Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 14 sierpnia 2026 r., sygn. akt II SA/Ke 269/26

Uzasadnienie

W dniu 18 grudnia 2025 r. Rada Miejska w Suchedniowie - działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 poz. 1153 ze zm., dalej u.s.g.) oraz art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), w związku z art. 20 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) oraz w związku z uchwałą Nr 336/LI/2022 Rady Miejskiej w Suchedniowie z dnia 14 listopada 2022 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru kopalni "Baranów" w Suchedniowie po stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Suchedniów, zatwierdzonego uchwałą Nr 36/V/98 Rady Miejskiej w Suchedniowie z dnia 16 czerwca 1998 r. wraz ze zmianami, - podjęła uchwałę Nr 125/XXIII/2025 w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru kopalni "Baranów" w Suchedniowie (Dz. Urz. Wojew. Świętokrzyskiego 2025, poz. 4429).

W dniu 25 marca 2026 r. skargę na powyższą uchwałę w całości wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie:

1. II. art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p) poprzez istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, tj.:

(1) art. 15 ust. 2 pkt 7 oraz pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2026.69 t.j. z dnia 2026.01.22) (dalej zw.: "p.g.g.") w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.g.g. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej w wyniku określenia w MPZP dopuszczalnych zasad eksploatacji złoża kopalin - gliny ceramiczne kamionkowe "Baranów I, podczas gdy to wyłącznie koncesja określa sposób racjonalnego wykorzystania złoża i w tym zakresie art. 95 ust. 1 p.g.g. nie zawiera żadnego wyjątku;

(2) art. 15 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r.) w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688 z dnia 2023.08.24) (dalej zw. "nowela u.p.z.p.") poprzez sporządzenie i następnie uchwalenie MPZP niezgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Suchedniów uchwalonym przez Radę Miejską w Suchedniowie nr 36/V/98 z 16 czerwca 1998 r., zmienionym uchwałą Nr 28/V/2011 z 15 maja 2011 r., a następnie ponownie zmienionym uchwałą Nr 11.II.2012 z 28 marca 2012 r. (dalej: "Studium"), a to w wyniku:

1. a) braku przeniesienia do MPZP przewidzianej Studium możliwości wykorzystania terenów poeksploatacyjnych na zagospodarowanie wysypiskiem odpadów komunalnych,
2. b) wyznaczenia na obszarze A2 terenu 3L - tereny lasów, na których wykluczona będzie działalność górnicza, czego Studium nie dopuszcza na tymże obszarze, co w konsekwencji doprowadziło do wykluczenia wykorzystania terenu objętego MPZP zgodnie ze sposobem zagospodarowania określonym w Studium, w szczególności przeznaczenia terenów poeksploatacyjnych na zagospodarowanie wysypiskiem odpadów komunalnych, (3) art. 15 u.p.z.p. w zw. z art. 125 ustawy prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U.2025.647 t.j. z dnia 2025.05.19) (dalej: "p.o.ś.") poprzez uniemożliwienie skarżącej możliwie najpełniejszego wydobycia i przerobu kopalin, stosownie do ich wartości użytkowej, przy uwzględnieniu uwarunkowań technologicznych oraz wymagań wynikających z konieczności ochrony pozostałych elementów środowiska;

(4) art. 15 ust. 2 pkt 1, 3, 4, 6, 7 u.p.z.p., w zw. z 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.1997.78.483 z dnia 1997.07.16) (dalej: "Konstytucja") a więc zasady proporcjonalności poprzez:

1. a) opracowanie MPZP wyłącznie dla nieruchomości skarżącej i przy tym - ustalenie przeznaczenia nieruchomości w sposób ograniczający ich zagospodarowanie w tym wprowadzenie zakazu zabudowy nieruchomości - jak również niezgodnego z postanowieniami Studium obowiązującego na obszarze nieruchomości od roku 1998 aż po dzień sporządzenia niniejszej skargi oraz
2. b) naruszenie i ograniczenie przy podjęciu uchwały praw skarżącej wynikających z prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, wprowadzenie na nieruchomości zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wprowadzenie zakazu w sytuacji, gdy brak jest przyrodniczych i technicznych przeciwwskazań do prowadzenia tego rodzaju działalności, zaś za zakazem nie przemawiają wymagania ładu przestrzennego ani potrzeby interesu publicznego, a organ nie uzasadnił, dlaczego zakazał lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięć na wskazanym terenie;

(5) art. 15 u.p.z.p. w zw. z art. 7 Konstytucji, a więc naruszenie zasady legalizmu oraz przekroczenie władztwa planistycznego poprzez:

1. a) ukształtowanie przeznaczenia terenu nieruchomości i parametrów jej zabudowy w sposób arbitralny, instrumentalny i podporządkowany interesom Stowarzyszenia [...], które aktywnie agitowało za pozbawieniem skarżącej możliwości wykorzystania i zabudowy nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem oraz przysługującym skarżącej prawem użytkowania wieczystego,
2. b) nieuwzględnienie jakichkolwiek wniosków, uwag oraz dokumentacji w postaci opinii prywatnych opracowanych przez uznanych ekspertów (np. Państwowy Instytut Geologiczny) w dziedzinie geologii, hydrologii oraz ochrony środowiska przedłożonych przez spółkę do akt postępowania w procesie konsultacji społecznych,
3. c) brak przeprowadzenia niezbędnych dla prawidłowego przeprowadzenia procedury planistycznej analiz ekonomicznych i środowiskowych jak również rozważeniu interesu publicznego i nieprawidłowym przyjęciu, że interesy spółki oraz Miasta Suchedniowa są sprzeczne i a limine podjęcie uchwały celem rozwiązania konfliktu między [...] Suchedniowa Skarżącą;

(6) art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.) (dalej: "k.c."), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, a więc prawnych zasad ingerencji planistycznej w prawo własności skutkujące wywłaszczeniem planistycznym Skarżącej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów sądowych według norm przepisanych.

W bardzo obszernej argumentacji skarżąca podniosła, że niezgodna z obowiązującym na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] (dalej nieruchomość) Studium, uchwała prowadzi w sposób bezpośredni do pozbawienia Spółki przysługujących jej praw i ogranicza ją w sposobach czynienia użytku z prawa użytkowania wieczystego. Na działce [...] o pow. 21, 4252 ha usytuowana jest kopalnia gliny oraz budynki stanowiące przedmiot odrębnej własności, działka nr [...] o pow. 1,1029 ha nie jest zabudowana i stanowi drogę dojazdową do nieruchomości. Spółka posiada koncesję nr [...] z dnia 15 lutego 2003 r. wydaną na wydobywanie glin kamionkowych oraz piaskowców jako kopaliny towarzyszącej ze złoża "Baranów" położonego w miejscowości Suchedniów, powiat skarżyski, woj. świętokrzyskie, wydaną przez Wojewodę Świętokrzyskiego. Celem zapewnienia kontynuacji wydobycia oraz podjęcia inwestycji w rozwój infrastruktury wydobywczej Spółka złożyła w dniu 8.12.2025 r. wniosek o udzielenie koncesji na eksploatację glin kamionkowych ze złoża "Baranów". Spółka posiada decyzję środowiskową z dnia 31 października 2025 r. Nr [...] r. dotyczącą przedsięwzięcia pn.:" [...], na działce ewid. Nr [...].

Zdaniem skarżącej, zmiana jej sytuacji prawnej polega na ustanowieniu w uchwale zakazu lokalizowania na nieruchomości przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na obszarze na którym, "wyłączając możliwość zagospodarowania Nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem oraz wiadomymi organom Gminy celami gospodarczymi Skarżącej.(9) Skarżącej uniemożliwiono korzystanie z prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zgodnie z jego przeznaczeniem - a więc wykorzystania nieruchomości na cele przemysłowe - prowadzenia działalności wydobywczej kruszyw oraz działalności powiązanych lub optymalizujących działalność wydobywczą, lecz nadal o charakterze działalności przemysłowej. Wprowadzenie zakazu oznacza wstrzymanie możliwości prowadzenia działalności wydobywczej, a zatem pozbawienie skarżącej praw nabytych albowiem zgodnie z brzmieniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., wyklucza możliwość m.in.:

1. a) budowy i przebudowy drogi dojazdowej - drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km o której mowa w § 3 ust.
2. 62) Rozporządzenia - niezbędnej dla dalszego funkcjonowania kopalni - a więc dojazdu i wyjazdu z niej;
3. b) budowy instalacji wodno-kanalizacyjnej, o której mowa w § 3 ust 81) a) niezbędnej dla dalszego funkcjonowania kopalni, albowiem istniejąca jest zniszczona;
4. c) budowy garażu/parkingu o powierzchni nie mniejszej aniżeli 0,2 w przypadkach w § 3 ust.
5. 58) pkt a) lub 0,5 ha w przypadkach określonych w § 3 ust.
6. 58) pkt b) - obecnie taki na działce nr [...] nie istnieje a jest niezbędny dla możliwości prowadzenia wydobycia oraz manewrowania sprzętem wydobywczym oraz transportowym;
7. d) posadowienia instalacji fotowoltaicznej, o której mowa w § 3 ust.
8. 62) Rozporządzenia - która jest niezbędna dla celów zabezpieczenia zasilania obiektów budynkowych energią ze źródeł odnawialnych;
9. e) wyklucza możliwość wydobywania gliny kamionkowej metodą podziemną - złoże Baranów jest złożem niezwykle zasobnym, z potencjałem wydobycia około 800 000 tysięcy ton - § 3 ust. 44).

Przez podjęcie uchwały wykluczono utrzymanie tendencji wzrostowej dla poziomu wydobycia, które wymaga rozbudowy i budowy infrastruktury towarzyszącej.

W opinii skarżącej, określone w MPZP zakazy, a zwłaszcza dopuszczenie wydobywania kopalin za złoża wyłącznie metodą odkrywkową, przekracza uprawnienia Gminy wynikające z art. 15 ust. 2 pkt 7, 9 u.p.z.p., który nie daje podstaw do określenia wymogów eksploatacji złoża w MPZP. Strona stwierdziła, że zagospodarowanie terenów położonych na obszarze złoża powinno uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości. Racjonalne wykorzystanie złoża określa koncesja i w tym zakresie art. 95 ust. 1 p.g.g. nie zawiera żadnego wyjątku. MPZP ma uwzględniać istnienie udokumentowanego złoża celem jego ochrony i zapewnienia jego eksploatacji w przyszłości, natomiast kwestionowany plan faktycznie uniemożliwia skarżącej eksploatację złoża w przyszłości jak i wprowadza postanowienia dotyczące materii, które powinny być uregulowane w koncesji.

Skarżąca przytoczyła zapisy Studium zawarte w tytule VIII "Polityka przestrzenna dla obszarów Miasta i Gminy Suchedniów" odnoszące się do Kopalni "Baranów" stwierdzając, że Studium przesądza o możliwości wykorzystania terenów poeksploatacyjnych na zagospodarowanie wysypiskiem odpadów komunalnych po uprzednim opracowaniu proekologicznego programu urządzenia i zagospodarowania obszaru oraz sposobu jego rekultywacji, a nowy MPZP nie przewiduje takiej sytuacji. Studium dla terenu A2 przewiduje wyłącznie teren kopalni iłów kamionkowych oraz możliwość wykorzystania terenów poeksploatacyjnych na zagospodarowanie wysypiskiem odpadów komunalnych, a MPZP wyznacza na części obszaru A2 tereny 3L - tereny lasów, na których wykluczona będzie działalność górnicza, czego Studium nie dopuszcza na tymże obszarze. Skarżąca zgodności między studium a treścią m.p.z.p. upatruje w kontynuacji identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalonych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym.

Stopień związania mpzp ustaleniami studium zależy od brzmienia ustaleń studium i nie mogą być one ze sobą sprzeczne. W opinii skarżącej treść Studium przesądza o możliwości wykorzystania terenów poeksploatacyjnych na utworzenie wysypiska odpadów komunalnych, co powinno zostać szczegółowo doprecyzowane w planie miejscowym, jako kontynuacja przyszłościowego przeznaczenia terenu ustalanego ogólnie w Studium, czego organ w sposób nieuzasadniony zaniechał. W tym względzie rozważenie przez władze samorządowe przy uchwalaniu planu miejscowego dotyczy nie samego istnienia wysypiska odpadów komunalnych, lecz to czy ma być ono "kontrolowane", "uszczelnione", "odgazowane" czy o charakterze "regionalnym", a decyzja w tym zakresie winna być poprzedzona opracowaniem proekologicznego programu urządzenia i zagospodarowania tego terenu oraz sposobu rekultywacji, czego organ również zaniechał.

Natomiast wyznaczenie w MPZP na obszarze A2 terenu 3L-tereny lasów, godzi w postanowienia Studium, albowiem Studium nie przewiduje lokalizacji na tymże obszarze terenów leśnych. Tereny takie mogą zostać wyznaczone jedynie w ramach kierunku rekultywacji, co oznacza, iż na obszarze tym musi istnieć możliwość zarówno działalności górniczej, jak i lokalizacji składowiska odpadów komunalnych.

Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, zasada ochrony kopalin wyrażona w art. 125 u.p.z.p. w zw. z art. 125 p.o.ś. pozwala na kompleksowe wykorzystanie kopalin będące elementem racjonalnego gospodarowania zasobami kopalin, co z kolei wiąże się z najpełniejszym wydobyciem i przerobem kopalin, stosownie do ich wartości użytkowej, przy uwzględnieniu uwarunkowań technologicznych i wymagań ochrony środowiska.

W kwestii naruszenia zasady proporcjonalności skarżąca wywodzi, że Gmina nie zapewniając nowego wysypiska odpadów komunalnych zmuszona będzie do ich składowania w znacznej odległości od gminy, co przełoży się na wysokość opłat za wywóz odpadów dla wszystkich mieszkańców. Proponowane przez skarżącą rozwiązanie utylizacji odpadów przyczyni się natomiast do korzyści finansowych Gminy w postaci udziału w opłacie eksploatacyjnej, stworzenia nowych miejsc pracy i zmniejszenie bezrobocia. Lokalizacja składowiska na nieruchomości nie będzie powodować zagrożenia dla form ochrony przyrody znajdujących się w sąsiedztwie nieruchomości oraz wód podziemnych i gruntowych. Podjęta uchwała blokuje możliwości rozwojowe terenu Kopalni Baranów poprzez to, że spółka nie może budować nowych budynków i parkingów, sytuować instalacji OZE itp., nie ma nawet możliwości wydobywania gliny metodą podziemną, co determinuje w dalszej perspektywie opłacalność wydobycia kopaliny.

Spółka zakupiła nieruchomość zakładając jej wykorzystanie na cele prowadzenia działalności gospodarczej, co miała prawo zakładać czytając Studium, w którym wskazuje się wprost o wydobyciu i rekultywacji, jednakże uchwała całkowicie przeczy treści Studium i ingeruje w sposób nieuprawniony we władztwo.

Skarżąca przedstawiła argumentację z której wynika, że w opisanym wyżej zakresie działanie gminy nosi cechy arbitralności i przekracza granice władztwa planistycznego.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Suchedniów wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Organ podnosi, że w MPZP uwzględniono: wydaną skarżącej koncesję, projekt zagospodarowania złoża glin kamionkowych "Baranów", plan ruchu zakładu górniczego Baranów na lata 1.05.2019 – 30.04.2025. Zadbano również, by skarżąca mogła uzyskać nową koncesję w oparciu o nowy plan miejscowy, zgodnie z wnioskiem jaki złożyła w styczniu 2025 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca podnosi, że chciałaby rozbudowywać zakład i prowadzić wydobycie na szerszą skalę, chociaż w piśmie złożonym na początku procedury informowała o planowanym zmniejszeniu wydobycia. Potwierdzeniem spadku popytu na kopalinę było porównanie informacji dotyczących opłaty za wydobytą kopalinę, które skarżąca składała odpowiednio za rok 2022 r. i 2025. Organ stwierdził, że żaden z podnoszonych zarzutów nie ma obiektywnie charakteru istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego w aspekcie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Ad 1 i 3.

W odniesieniu do tych zarzutów organ wskazał, że wymóg z art. 95 ust. 1 p.g.g. został zrealizowany – występujące na nieruchomości skarżącej złoża kopalin zostały ujawnione w MPZP. Decyzją Marszałka Województwa Ś. z 9 kwietnia 2026 r. znak: [...] udzielono skarżącej koncesji na wydobywanie glin kamionkowych ze złoża "Baranów" na okres do 31 marca 2076 r. w oparciu o plan, który obecnie stanowi przedmiot zaskarżenia.

Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 16.12.2020 r. II OSK 1382/20 organ przyjął, że przewidując udzielenie koncesji oraz uwzględniając skutki prowadzonej w przeszłości eksploatacji górniczej, może wprowadzić szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Podkreślił, że art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 p.o.ś. nie stanowi podstawy tak daleko ograniczającej władztwo planistyczne gminy, że gmina miałaby obowiązek uwzględnienia w planie miejscowym natychmiastowej eksploatacji złoża. Z ww. przepisu wynika, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska. Zgodnie z tymi wymogami organ miał prawo w MPZP ograniczyć eksploatację złoża.

Ponadto organ nie dokonał ustalenia metody wydobywania kopalin, a jedynie na zasadzie wyjątku od generalnego zakazu lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, uwzględnił ustaloną uprzednio w obowiązującej na dzień uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego koncesji, metodę wydobywania kopalin ze złóż. Metoda ta znalazła odzwierciedlenie w wydanej na wniosek skarżącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 31 października 2025 r. nr [...], która na dzień uchwalenia planu miała walor ostateczności. W decyzji tej organ określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "[...] na działce nr ewid. [...]. Nie doszło zatem do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 7 i 9 u.p.z.p.

Ad 2.

Odnosząc się do zarzutów w punkcie 2 skargi podniesiono, że MPZP przeznacza przedmiotowy obszar pod tereny górnictwa i wydobycia, tereny lasów oraz tereny komunikacji drogowej wewnętrznej. Dla tego terenu Studium (tabela, str. 88): ustala: "- jednostka strukturalna A2 – Kopalnia "Baranów"... Zakres i sposób eksploatacji oraz wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego powinien określać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego, zgodnie z art. 53 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 27, poz. 96 z 4.02.1994 r.). Z uwagi na położenie terenu górniczego w obrębie otuliny Suchedniowsko-Oblęgorskiego parku Krajobrazowego oraz samego Parku plan miejscowy powinien uwzględniać uwarunkowania i ustalenia wynikające z Planu Ochrony Zespołu Parków Krajobrazowych Gór Świętokrzyskich zatwierdzonego Rozporządzeniem nr 2/97 Wojewody Kieleckiego z dnia 5.02.1997 r. (Dz.U.

Województwa Kieleckiego nr 8, poz. 29 z 14.03.1997 r.) jak również winien uwzględniać interes przedsiębiorcy zagwarantowany koncesją udzieloną mu przez Ministerstwo OŚZMiL nr 29/93 z 23.03.1993 r. ważną do 31.03.2003 r."

Zdaniem organu, plan miejscowy może określać zakres i sposób eksploatacji złoża nie tylko w granicach terenu A2 – Kopalnia "Baranów", ale także w granicach terenu górniczego. Warunek ten jest spełniony, gdyż ustalenia MPZP nie wykraczają poza granice terenu górniczego, gdyż granica terenu górniczego pokrywa się z granicą MPZP. Tak więc w oparciu o powyższy zapis Studium, plan może doprecyzowywać przeznaczenie terenów. Na str. 84 Studium wskazuje, że główną przesłanką do formowania polityki przestrzennej i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Suchedniów jest ich położenie, walory środowiska przyrodniczego, stan zagospodarowania i rysująca się tendencja zmian.... w celu ochrony walorów krajobrazowych na terenach zurbanizowanych należy dążyć do maksymalnego ograniczenia przemysłowej eksploatacji złóż kopalin naturalnych". Analizę walorów środowiska uwzględniono przy sporządzeniu MPZP.

Niezbędne było w tym celu wprowadzenie nakazów, zakazów i ograniczeń wynikających z odrębnych przepisów dotyczących tych obszarów. Stosownie do powyższego organ odstąpił od wprowadzenia przeznaczenia terenu umożliwiającego gospodarowanie odpadami i zdecydował się utrzymać aktualne zagospodarowanie terenu. Organ wziął pod uwagę fakt, że obszar opracowania stanowi teren już przekształcony przez wieloletnią, górniczą działalność człowieka. Nie zwiększa się tego terenu do dalszego przekształcenia - eksploatacja będzie prowadzona w istniejącym wyrobisku górniczym.

W związku z tym, iż dopuszczone w planie przeznaczenie jest kontynuacją dotychczas prowadzonej eksploatacji zatem nie narusza § 2 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia nr 335/2001 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17.10.2001 r. w spawie utworzenia na terenach otulin parków krajobrazowych obszarów chronionego krajobrazu (Dz. U. Woj. Świętokrzyskiego nr 108, poz. 1271). Plan miejscowy nie spowoduje innych niż dotychczas oddziaływań, a planowana kontynuacja funkcji nie wpłynie negatywnie na szczegółowe cele ochrony i przyrodę obszaru chronionego. Ponadto, by dopełnić ten postulat, plan, w granicach Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego pozostawia dotychczasowe przeznaczenie - teren lasu oznaczony symbolem 1L - co oznacza, iż struktury zgrupowań siedlisk leśnych znajdujące się w otoczeniu lokalizacji przedsięwzięcia pozostaną w stanie nienaruszonym. Powyższe było więc zasadne i konieczne w świetle ochrony walorów przyrodniczych i ochrony złoża.

Organ wyjaśnił, że przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 3L - tereny lasów, wynika z obecnego zagospodarowania tych terenów oraz uwarunkowań występujących na nim, ale także z przeprowadzonej tam rekultywacji. W dniu 5.07.2007 r. Starosta Skarżyski wydał decyzję znak: [...] na rzecz [...] Spółka Akcyjna w S. (ówczesny właściciel), w której orzekł uznać za zakończoną rekultywację gruntów o kierunku leśnym terenów pogórniczych na obszarze zwałowiska zewnętrznego Kopalni glin "Baranów" w Suchedniowie, stanowiącym południową część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 3,3600 ha, położonej w Suchedniowie. Zakończenie rekultywacji w kierunku leśnym świadczy o tym, że zasadnym było wprowadzenie na tym obszarze terenu oznaczonego symbolem L - terenów lasów. W zasobach archiwum Urzędu Miasta i Gminy w Suchedniowie znajduje się dokumentacja "Rekultywacja terenów pogórniczych Kopalni "Baranów" w Suchedniowie" lata [1976] 1993-2007, z której wynika, że Dyrektor Urzędu Gminy w Suchedniowie wydał w dniu 16 listopada 1984 r. decyzję o wyrażeniu zgody na nieodpłatne włączenie do Państwowego Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwa S. 4,44 ha gruntów położonych w oddziałach 125, 126, 143 Obrębu Suchedniów, będących uprzednio w zarządzie i użytkowaniu [...] w S..

W konsekwencji powyższego w dniu 12 grudnia 1984 r. [...] w S. złożył informację do Urzędu Miasta i Gminy w S., że przekazuje przedmiotowe zrekultywowane tereny kopalni "Baranów" o powierzchni 4,44 ha na rzecz Nadleśnictwa S. i prosi o zmianę w rejestrze gruntów i wyłączenie z podatku gruntowego. W materiale archiwalnym znajduje się mapa gospodarcza z 1976 r. pokazująca obszary jako pierwsze do zrekultywowania. Powyższe znajduje odzwierciedlenie na ogólnodostępnej ortofotomapie, z której wynika, że charakter drzewostanu na zrekultywowanych terenach różni się od drzewostanu występującego na terenach, które zawsze posiadały użytek Ls.

Dodatkowo podniesiono, że Studium dla jednostki A2 w kolumnie "polityka przestrzenna" nadmienia również o możliwości innego zagospodarowania niż przeznaczenie podstawowe, co jednak nie oznacza obowiązkowego wprowadzenia takiej możliwości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Na mocy władztwa planistycznego w oparciu o tak skonstruowane zapisy studium, Rada Miejska ma prawo ustalić tylko przeznaczenie podstawowe, jak również ma prawo ustalić przeznaczenie podstawowe i uzupełniające.

Ad 4.

W odniesieniu do zarzutu w punkcie 4 organ wyjaśnił, że zapisy planu nie stanowiły przeszkody dla kontynuacji działalności przez skarżącą, a jedynie stanowią ograniczenie jej prowadzenia na oczekiwaną skalę. Zostały one poczynione w zgodzie z art. 31 ust. 3 Konstytucji i należycie uzasadnione, ze względu na wskazaną w ustawie zasadniczą wartość jaką stanowi ochrona środowiska. Ustalenia planu miejscowego muszą uwzględniać znajdujące się na obszarze gminy formy ochrony przyrody. W związku z tym, że obszar objęty planem położony jest w zasięgu form ochrony przyrody w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody tj. w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk Lasy Suchedniowskie PLH260010 zwany obszarem Natura 2000, Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego, Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, położonego na terenie otuliny ww. Parku, a także Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 415 "Górna Kamienna" koniecznym było uwzględnienie nakazów, zakazów i ograniczeń wynikających z odrębnych przepisów dotyczących tych obszarów.

Stosownie do powyższego Organ odstąpił od wprowadzenia przeznaczenia terenu umożliwiającego gospodarowanie odpadami i zdecydował się utrzymać aktualne zagospodarowanie terenu. Powyższe było zasadne i konieczne w świetle ochrony walorów przyrodniczych i ochrony złoża. W ramach procedury planistycznej organ wystąpił o zaopiniowanie oraz uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz prognozy oddziaływania na środowisko do właściwych instytucji i organów, w tym do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach oraz Marszałka Województwa Świętokrzyskiego w zakresie udokumentowanych złóż kopalin. Nadmieniono, że według opracowania Państwowego Instytutu Geologicznego na przedmiotowym terenie powinien obowiązywać bezwzględny zakaz lokalizacji składowisk odpadów. Organ wystąpił również do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego celem uzgodnienia zakresu i stopnia szczegółowości informacji koniecznych do ujęcia w prognozie oddziaływania na środowisko, jak również sporządził prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego. Tym samym zarzut sporządzenia planu w sposób arbitralny, bez uwzględnienia jakichkolwiek wniosków jest niczym nieuzasadniony.

Ad 5 i 6.

W odniesieniu do zarzutów w punkcie 5 i 6 organ stwierdził, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi to oznaczać przekroczenia granic władztwa planistycznego. Okoliczność, że stronę pozbawia się możliwości zagospodarowania działki zgodnie z jej oczekiwaniami nie musi oznaczać nadużycia władztwa planistycznego. Taka sytuacja ma miejsce w danej sprawie. W szczególności użytkownik wieczysty nie wskazuje i nie uzasadnia, które uprawnienia przewidziane w umowie użytkowania wieczystego z dnia 23 września 2021 r. Rep. A nr [...] zostały wyłączone na skutek wejścia w życie przedmiotowej uchwały.

W piśmie procesowym z 5.08.2026 r. organ uzupełnił swoje stanowisko, w szczególności w zakresie odnoszącym się do zarzutów ad 1 petitum skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga została wniesiona na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g., stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazany przepis wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie, że wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie strony uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu komentowanego przepisu rozstrzyga zatem zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę.

[...] spółka z o.o. z siedzibą w W., wywodzi, że podjęcie zaskarżonej uchwały uniemożliwia tej spółce korzystanie z prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości objętej ustaleniami MPZP zgodnie z jego przeznaczeniem tj. wykorzystania nieruchomości na cele przemysłowe – prowadzenia działalności wydobywczej kruszyw oraz działalności powiązanych lub optymalizujących działalność wydobywczą.

W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe należy przyjąć, że skarżąca skutecznie wykazała naruszenie interesu prawnego, wynikającego z prawa swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) oraz z przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego, które to prawo podlega ochronie prawnej na podstawie art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz przepisów Kodeksu cywilnego, w tym art. 233. Niewątpliwie ustalenia MPZP jak choćby zakaz lokalizowania na nieruchomości przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie oddziaływać na środowisko, czy też ograniczenia co do przedmiotu prowadzenia działalności na obszarze objętym MPZP wskazują, że podjęta uchwała wpływa na sytuację prawną strony i w zaskarżonym zakresie narusza interes prawny skarżącej.

Ustalenie, że zakwestionowana uchwała narusza interes prawny skarżącej pozwala Sądowi na dokonanie oceny, czy kwestionowany akt został podjęty z naruszeniem przepisów prawa.

Stosownie do art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1688) dotychczasowe miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zachowują moc na danym obszarze do dnia wejścia w życie nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na tym obszarze i mogą być zmieniane. Zgodnie z art. 67 ust. 3 cyt. ustawy zmieniającej do spraw opracowania i uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego albo ich zmian:

1. 1) przepisy art. 2 pkt 28-35, art. 15 ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 11-13, art. 16 ust. 1a oraz art. 17 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - w przypadku gdy nie wystąpiono o opinie i uzgodnienia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy;

Z powyższej regulacji wynika, że w okolicznościach niniejszej sprawy, tj. w sytuacji rozpoczęcia procedury planistycznej przed wejściem w życie przywołanej nowelizacji (na mocy uchwały Rady Miejskiej w Suchedniowie z 14 listopada 2022 r., Nr 336/LI/2022, o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru kopalni "Baranów" w Suchedniowie), zastosowania znajdują przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. I tak, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Na podstawie zarzutów skargi, które nie zasługiwały na uwzględnienie, Sąd uznał, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych (...), a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 9).

Niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie (1) petitum skargi. Brak podstaw do twierdzenia, że ustalenia MPZP dopuszczając wydobywanie kopalin wyłącznie metodą odkrywkową określają zasady eksploatacji, które może regulować wyłącznie koncesja. Nie sposób uznać, że Rada Miejska wkroczyła w kompetencje organu koncesyjnego i samodzielnie dokonała ustalenia tej metody wydobycia. Wydana skarżącej koncesja nr [...] z 15 lutego 2003 r. na wydobywanie glin kamionkowych oraz piaskowców jako kopaliny towarzyszącej ze złoża "Baranów" obowiązująca w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały jak również wydana na wniosek skarżącej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 31 października 2025 r. nr [...] dotycząca przedsięwzięcia pod nazwą: "[...] na działce nr ewid. [...], która na dzień uchwalenia MPZP miała walor ostateczności, jednoznacznie wskazywały metodę odkrywkową jako sposób wydobycia. Trzeba zgodzić się z organem, że określenie tej metody należy traktować jako wyjątek od generalnego zakazu lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przewidziany w § 9 MPZP umożliwiający skarżącej kontynuację prowadzonej działalności w oparciu o obowiązującą w dacie uchwalenia planu decyzję koncesyjną i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Gdyby nie było kwestionowanego zapisu to eksploatacja złoża w przyszłości byłaby niemożliwa. Organ wyłącznie uwzględnił rozstrzygnięcie zawarte w decyzji koncesyjnej. Zaskarżony zapis zatem w żaden sposób nie wpływa na sposób racjonalnego wykorzystania złoża określonego w koncesji, tym bardziej, że skarżąca nie wskazuje, że wydobycie inną metodą niż odkrywkowa byłoby obiektywnie możliwe i uzasadnione.

Nie zasługuje na uwzględnienie zawarty w punkcie (2) petitum skargi zarzut uchwalenia MPZP niezgodnie z ustaleniami Studium.

Studium dla terenu oznaczonego symbolem A2 – Kopalnia "Baranów" wskazuje wprost: "Teren Kopalni iłów kamionkowych. Eksploatacja surowców mineralnych na potrzeby [...]". Sposób eksploatacji winien być uwarunkowany ustaleniami określonymi w planie Parku Krajobrazowego. Po zakończeniu eksploatacji złóż obowiązuje rekultywacja terenu. Należy rozważyć sposób i warunki rekultywacji tego terenu. Możliwość wykorzystania terenów poeksploatacyjnych na zagospodarowanie wysypiska odpadów komunalnych. Wnioskowana lokalizacja na terenach podlegających surowym rygorom ochronnym, wymaga szeregu badań i studiów dla rozwiązania tego problemu. Zorganizowanie kontrolowanego, uszczelnionego, odgazowanego wysypiska komunalnego to decyzja do rozważenia przez władze samorządowe. Decyzja ta winna być poprzedzona opracowaniem proekologicznego programu urządzenia i zagospodarowania tego terenu oraz sposobu rekultywacji. Wszelkie działania podlegają uzgodnieniom z jednostkami czuwającymi nad ochroną Parków Krajobrazowych" (tabela str.48-49).

W ocenie Sądu, z treści powyższych zapisów Studium nie wynika dla Gminy obowiązek wykorzystania terenów poeksploatacyjnych na zagospodarowanie wysypiska odpadów komunalnych. Studium stwarza w tym zakresie jedynie "możliwość", nie zaś zobowiązanie Gminy do działania w tym kierunku. Wynikający z tych zapisów obowiązek dotyczy wyłącznie rekultywacji terenu po zakończeniu eksploatacji, która może przybrać różne formy. Wymóg sporządzenia proekologicznych opracowań poprzedzających zorganizowanie wysypiska komunalnego, powstaje tylko w przypadku, gdy jak wskazują odnośnie zapisy – władze samorządowe rozważą taki sposób rekultywacji. Materiał planistyczny potwierdza, że z uwagi na walory przyrodnicze oraz wartość jaką stanowi ochrona środowiska organ odstąpił od wprowadzenia przeznaczenia terenu umożliwiającego gospodarowanie odpadami i zdecydował się utrzymać aktualne zagospodarowanie terenu. Obszar objęty opracowaniem położony jest w granicach Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w granicach Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego oraz w otulinie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego.

W Prognozie Oddziaływania na Środowisko podkreślono, że "w celu zachowania ich ochrony ustalono konieczność zachowania obowiązujących zasad ochrony i zakazów ustalonych w uchwale Nr XLIX/872/14 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie utworzenia Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj. Świętokrzyskiego, poz. 3147 z późn.zm.) oraz uchwale Nr XLIX/880/14 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz.Woj. Świętokrzyskiego, poz. 3154)".

Brak możliwości lokalizacji składowiska odpadów na terenie Gminy Suchedniów organ udokumentował przedstawiając pismo Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 5 sierpnia 2026 r. z którego wynika, że w "Planie gospodarki odpadami dla województwa świętokrzyskiego" 2023 – 2028 uchwalonym w dniu 26 października 2023 r. uchwałą Nr LXV/809/23 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego nie przewidziano budowy składowiska odpadów na terenie gminy Suchedniów. (k. nr 214 akt sądowych). Nadto lokalizacja składowiska odpadów spotkała się ze zdecydowanym sprzeciwem lokalnej społeczności, o czym świadczą petycja i protesty skierowane do władz Gminy, jakie zostały załączone do pisma uzupełniającego odpowiedź na skargę.

Wyznaczenie na obszarze A2 terenu 3L również nie narusza ustaleń Studium. Jak wykazał organ w odpowiedzi na skargę wprowadzenie terenu lasu było zasadne ze względu na przeprowadzoną już rekultywację w kierunku leśnym. Dowodem na powyższą okoliczność jest decyzja Starosty Skarżyskiego z 5.07.2007 r. znak: [...], wydana na rzecz [...] Spółka Akcyjna w S. (ówczesnego właściciela), w której orzekł o uznaniu za zakończoną rekultywację gruntów o kierunku leśnym terenów pogórniczych na obszarze zwałowiska zewnętrznego Kopalni glin "Baranów" w Suchedniowie, stanowiącym południową część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 3,3600 ha, położonej w Suchedniowie (k. nr 133 akt sądowych) oraz mapa ewidencyjna w skali 1:5000, przedstawiająca teren zrekultywowany (k. nr 158 akt sądowych). Świadczy o tym również decyzja Dyrektora Urzędu Gminy w S. z 16 listopada 1984 r. o wyrażeniu zgody na nieodpłatne włączenie do Państwowego Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwa Suchedniów 4,44 ha gruntów położonych w oddziałach 125, 126, 143 Obrębu Suchedniów, będących uprzednio w zarządzie i użytkowaniu [...] w S..

Organ zatem wykazał, że wynikający ze Studium obowiązek rekultywacji po zakończeniu eksploatacji, na części obszaru Kopalni "Baranów", został zrealizowany, a obecne przeznaczenie obszaru A2 jako tereny lasów oznaczone w MPZP symbolem 3L, jest zgodne z jej kierunkiem. Tym bardziej Gmina nie miała obowiązku wprowadzenia do MPZP innego przeznaczenia tego terenu, w tym na zagospodarowanie wysypiskiem odpadów komunalnych.

Ad 3.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 125 p.o.ś. zawarty w punkcie (3) petitum skargi. Zgodnie z tym przepisem, złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących (ust. 1); zasady ochrony udokumentowanych złóż kopalin określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (ust. 2). Pogląd, że unormowanie w art. 125 p.o.ś. nie stanowi o konieczności eksploatacji złoża zaraz po fakcie jego udokumentowania oraz, że z jego treści nie wynika obowiązek dostosowania planu miejscowego na potrzeby natychmiastowej eksploatacji złóż po ich udokumentowaniu został wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni ten pogląd podziela (por. wyrok NSA II OSK 1425/18 z). Podobnie należy przyjąć, że brak jest przepisów nakazujących Gminie dokonywanie w planie ustaleń umożliwiających skarżącej najpełniejsze wydobycie i przerób kopalin.

Istotne jest by zgodnie z art. 95 ust. 1 p.g.g. udokumentowane złoża kopalin zostały ujawnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co niewątpliwie ma miejsce w analizowanej sprawie. Tereny te zatem podlegają ochronie. Natomiast wbrew twierdzeniom skarżącej, przeznaczenie terenów oznaczonych w planie symbolem 1G i 2G jako terenów górnictwa i wydobycia nie uniemożliwia eksploatacji złóż w przyszłości.

Nie polega na prawdzie zarzut, że ustalenia MPZP wprowadzają zakaz zabudowy nieruchomości. Jak wynika z § 22 m.p.z.p. na terenie 1G dopuszcza się zabudowę, natomiast na terenie 2G dopuszcza się utrzymanie, remont i przebudowę istniejącej zabudowy, z zachowaniem istniejących parametrów, gabarytów i wymiarów, a także możliwa jest rozbudowa, nadbudowa istniejących budynków, z uwzględnieniem ustaleń dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w § 22 uchwały, z uwzględnieniem ust. 3 (§ 23 w zw. z § 21). Podkreślić także należy, że wprowadzone ustaleniami MPZP uwarunkowania nie uniemożliwiają skarżącej prowadzenia wydobycia na terenie kopalni "Baranów". Nie ma przeszkód, by skarżąca kontynuowała działalność, na którą ma koncesję, natomiast niewątpliwie jej rozmiar podlega ograniczeniom, jednakże są one zgodne z prawem.

Nie sposób zatem uznać, jak twierdzi skarżąca, że skutkiem określenia w MPZP warunków zagospodarowania terenu jest "wywłaszczenie planistyczne" skarżącej, ponieważ wprowadzenie wobec właściciela (użytkownika wieczystego) "reżimu korzystania z nieruchomości", de facto czyni nieruchomość dla właściciela bezwartościową.

Ad 4.

W świetle zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, wszelkie ograniczenia praw i wolności mogą być wprowadzane jedynie w koniecznych przypadkach i tylko w niezbędnym zakresie. W konsekwencji wprowadzenie tego rodzaju ograniczającej regulacji należy każdorazowo poprzedzić starannym rozważaniem trzech podstawowych kwestii (por. wyrok TK z 26 kwietnia 1995 r., K 11/94, OTK 1995, n 1 poz. 12; J. Zakolska, Zasada proporcjonalności w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 18): (1) czy wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków (tzw. kryterium przydatności); (2) czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana (tzw. kryterium niezbędności); (3) czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (tzw. kryterium proporcjonalności sensu stricto).

Biorąc pod uwagę wymienione wyżej elementy należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie organ należycie rozważył zasady proporcjonalności i przedstawił motywy dla swojego działania, polegającego na ingerencji w prawa i obowiązki skarżącej.

Skarżąca wskazuje, że organ ustalił przeznaczenie nieruchomości w sposób ograniczający ich zagospodarowanie i niezgodnie z postanowieniami Studium. Wprowadził zakaz zabudowy nieruchomości oraz zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy brak jest przyrodniczych i technicznych przeciwwskazań do prowadzenia tego rodzaju działalności, zaś za zakazem nie przemawiają wymagania ładu przestrzennego ani potrzeby interesu publicznego, a organ nie uzasadnił dlaczego zakazał lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięć na wskazanym terenie.

Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gminie przysługuje prawo do władczego kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na jej terenie, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, tzw. władztwo planistyczne. Prowadząc ustawowo określoną działalność planistyczną organy jednostki samorządu terytorialnego muszą uwzględnić wartości i merytoryczne wymogi wskazane w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. do których m.in. należą: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, potrzeby zrównoważonego rozwoju, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska w tym: ochrony złóż kopalin, walory ekonomiczne przestrzeni, potrzeby interesu publicznego, a także prawo własności. Organy podejmując prawnie wiążące ustalenia w tym zakresie powinny dokonywać ważenia tychże wartości w poszanowaniu zasad konstytucyjnych, w tym m.in. zasady proporcjonalności, równości, zaufania do państwa i stanowiącego przez nie prawa, czy też zasad ochrony.

Przy dokonywanej przez sąd ocenie sposobu realizowania przez organ władztwa planistycznego - również w kontekście zasad zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego - podstawowe znaczenie ma przedstawienie przez organ motywów jego działania i podstaw takiej a nie innej ingerencji w prawo własności.

Trzeba mieć na względzie, że przy wydaniu zaskarżonej uchwały należało rozważyć z jednej strony interes użytkownika wieczystego nieruchomości na obszarze objętym regulacją, a z drugiej strony interes społeczny, jakim jest ochrona przyrody i środowiska. Środowisko i otaczająca przyroda jest bowiem dobrem wspólnym a ich ochrona jest celem publicznym. W tej sytuacji koniecznością było uwzględnienie interesu społecznego i istotnego celu chronionego. Rada Miejska wykazała, że uwzględnienie w MPZP nakazów, zakazów i ograniczeń w eksploatacji złoża, wynikających z odrębnych przepisów dotyczących tych obszarów, miało na celu zapewnienie warunków utrzymania równowagi przyrodniczej jak również racjonalną gospodarkę zasobami środowiska. Szczególnie istotne w świetle ochrony walorów przyrodniczych i ochrony złoża jest położenie obszaru objętego planem w zasięgu form ochrony przyrody w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2024 r., poz.

13) tj. w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk Lasy Suchedniowskie PLH260010 zwanego obszarem Natura 2000, Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego, Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, położonego na terenie otuliny ww. Parku, a także Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 415 "Górna Kamienna". Ustalenia planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko uzyskały pozytywną akceptację organów wyspecjalizowanych w dziedzinie ochrony środowiska tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (który wcześniej kilkukrotnie odmawiał uzgodnienia projektu planu z uwagi na niezachowanie celów środowiskowych), oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ale także Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Kielcach oraz Marszałka Województwa Świętokrzyskiego w zakresie udokumentowanych złóż kopalin.

Materiał planistyczny i wyjaśnienia organu dowodzą, że Gmina poprzez zawarte w MPZP regulacje nie zmieniła warunków udzielenia koncesji w postaci warunków eksploatacji złoża, ani ich samodzielnie nie określiła. Uwzględniając całokształt okoliczności oraz biorąc pod uwagę skutki już prowadzonej eksploatacji górniczej, której początki sięgają 1925 r., Gmina mogła wprowadzić szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenie w jego użytkowaniu, w tym zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jak też określić przeznaczenie terenu jako tereny górnictwa i wydobycia.

W uzupełnieniu skargi organ szczegółowo odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących zakazu lokalizacji przedsięwzięć oddziałujących zawsze znacząco i potencjalnie oddziałujących na środowisko. Organ wykazał, że realizacja wymienionych enumeratywnie w skardze przedsięwzięć jest niemożliwa do realizacji na obszarze objętym MPZP ze względu na niezgodność z zapisami Studium, obowiązującą decyzję rekultywacyjną czy też okoliczność, że towarzyszą one zabudowie przemysłowej (produkcja), a plan miejscowy nie przeznacza terenu pod taką zabudowę. Takie przeznaczenie, jak słusznie podnosi organ, byłoby niezgodne z zapisami Studium oraz obowiązującą decyzją rekultywacyjną na ten teren.

W tych warunkach nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi, polegający na przyjęciu, że sporządzenie MPZP nosi cechy arbitralności i przekracza granice władztwa planistycznego.

W konsekwencji powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutów skargi dotyczącej naruszenia zasady legalizmu oraz przekroczenia władztwa planistycznego.

Należy zatem uznać, że w okolicznościach konkretnej sprawy, Rada Miejska w Suchedniowie dokonując ustaleń w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru Kopalni "Baranów" w Suchedniowie nie naruszyła określonych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. zasad sporządzania planu miejscowego i nie przekroczyła tzw. władztwa planistycznego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.