Uzasadnienie
M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnów z 28 października 2014 r., nr XL/478/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 2 stycznia 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 stycznia 2015 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie wykonał zarządzenia. Natomiast w dniu 28 stycznia 2015 r. zwrócił się o przywrócenie terminu do "uiszczenia wpisu (złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy)", wyjaśniając, że nie wpłacił żądanej kwoty ponieważ jest rencistą i nie posiada nawet wystarczających środków na cele bytowe, ponadto niemożność dopełnienia czynności w terminie wynikała z choroby, na okoliczność czego "przedłoży odpowiednie zaświadczenie lekarskie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 lutego 2015 r. oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Natomiast postanowieniem z 21 lipca 2015 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1187/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie tut. sądu z 24 lutego 2015 r. w przedmiocie kosztów sądowych. NSA wskazał, że sąd I instancji dokonał wadliwej oceny wniosku skarżącego z 28 stycznia 2015 r. o przywrócenie terminu, albowiem jego przedmiotem nie było dokonanie czynności procesowej w postaci uiszczenia wpisu, ale spóźnione wystąpienie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 lipca 2015 r. nie stanowi przeszkody, po uchyleniu zaskarżonego postanowienia, do rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. NSA nakazał przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu ocenić przyczyny, które miały zdaniem skarżącego przyczynić się do niedochowania terminu.
Podał, że w sposób szczególny rozważenia wymagają wnioski wynikające z przedłożonej przez stronę dokumentacji medycznej obejmującej m.in. karty z poradni zdrowia psychicznego, w tym potwierdzające świadczenia medyczne udzielone skarżącemu w dniach 13 stycznia 2015 r. oraz 12 lutego 2015 r., a więc w terminie, w którym skarżący nie dokonał czynności, do której został wezwany, a jednocześnie odstąpił od wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy oraz po tej dacie. Odnosić się one powinny do oceny stanu somatycznego skarżącego, zażywanych leków i ich wpływu na prawidłowość sądów i podejmowanych czynności życia codziennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Jak wskazano wyżej, w sprawie zapadło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uchylone zostało poprzednie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydane w tej sprawie.
Stosownie do treści art. 190 w związku z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym, przedmiotem rozpoznania sądu był wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a, sąd postanowi o przywróceniu terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. W myśl art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Ponowna ocena wniosku, z uwzględnieniem dokumentacji medycznej przedłożonej przez M. L. na etapie postępowania zażaleniowego, pozwala na ustalenie, że skarżący pozostaje pod stałą opieką lekarską z uwagi na zły stan zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Jak wynika z zapisu wizyty domowej w dniu 13 stycznia 2015 r. kondycja zdrowotna w okresie w którym skarżący został wezwany do uzupełnienia uniemożliwiała mu prawidłowe podjęcie czynności. Należy uznać, że dopiero wdrożone leczenie farmakologiczne pozwoliło skarżącemu na uzyskanie rozeznania swojej aktualnej sytuacji prawnej i wniesienie wniosku o przywrócenie terminu dla dokonania czynności procesowych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji.