drogi publicznej oraz w sposób naruszający interesy (w tym prawo własności Odwołującego) nie jest istotną okolicznością obligującą do wznowienia postępowania;
7. 7. art. 35 ustawy o drogach publicznych – poprzez jego błędne zastosowanie i odniesienie tego przepisu do postępowania mimo, iż ani działka [...] obr. [...] ani ulica W. w K. nie posiadają statusu drogi publicznej, co jasno wynika z uzgodnienia.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z 5 marca 2026 r. Znak sprawy: WI-I.7840.5.100.2025.JO, npodstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 – tekst jednolity ze zm.) zwanej dalej Pb, uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podstawy prawnej jego sentencji:

Na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 i art. 148 § 2 kpa i orzekł w tym zakresie: Na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147, art. 145 § 1 pkt 4 i 5 i art. 148 § 1 i 2 kpa, w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, iż brak jest legitymacji M. S. do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, gdy jako wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P.. W podaniu z 1 kwietnia 2025 r. wnioskodawca wykazując swój interes prawny do zainicjowania postępowania wznowieniowego w stosunku do ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 331/6740.1/2024 z 15 kwietnia 2024 r. znak: AU-01-5.6740.1.36. 2024.MOS, powołał się na współwłasność działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P., co nie znajduje potwierdzenia w założonej dla tej nieruchomości księdze wieczystej, która jest w aktach sprawy. W przedmiotowy dokumencie ujawniona jest jako jedyny właściciel ww. działki A. K.-S., która złożyła również podanie z 1 kwietnia 2025 r. o wznowienie w dniu 2 kwietnia 2025 r.

Przechodząc do kwestii będącej podstawą wydania zaskarżonego postanowienia to jest okoliczności braku złożenia podania o wznowienie w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 kpa, podkreślono, iż w piśmie będącym odpowiedzią na wezwanie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 maja 2025 r. dotyczącym uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie dowodów na potwierdzenie powołanych przesłanek zostało wniesione do organu I instancji w dniu 26 maja 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej to 23 maja 2025 r.) w zakresie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa wnioskodawcy wskazali, iż dowiedzieli się o decyzji AU-01-5.6740.1.36.2024.MOS w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie w dniu 3 marca 2025 r. tj. w dniu otrzymania i zapoznaniu się z korespondencją z Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 3 marca 2025 roku, znak NO.0161.1.17.2025 zawierającą kopię uzgodnienia z zarządcą drogi zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego oparciu o art. 35 ustawy o drogach publicznych z dnia 3 stycznia 2024 r. znak: RW.460.5.1123.2023.

Wnioskodawcy zaznaczyli, iż dopiero po zapoznaniu się z treścią ww. pisma z 3 marca 2025 r. ujawniono, iż decyzja AU-015.6740.1.36. 2024.MOS mogła zostać wydana z bezpodstawnym pominięciem ich udziału w postępowaniu. Wnioskodawcy wskazali także, iż pismo, które przyszło z Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 3 marca 2025 roku, znak NO.0161.1.17.2025 było pierwszym pismem uzyskanym w sprawie.

Natomiast jak wynika z analizy dokumentów w sprawie jednoznacznie wynika, że M. S. wysłał pierwszą wiadomość email (pismo nr 1) do Zarządu Dróg Miasta K. już w dniu 29 stycznia 2025 r. (karta nr [...] akt sprawy organu I instancji). Wiadomość nosi tytuł "W sprawie sięgacza z ulicy W.- K.- B." i została wysłana na adres: [...]. W treści tej wiadomości M. S. wskazuje, iż jest mieszkańcem B. i zamieszkuje pod adresem ul. [...] z którego dostęp do ul. W. odbywa się poprzez sięgacz, w skład którego wchodzi m.in. działka nr [...] obr. [...]. S. natomiast składa się z działki nr [...] oraz fragmentów działek przylegających do tej działki – obrazując tą sytuację na załączonych do wiadomości mapach. W dalszej części wiadomości (karta nr [...]) M. S. wskazuje iż cyt.: Pod koniec ubiegłego roku na działce nr [...] obr. [...] rozpoczęto budowę domu jednorodzinnego. Z informacji dostępnych w MSIP UMK inwestycja ta jest objęta pozwoleniem na budowę o nr. AU 01.5.6740.1.

36. 2024.MOS. Dodatkowo pozwoleniem tym jest również objęta działka [...] (w Państwa zarządzie). Niestety, rozpoczęcia prac na działce [...] wiązało się z próbami Inwestora prowadzenia transportu ciężkiego przez przedmiotowy sięgacz. Zgodnie z tablicą budowy Inwestorem jest firma E. sp. z o.o., natomiast wykonawcą I. sp. z o.o. (karta nr [...] z załączonym wydrukiem MSIP i widniejącym na nim numerem decyzji PNB). W dalszej części wiadomości (karta nr [...]) nadawca wiadomości zamieścił także wydruk zdjęcia tablicy budowy, na którym widnieje m.in. nazwa inwestycji, adres, numer pozwolenia na budowę, dane inwestora, wykonawcy oraz projektanta, czyli informacje, które pozwalają zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania a tym samym są wystarczające do złożenia wniosku o wznowienie. Nie jest zatem zasadne twierdzenie skarżących, że pismo, które otrzymali z Zarządu Dróg Miasta K. 3 marca 2025 r., znak: NO.0161.1.17.2025 było pierwszym pismem uzyskanym w sprawie. Jak wynika z akt sprawy pierwsze pismo w sprawie stanowi odpowiedź z 7 lutego 2025 r. Zarządu Dróg Miasta K. przekazane 10 lutego 2025 r. stanowiąca odpowiedź na pismo M. S. z 29 stycznia 2025 r.

W opinii organu powyższe pozwala na stwierdzenie, że wnioskodawcy o wydanym pozwoleniu na budowę wiedzieli wcześniej, aniżeli to zadeklarowali. Nie ma tu znaczenia okoliczność, iż wiadomość mailową z 29 stycznia 2025 r. skierował M. S., gdyż na żadnym z etapów postępowania wznowieniowego A. K.-S. nie podważała braku wiedzy o działaniach podejmowanych przez M. S. zmierzających do weryfikacji omawianej decyzji. Trudno bowiem, inaczej niż w sposób oczywiście sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, przyjąć, że każda z ww. osób nie informuje drugiej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających bezpośredni wpływ na ich sytuację prawną. Skarżąca nie wskazywała na żadne nieporozumienia między sobą, co dodatkowo świadczy o słuszności wyżej wyrażonego stanowiska.

Z treści dowodów przedstawionych przez Prezydenta Miasta Krakowa jasno wynika, że co najmniej od 29 stycznia 2025 r. wnioskodawcy posiadali wiedzę o wydanym pozwoleniu na budowę. Znali co najmniej rodzaj i zakres zamierzenia budowlanego, lokalizację, dane inwestora oraz organ wydający to pozwolenie. Te informacje pozwalały na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania co najmniej w dniu 29 stycznia 2025 r. Wniosek o wznowienie nie musi zawierać pełnych danych, wystarczy aby znalazły się takie informacje, które pozwolą na identyfikację danego pozwolenia – w posiadaniu których A. K.-S. oraz M. S. niewątpliwie byli co najmniej od 29 stycznia 2025 r. Bowiem do ustalenia okoliczność, że wnioskodawcy nie byli stroną w postępowaniu zakończonym omawianą decyzją pozwolenia na budowę wcale nie była konieczna analiza tej decyzji i zatwierdzonego projektu budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie:

1. 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Organ wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym błędne i nie poparte żadnymi dowodami przyjęcie, iż wiedza Skarżącego M. S. jest tożsama z wiedzą drugiej Strony-A. K. - S.;
2. 2. art. 8 i 9 k.p.a - polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania Skarżących do władzy publicznej, z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, w tym obarczania Skarżących konsekwencjami nienależytego, przewlekłego działania organów i odmowy wszczęcia postępowania, mimo, iż Strony dochowały wszelkiej staranności;
3. 3. naruszenie art. 28 Prawa Budowlanego w zw. z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a i art. 147 k.p.a. poprzez odmowę Skarżącemu M. S. przymiotu Strony postępowania, mimo, iż stan faktyczny uprawnia go do uznania za stronę postępowania administracyjnego w zakresie wydania pozwolenia na budowę
4. 4. art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a w zw. z art. 148 § 2 k.p.a poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania, mimo, iż Skarżący nie brali udziału w postępowaniu bez swej winy i zachowali termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania,
5. 5. art. 148 § 1 i § 2 k.p.a - poprzez błędne przyjęcie, iż:
6. 1) bieg terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął się w dniu 29 stycznia 2025 roku, w sytuacji gdy w tym dniu Skarżący nie posiadali jeszcze odpowiedniej wiedzy o decyzji ani okoliczności sprawy stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania;
7. 2) złożenie pisma przez Skarżącego M. S. jest równoznaczne z dowiedzeniu się o decyzji przez Skarżącą A. K. - S.;
8. 3) sam fakt poznania sygnatury postępowania przez Skarżącego M. S., w ramach którego wydano pozwolenie na budowę, bez poznania istotnych treści rozstrzygnięcia, które mają wpływ na prawa Skarżących rozpoczyna bieg terminu na złożenie wniosku o wznowienia postępowania;

1. 5. art. 145 § 1 pkt 5) k.p.a w zw. z art. 148 § 1 k.p.a poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie m.in, iż:
2. 1) wydanie pozwolenia na budowę dla dziatki, która nie ma dostępu do drogi publicznej nie jest istotną okolicznością obligującą do wznowienia postępowania;
3. 2) wydanie pozwolenia na budowę dla dziatki w sposób naruszający interes prawny (w tym prawo własności Skarżących) nie jest istotną okolicznością obligującą do wznowienia postępowania;
4. 6. art. 35 ustawy o drogach publicznych - poprzez jego błędne zastosowanie i odniesienie tego przepisu do postępowania mimo, iż ani działka [...] obr. [...] ani ulica W. w K. nie posiadają statusu drogi publicznej, co jasno wynika z uzgodnienia z zarządcą drogi zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w oparciu o art. 35 ustawy o drogach publicznych z dnia 3 stycznia 2024 roku znak: RW.460.5.1123.2023.
5. 7. naruszenie art. 147, art. 145 §1 pkt 4 i art. 145 §1 pkt 5 i art. 147 k.p.a - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy jest ono dotknięte szeregiem uchybień, przez co Organ winien je uchylić i wznowić postępowanie;

Wniesiono o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Skarga A. K. - S. jest zasadna gdyż wobec niej zachodzą podstawy do wszczęcia z jej wniosku postępowania wznowieniowego – zachowała ona ustawowy termin do złożenia takiego wniosku.

Organy obu instancji błędnie oceniły, iż podanie o wznowienie postępowania A. K. - S. zostało wniesione z niezachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Stąd organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa. Skarżąca zasadnie powołuje się na to, iż organy zaniechały wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a załatwienie sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a. nastąpiło w sposób dowolny. Dowolność ta wynika z nieprawidłowej oceny materiału dowodowego oraz tym samym niekompletności co do jego rozpatrzenia, w związku z nieuzasadnionym odrzuceniem twierdzeń Skarżącej A. K.-S. i przypisanie jej skutków działania M. S.. Jakiejkolwiek wiedzy o sprawie M. S. nie można utożsamiać i uznać, jak to uczyniły organy, za równoznaczną z wiedzą A. K. S..

Po pierwsze Skarżąca A. K. - S. nie była nadawcą korespondencji z dnia 29 stycznia 2025 roku do Zarządu Dróg Miasta K. i nie miała wiedzy na temat inwestycji do momentu przekazania jej przez męża w dniu 3 marca 2025 roku korespondencji z tego dnia celem poradzenia się co należy zrobić. A. K. - S. jest odrębną stroną postępowania administracyjnego i co do niej należało odrębnie ustalić kiedy uzyskała wiedzę o decyzji i miała możliwości poznać istotną jej treść, która miała wpływ na jej interes prawny. Ustalone zatem okoliczności przez organ wskazujące, iż skarżący wiedział o decyzji i jej istotnej treści, nie może oznaczać, że skarżąca o tym również wiedziała, zwłaszcza, iż przedstawiła przekonywującą argumentację, której organ nie podważył. Skarżąca zasadnie wskazywała, co organy pominęły, iż nie uczestniczyła w korespondencji męża z urzędami, nie ma wglądu do skrzynki pocztowej męża, nie miała wiedzy o tej korespondencji i jej wynikach do momentu, kiedy taka informacja nie została jej przekazana przez M. S., a nastąpiło to dopiero po otrzymaniu pisma z dnia 3 marca 2025 roku, o czym wprost informowała organ.

Skarżąca zaprzeczyła, aby wiedziała o tej korespondencji wcześniej i nie zgodziła się z przyjęciem przez organ, że "trudno bowiem inaczej niż w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, przyjąć że każda z ww. osób nie informuje drugiej o okolicznościach faktycznych / prawnych mających bezpośredni wpływ na ich sytuację prawną". Brak jest podstaw do oceny tych okoliczności tylko w oparciu o tzw. doświadczenie życiowe, tym samym odwoływania się do obowiązku małżonków "udowadniania" nieporozumiewania się między nimi jako jedynych okoliczności mogących zakwestionować ustalenia organów wynikające z "doświadczenie życiowego". Wbrew przeciwnie, doświadczenie życiowe wskazuje, iż może występować podział spraw domowych i codziennych, oraz zrozumiałym jest argumentacja, że skoro mąż skarżącej zajmuje się (także ze względu na doświadczenie zawodowe) kwestiami bardziej "urzędowymi", to skarżąca obowiązkami domowymi, np. w większym stopniu dziećmi.

Mając powyższe na uwadze brak jest podstaw do przyjęcia, iż Skarżąca dowiedziała się o decyzji wcześniej, a przyjęcie przez organ "doświadczenia życiowego" nie ma pokrycia z realnym życiem rodziny i jest pozbawione podstaw prawnych i faktycznych.

W ponownym postępowaniu organy mają więc obowiązek wszcząć postępowanie wznowieniowe z wniosku skarżącej. Powyższe motywy sprawiły, że orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. W pozostałej części oddalono skargę.

Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że skarżący M. S. wiedział o decyzji, odnośnie której złożył wniosek o wznowienie już 29.01.25r., a ponadto nie posiada tytułu prawnego do działki nr [...]. Odnośnie jego wniosku zachodziły zatem podstawy do odmowy wznowienia. W tym też zakresie skarga została oddalona jako nieuzasadniona na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., na które składają się poniesione koszty wpisu sądowego – 200 zł.