Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 8 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Ke 245/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 26 lutego 2026 r. [...], Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej też jako "ŚWINGiK"), po rozpatrzeniu odwołania M. Ć., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r. orzekającą o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego dotyczącego bazy EGIB, GESUT, BDOT500 obręb ewidencyjny 260801_5.0004 C., jednostka ewidencyjna 260801_5 D. - obszar wiejski, powiat pińczowski, województwo świętokrzyskie, działka nr [...] - zgłoszenie pracy geodezyjnej nr [...] - asortyment: wznowienie znaków granicznych/wyznaczenie punktów granicznych/ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zaleceniem zawartym w decyzji ŚWINGiK z 19 sierpnia 2025 r., którą uchylono w całości decyzję Starosty [...] z 14 lipca 2021 r., organ I instancji ponownie zweryfikował operat techniczny przekazany przez wykonawcę prac geodezyjnych 31 maja 2021 r. wraz z zawiadomieniem o przekazaniu wyników zgłoszonych prac geodezyjnych pod identyfikatorem [...] oraz plikami służącymi aktualizacji baz danych EGiB, GESUT i [...] W wyniku powyższego 5 września 2025 r. Starosta sporządził negatywny protokół weryfikacji nr [...]_2.

Następnie 22 października 2025 r. wykonawca prac geodezyjnych ponownie zawiadomił Starostę o przekazaniu wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, przedkładając częściowo poprawiony operat techniczny oraz pliki do aktualizacji baz danych. Do operatu załączono szkic do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, którego nie zawierał operat przekazany wcześniej. W ten sposób usunięto stwierdzoną uprzednio nieprawidłowość dotyczącą kompletności opracowania geodezyjnego.

31 października 2025 r. Starosta, w wyniku weryfikacji poprawionej dokumentacji, przeprowadzonej na podstawie art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm., zwanej dalej "p.g.i.k."), sporządził ponownie negatywny protokół weryfikacji nr [...]_3. W pkt 6 protokołu wynik weryfikacji zgodności z obowiązującymi przepisami prawa określono jako negatywny. Wskazano, że granice należy ustalać dla poszczególnych działek, każdą z każdą, tak aby w jednej pozycji ustalana była wspólna granica między dwiema działkami, podczas gdy w pozycjach 2, 3, 7, 13, 15 i 26 protokołu ustalenia granic działek ewidencyjnych ustalono granice wspólne między więcej niż dwiema działkami. Starosta uznał zatem, że nie usunięto usterki wskazanej w protokole z 5 września 2025 r. Jako naruszone przepisy wskazał § 39 ust. 5 oraz załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.

Dz. U. z 2019 r. poz. 393, dalej "rozporządzenie z 2001 r."), a także § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 219 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem z 2021 r."). W pkt 7 protokołu wynik weryfikacji spójności przekazanych zbiorów danych z bazami danych prowadzonymi przez organ określono jako pozytywny, natomiast w pkt 8 ostateczny wynik weryfikacji operatu technicznego jako negatywny.

Pismem z 4 listopada 2025 r. wykonawca prac geodezyjnych ustosunkował się do wyników weryfikacji, zarzucając, że słowny opis stwierdzonej przez organ nieprawidłowości nie odpowiada przywołanym podstawom prawnym, weryfikację wyników prac przeprowadzono niezgodnie z art. 12b ust. 1 p.g.i.k., protokół weryfikacji sporządzono niezgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie wzorów zgłoszenia prac geodezyjnych, zawiadomienia o przekazaniu wyników zgłoszonych prac oraz protokołu weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1316), a ponadto protokół zawierał treści niezrozumiałe dla wykonawcy, w tym "Scho wek[ ]". Wykonawca nie odniósł się merytorycznie do nieprawidłowości stanowiącej podstawę odmowy włączenia dokumentacji do zasobu, dotyczącej wadliwego ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, którego rezultatem był błędnie sporządzony protokół z czynności przeprowadzonych na gruncie.

14 listopada 2025 r. Starosta sporządził kolejny protokół weryfikacji nr [...]_4, wskazując tę samą nieprawidłowość co w protokole nr [...]_3, lecz jako naruszony przepis prawa podał § 33 ust. 5 oraz załącznik nr 7 do rozporządzenia z 2021 r. Z decyzji Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r. wynika, że protokół ten miał stanowić "korektę" protokołu nr [...]_3.

Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy prawa z zakresu geodezji i kartografii nie przewidują możliwości dokonania korekty protokołu weryfikacji, wobec czego Starosta postąpił niewłaściwie, sporządzając protokół nr [...]_4 jako korektę. ŚWINGiK przyjął jednocześnie, że pismo wykonawcy z 4 listopada 2025 r., stanowiące ustosunkowanie się do negatywnego protokołu weryfikacji nr [...]_3, wszczęło postępowanie administracyjne w sprawie odmowy włączenia operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z tego względu, rozpatrując sprawę, organ odwoławczy uwzględnił wyłącznie nieprawidłowości oraz naruszone przepisy prawa wykazane w tym protokole.

17 grudnia 2025 r. Starosta wydał decyzję o odmowie przyjęcia omawianego operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnosząc się do zarzutu sporządzenia protokołu weryfikacji niezgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 27 lipca 2020 r., wskazał, że załącznik nr 2 do tego rozporządzenia określa wzór zawiadomienia o przekazaniu wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, natomiast wzór protokołu weryfikacji określa załącznik nr 3, z którym sporządzony przez organ protokół był zgodny.

Starosta wskazał też, że podnoszona przez wykonawcę kwestia niezgodności słownego opisu stwierdzonej nieprawidłowości z przywołanymi przepisami prawa była przedmiotem rozważań zarówno w decyzji ŚWINGiK z 19 sierpnia 2025 r., jak i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 832/21. Zdaniem Starosty wykonawca, kwestionując treść wskazanej usterki, powinien był odnieść się do niej merytorycznie, czego nie uczynił, ograniczając się do wskazania braku zgodności między opisem nieprawidłowości a powołanym przepisem prawa. Starosta odwołał się do stanowiska wyrażonego w powołanym wyroku WSA, zgodnie z którym zmiana przepisów dokonana z dniem 31 lipca 2021 r. stanowiła jedynie doprecyzowanie wcześniejszych regulacji.

22 grudnia 2025 r. wykonawca prac geodezyjnych wniósł odwołanie, wskazując jedynie, że zaskarża w całości decyzję Starosty z 17 grudnia 2025 r. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu II instancji 31 grudnia 2025 r. 26 stycznia 2026 r. pełnomocnik wykonawcy prac geodezyjnych zapoznał się z aktami sprawy, a następnie złożył pismo zawierające stanowisko i wnioski wobec zgromadzonego materiału dowodowego.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, ŚWINGiK wskazał, że istotą weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazywanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, przewidzianej w art. 12b ust. 1 p.g.i.k., jest ustalenie zgodności przedłożonej dokumentacji z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii.

Organ odwoławczy uznał za zasadną nieprawidłowość wskazaną w protokole weryfikacji nr [...]_3 z 31 października 2025 r., polegającą na tym, że zgodnie z załącznikiem nr 3 do obowiązującego w czasie zgłoszenia pracy geodezyjnej rozporządzenia z 2001 r. granice należało ustalać dla poszczególnych działek, przy czym w jednym wierszu mogła zostać ustalona wspólna granica najwyżej dwóch działek, podczas gdy w pozycjach 2, 3, 7, 13, 15 i 26 protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych ustalana jest więcej niż jedna wspólna granica dwóch działek.

ŚWINGiK wskazał nadto, że - wbrew stanowisku wykonawcy - protokół weryfikacji nr [...]_3 został sporządzony przez Starostę zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie wzorów zgłoszenia prac geodezyjnych, zawiadomienia o przekazaniu wyników zgłoszonych prac oraz protokołu weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych. Zdaniem organu odwoławczego, Starosta prawidłowo wskazał w protokole weryfikacji nr [...]_3 jako naruszone przepisy obowiązujące w dacie wykonania przez geodetę czynności na gruncie. Oceny protokołu sporządzonego na gruncie dokonano według przepisów oraz wzoru obowiązujących 18 lutego 2020 r., tj. w dniu wykonania tych czynności. Organ zwrócił przy tym uwagę, że w kolumnie nr [...] protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych geodeta wskazał, iż przebieg granic ustalono na podstawie "§ 39.3 rozp. w sprawie egib", obowiązującego w dacie przeprowadzenia czynności na gruncie.

Organ odwoławczy zaznaczył, że takie samo stanowisko co do wskazanej nieprawidłowości zajął już w decyzji z 9 września 2021 r. dotyczącej tego samego operatu technicznego i nadal uznaje, że ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych zostało przez geodetę przeprowadzone wadliwie. Odwołał się w tym zakresie również do ww. wyroku WSA w Kielcach z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt

II SA/Ke 832/21. W wyroku tym Sąd podzielił ocenę organów, że wadliwość protokołu polegała na ujmowaniu w poszczególnych jego wierszach granic dotyczących więcej niż dwóch działek ewidencyjnych. WSA wskazał, że jedna granica przebiega pomiędzy dwiema sąsiadującymi działkami, a użycie liczby mnogiej we wzorze protokołu nie oznacza dopuszczalności ujmowania w jednym wierszu więcej niż jednej takiej granicy. Za niedopuszczalne uznał również łączne zamieszczanie w jednym polu i wierszu numerów różnych działek należących do tego samego właściciela, także wówczas, gdy działki te ze sobą sąsiadują.

ŚWINGiK zaznaczył, że powyższy wyrok oraz decyzja z 9 września 2021 r. zostały uchylone wyrokiem NSA z 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 685/22. Przyczyną uchylenia nie była jednak opisana wyżej nieprawidłowość w protokole weryfikacji, lecz względy proceduralne, polegające na braku odniesienia się do wniosków złożonych przez wykonawcę prac geodezyjnych w toku postępowania przed organem II instancji w zakresie wyłączenia pracownika organu od rozpatrywania sprawy, w związku z uznaniem przez Starostę Pińczowskiego skargi na pracownika J. S. za zasadną.

Odnosząc się do zastrzeżeń i wniosków wykonawcy prac geodezyjnych przedstawionych w piśmie z 26 stycznia 2026 r., ŚWINGiK w pierwszej kolejności rozpatrzył zarzut dotyczący zgromadzenia przez Starostę w aktach sprawy dokumentów papierowych niewiadomego pochodzenia, w postaci niepotwierdzonych wydruków bez wskazania ich źródła. Organ ustalił, że wydruki zgromadzone w aktach Starosty [...] pochodzą z systemu teleinformatycznego "OŚRODEK" i są zgodne z oryginałami systemowymi. System ten jest zintegrowany z kontem wykonawcy prac geodezyjnych na geoportalu powiatu pińczowskiego, wobec czego dokumenty te powinny być wykonawcy znane. Wskazał również, że operat techniczny został wytworzony przez samego wykonawcę, opatrzony podpisem elektronicznym i przekazany przez geoportal powiatu pińczowskiego do Starosty w celu weryfikacji. W odniesieniu do pisma Głównego Geodety Kraju z 13 sierpnia 2021 r., organ stwierdził natomiast, że dotyczyło ono innego postępowania administracyjnego, odnoszącego się do naruszenia licencji na wykorzystanie udostępnionych materiałów zasobu przez wykonawcę prac geodezyjnych, a tym samym nie miało znaczenia dla rozpatrywanej sprawy.

W odniesieniu do wniosku o wyłączenie Starosty [...] z ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy stwierdził, że na obecnym etapie brak jest możliwości wystąpienia przez wykonawcę z takim wnioskiem, gdyż w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie - decyzja Starosty z 17 grudnia 2025 r., pozostająca w obrocie prawnym. Organ wskazał nadto, że wyłączenie Starosty wymagałoby przedstawienia konkretnych argumentów przemawiających za wyłączeniem organu, a nie gołosłownych twierdzeń bez przedstawienia dowodów. Za takie uznał argumenty dotyczące działań Starosty [...] podejmowanych w innych sprawach z udziałem skarżącej, które według niej powodowały utratę zaufania do organu I instancji i nie gwarantowały obiektywnego i bezstronnego przeprowadzenia postępowania.

W konsekwencji ŚWINGiK stwierdził, że Starosta prawidłowo odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego z realizacji przedmiotowej pracy geodezyjnej.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. Ć. zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1. 1) art. 12b ust. 1 p.g.i.k., § 39 ust. 5 oraz załącznika nr 3 rozporządzenia z 2001 r. w związku z art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że sposób zapisania danych w protokole ustalenia przebiegu granic stanowi naruszenie przepisów prawa uzasadniające odmowę przyjęcia operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, błędną wykładnię § 39 ust. 5 oraz załącznika nr 3 rozporządzenia z 2001 r. polegającą na przyjęciu, że w jednym wierszu protokołu ustalenia przebiegu granic nie mogą być wskazane więcej niż dwie działki ewidencyjne, niewyjaśnienie stronie postępowania w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i ograniczenie oceny operatu wyłącznie do formalnej interpretacji tabeli protokołu ustalenia przebiegu granic, sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób chaotyczny, nielogiczny i niewyjaśniający podstaw rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oparcie argumentacji na stanowisku wyrażonym w wyroku WSA, który został następnie uchylony przez NSA, nierozstrzygnięcie sprawy na korzyść strony podczas gdy z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, iż obowiązujące w dacie wykonania prac geodezyjnych przepisy mogły wzbudzać wątpliwości i wymagały doprecyzowania (czego racjonalny prawodawca dokonał w 2021 r.);
2. 2) art. 12b ust. 6, ust. 7 i ust. 8 p.g.i.k. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 oraz w zw. z art. 15 k.p.a. polegającą na wydaniu przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty z 17 grudnia 2025 r., zamiast jej uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy decyzja organu I instancji wydana została ze stwierdzonym przez organ II instancji naruszeniami przepisów prawa, a konieczny do wyjaśniania zakres miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, tj. w trakcie postępowania, po ustosunkowaniu się wykonawcy prac geodezyjnych do protokołu weryfikacji nr [...]_3, Starosta działając bez podstaw prawnych wydał protokół weryfikacji nr [...]_4, zawierający odmienne podstawy prawne, który to stanowił jedną z podstaw wydania utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji;
3. 3) art. 12b ust. 1 p.g.i.k. oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 1, § 2, § 2a w związku z art 15 k.p.a polegające na utrzymaniu decyzji organu

I instancji w mocy zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozparzenia pomimo, iż organ ten orzekał w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2021 r. a organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji uznał, że zasadnym jest stwierdzanie nieprawidłowości i orzekanie w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wykonania prac geodezyjnych, tj. nieobowiązujące obecnie rozporządzenie z 2001 r.;

4) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, § 4 k.p.a. polegające na braku merytorycznego i logicznie uzasadnionego odniesienia się przez ŚWINGiK do kwestii podnoszonych w trakcie postępowania przez stronę w piśmie z 26 stycznia 2026 r., świadczącym że postępowanie organu I instancji prowadzone było w sposób niedbały, nieprofesjonalny i nie bezstronny, a wręcz biurokratyczny i złośliwy. W piśmie tym podniesiono, że: akta postępowania zawierają szereg nieponumerowanych i niewiadomego pochodzenia wydruków (prawdopodobnie dokumentów wytworzonych w oryginale w formie elektronicznej), decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, Starosta [...] jako organ niezdolny do orzekania winien zostać wyłączony z postępowania, wadliwą i nacechowaną nadmiernym formalizmem interpretację sposobu utrwalania wyników ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych w protokole, wydanie bez podstaw prawnych przez organ I instancji protokołu weryfikacji nr [...]_4.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości, ewentualnie uchylenie decyzji organu II instancji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autorka odnośnie zarzutu z punktu 1 wskazała, że art. 12b p.g.i.k. nie daje podstaw do odmowy przyjęcia operatu wyłącznie ze względu na sposób zapisania danych w protokole, bez wykazania rzeczywistego naruszenia przepisów prawa. Zarzuciła, że organ nie powołał przepisu, który zakazywałby ujęcia w jednym wierszu protokołu więcej niż dwóch działek ewidencyjnych, a ograniczenie takie nie wynikało również z załącznika nr 3 do rozporządzenia z 2001 r., zawierającego wzór protokołu z przykładowymi wpisami. Zdaniem skarżącej sporządzenie protokołu jest czynnością następczą wobec ustalenia przebiegu granic, wobec czego wadliwości tych ustaleń nie można wywodzić wyłącznie ze sposobu wypełnienia rubryk protokołu, bez wykazania nieprawidłowości samych czynności dokonanych na gruncie. Takie stanowisko organu skarżąca uznała za przejaw nadmiernego formalizmu. Podniosła również, że skoro regulacje obowiązujące w dacie wykonania prac mogły wzbudzać wątpliwości i zostały następnie doprecyzowane, to nie było podstaw do wyprowadzania z § 39 ust. 5 i załącznika nr 3 jednoznacznego zakazu przyjętego przez organ.

W konsekwencji, w ocenie skarżącej, rozstrzygnięcie tych wątpliwości na jej niekorzyść naruszało również art. 7a k.p.a. Skarżąca zakwestionowała przy tym odwoływanie się przez organy do stanowiska zawartego w wyroku WSA w Kielcach z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 832/21, który został następnie uchylony przez NSA.

Uzasadniając 2 zarzut, skarżąca podniosła, że organ odwoławczy, pomimo stwierdzenia braku podstaw prawnych do sporządzenia przez Starostę protokołu weryfikacji nr [...]_4 jako "korekty" wcześniejszego protokołu, wadliwie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazała, że protokół nr 4 różnił się od protokołu nr 3 powołanymi podstawami prawnymi, a z uzasadnienia decyzji Starosty wynika, że podstawą rozstrzygnięcia było m.in. nieusunięcie nieprawidłowości wynikającej z tego protokołu. Zdaniem skarżącej, skoro po otrzymaniu protokołu nr 3 skorzystała już z przewidzianego w art. 12b ust. 7 p.g.i.k. prawa do ustosunkowania się do wyników weryfikacji, Starosta nie był uprawniony do sporządzenia kolejnego protokołu, zaś skarżąca została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do zmienionej podstawy prawnej nieprawidłowości w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

W ocenie skarżącej utrzymanie w tych warunkach decyzji Starosty w mocy naruszało art. 12b ust. 7 i 8 p.g.i.k. oraz zasadę dwuinstancyjności określoną w art. 15 k.p.a. Na poparcie tego stanowiska skarżąca odwołała się również do wyroku NSA z 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 685/22, wskazując na wyrażoną w nim ocenę dotyczącą konieczności poszanowania zasady dwuinstancyjności w tej sprawie.

Co do zarzutu 3 skarżąca wskazała, że protokół weryfikacji nr [...]_3 zawierał, w jej ocenie, wzajemnie wykluczające się podstawy prawne, odwołujące się zarówno do § 39 ust. 5 i załącznika nr 3 do rozporządzenia z 2001 r., jak i do § 47 rozporządzenia z 2021 r., co uniemożliwiło jej precyzyjne ustosunkowanie się do wyników weryfikacji. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy uznał za właściwe dokonanie oceny według przepisów obowiązujących w dacie wykonania czynności przez geodetę, pominął jednak, że organ pierwszej instancji rozpoznawał sprawę, zdaniem skarżącej, w oparciu o dwa odmienne stany prawne. Wskazała przy tym, że podczas gdy organ pierwszej instancji odwoływał się do przepisów rozporządzenia z 27 lipca 2021 r., z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że organ odwoławczy za miarodajne uznał przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia z 29 marca 2001 r. W ocenie skarżącej oznaczało to, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję Starosty, dokonał zarazem zmiany kwalifikacji prawnej stanu faktycznego i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Takie działanie, zdaniem skarżącej, prowadziło do rozpoznania sprawy przez organy obu instancji według różnych podstaw prawnych i naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu zarzutu 4 skarżąca zakwestionowała sposób odniesienia się przez organ odwoławczy do zastrzeżeń przedstawionych w piśmie z 26 stycznia 2026 r. Wskazała, że samo porównanie przez ŚWINGiK nieuwierzytelnionych wydruków dokumentów znajdujących się w aktach z ich elektronicznymi oryginałami w systemie "OŚRODEK" nie było wystarczające. Zakwestionowała również ustalenie, że operat techniczny został przez nią opatrzony podpisem elektronicznym. Odwołując się do pisma Głównego Geodety Kraju z 13 sierpnia 2021 r., podniosła, że konieczność właściwego uwierzytelniania znajdujących się w aktach wydruków dokumentów elektronicznych była ŚWINGiK znana z urzędu, a organ nie poinformował strony o znanych mu okolicznościach, czym naruszył art. 77 § 4 k.p.a.

Skarżąca zakwestionowała ponadto stanowisko ŚWINGiK, że na obecnym etapie postępowania nie było możliwości rozpatrywania wniosku o wyłączenie Starosty [...]. W jej ocenie pozostaje ono w sprzeczności z wyrokiem NSA z 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 685/22. Podtrzymała stanowisko, że wyłączenie z postępowania J. S., pełniącego funkcję Geodety Powiatowego, powodowało niezdolność Starosty [...] do orzekania w sprawie, skoro zgodnie z art. 6a p.g.i.k. Starosta wykonuje zadania organu służby geodezyjnej i kartograficznej przy pomocy geodety powiatowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej 8 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i złożył do akt pismo z 23 czerwca 2026 r. skierowane do Starosty [...] zawierające stanowisko Głównego Geodety Kraju w zakresie sporządzania protokołów z ustalenia granic. Wskazał, że powyższe pismo zawiera wyjaśnienia dotyczące m.in. ustalania przebiegu granic działek ewidencyjnych w przypadku tzw. trójgranicy. W piśmie wskazano, że jeżeli ustalana granica działki będącej przedmiotem opracowania jest określona przez punkt graniczny, który jednocześnie określa przebieg odcinka granicy pomiędzy innymi działkami, o czynnościach ustalenia przebiegu granic powinny zostać zawiadomione właściwe podmioty w odniesieniu do wszystkich działek, których granice wyznacza ten punkt.

Jednocześnie Główny Geodeta Kraju wyjaśnił, że zgodnie ze wzorem protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, stanowiącym załącznik nr 7 do rozporządzenia z 2021 r., geodeta wykazuje parami działki, do których należy ustalana granica, przy czym w każdej pozycji protokołu jedną z wykazywanych działek jest działka będąca przedmiotem opracowania, a drugą - każda inna działka mająca z nią wspólny punkt graniczny. Zaznaczył również, że przedstawiane przez niego stanowisko ma charakter ogólny, nie odnosi się do konkretnych przypadków i nie stanowi przepisów prawa ani wiążącej wykładni prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja ŚWINGiK utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego oraz przekazanych nowych zbiorów danych ewidencji gruntów i budynków, sporządzonych przez wykonawcę prac geodezyjnych M. Ć., jako wynik pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod numerem [...], której celem było wyznaczenie punktów granicznych/ustalenie przebiegu granic działki numer [...], położonej w obrębie C., gmina D..

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się w pierwszej kolejności do oceny prawidłowości sporządzenia protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych w pozycjach 2, 3, 7, 13, 15 i 26, w których ujęto w jednym wierszu więcej niż dwie działki ewidencyjne.

Analizując tę kwestię, należało przede wszystkim odnieść się do stanu prawnego właściwego dla oceny zakwestionowanego przez organy sposobu sporządzenia protokołu.

Stosownie do art. 12a P.g.i.k. (w brzmieniu obowiązującym od 31 lipca 2020r.), wykonawca prac geodezyjnych po wykonaniu zgłoszonych prac jest obowiązany złożyć do organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego zostały zgłoszone prace geodezyjne, zawiadomienie o przekazaniu wyników zgłoszonych prac, dołączając wyniki prac geodezyjnych w postaci:

1. 1) zbiorów nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 3 i 10-12;
2. 2) dokumentów wymaganych przepisami wydanymi na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 lub ich uwierzytelnionych kopii.

Z mocy art. 12b ust. 1 P.g.i.k., organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych, weryfikuje je pod względem:

1. 1) zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi:
2. a) wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a, oraz opracowywania wyników tych pomiarów,
3. b) kompletności przekazywanych wyników;
4. 2) spójności przekazywanych zbiorów danych, o których mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1, z prowadzonymi przez ten organ bazami danych.

Wyniki weryfikacji utrwala się w protokole. Wynik weryfikacji może być pozytywny albo negatywny (art. 12b ust. 3 P.g.i.k.). W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych przekazane przez niego wyniki zgłoszonych prac wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości (art. 12b ust. 6 P.g.i.k.). W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji wykonawca prac geodezyjnych ma prawo, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu, ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji (art. 12b ust. 7 P.g.i.k.). Jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględni stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych, wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników zgłoszonych prac geodezyjnych (art. 12b ust. 8 P.g.i.k.).

Czynności na gruncie, których wyniki zostały utrwalone w kontrolowanym protokole, przeprowadzono 18 lutego 2020 r. W tej dacie obowiązywało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (rozporządzenie z 2001 r.). Zgodnie z § 39 ust. 5 tego rozporządzenia, wyniki ustaleń przebiegu granic działek ewidencyjnych wykonawca utrwala w protokole, którego wzór z przykładowymi wpisami zawiera załącznik nr 3 do rozporządzenia. Kolumna druga wskazanego wzoru zawartego w załączniku nr 3 do analizowanego rozporządzenia nosi nazwę: "Numery działek ewidencyjnych, do których należy ustalana granica".

Rozporządzenie z 29 marca 2001 r. utraciło moc 31 lipca 2021 r., stosownie do art. 19 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw. Tego samego dnia weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (rozporządzenie z 2021 r.). Jak stanowi § 47 rozporządzenia z 2021 r., do prac geodezyjnych zgłoszonych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie dopuszcza się stosowanie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2021 r. Stosownie do § 33 ust. 5 tego rozporządzenia, wyniki ustaleń przebiegu granic działek ewidencyjnych utrwala się w protokole, którego wzór zawiera załącznik nr 7 do rozporządzenia. Kolumna druga wskazanego wzoru zawartego w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia nosi nazwę: "Numer działek ewidencyjnych, do których należy ustalona granica".

Należy wnioskować na podstawie powołanych przepisów prawa, że wyniki prac geodezyjnych zgłoszonych w analizowanym przypadku do organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej przed dniem 31 grudnia 2021 r. winny jednak podlegać weryfikacji dokonywanej po tej dacie pod względem zgodności z przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii obowiązującymi w dacie weryfikacji, w tym z przepisami rozporządzenia z 2021 r. W ocenie Sądu, przy sporządzaniu operatu i przekazywaniu wyników prac geodezyjnych do właściwego organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej operat musi być opracowany zgodnie z aktualnymi wymogami prawnymi. Organ aktualizuje bowiem bazę ewidencji gruntów i budynków w oparciu o stan prawny i wytyczne aktualne w momencie wpływu operatu do urzędu. W zakresie metodologii i standardów wykonania pomiarów stosuje się przepisy obowiązujące w dniu wykonywania prac na gruncie.

Wynika z powyższego, że skorygowana przez organ I instancji podstawa prawna zastosowana do weryfikacji przekazanych przy zgłoszeniu z 22 października 2025 r. przez wykonawcę prac geodezyjnych wyników prac w postaci operatu technicznego zawierającego m.in. protokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii, ponieważ - po korekcie - zgodna z § 33 ust. 5 rozporządzenia z 2021 r. i załącznika nr 7 do tego rozporządzenia.

Organ II instancji dokonał z kolei weryfikacji powyższych wyników prac geodezyjnych według przepisów obowiązujących w dacie przeprowadzenia czynności na gruncie, czyli § 39 ust. 5 i załącznika nr 3 do rozporządzenia z 2001 r., uznając za podstawę tej oceny treść protokołu weryfikacji sporządzonego przed korektą nr [...]_3. Kontrola odwoławcza stanowiska Starosty [...] nie spowodowała jednak zmiany wyniku tej weryfikacji i organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd stoi na stanowisku, że zastosowanie w sprawie do weryfikacji prawidłowości przedłożonego przez wykonawcę prac geodezyjnych protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych znaleźć powinien przepis § 33 ust. 5 i załącznik nr 7 rozporządzenia z 2021 r. Niemniej wynik tej weryfikacji bez względu na stosowany reżim prawny (§ 39 ust. 5 i załącznik nr 3 rozporządzenia z 2001 r., czy § 33 ust. 5 i załącznik nr 7 rozporządzenia z 2021 r.) prowadzi do tożsamego wniosku, że przekazany operat technicznych zawiera błędnie sporządzony protokół z ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Nieprawidłowość ta dotyczy poz. 2, 3, 7, 13, 15 i 26 protokołu i polega na ustaleniu granic wspólnych między więcej niż dwiema działkami.

Porównanie brzmienia obu przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że zmiana stanu prawnego nie spowodowała, w zakresie istotnym dla wyniku tej sprawy, zmiany sposobu sporządzenia protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Otóż zarówno według wzoru załącznika nr 3 do rozporządzenia z 2001 r. jak i załącznika nr 7 do rozporządzenia z 2021 r. w kolumnie 2 obu wzorów należało w jednej pozycji wpisać granicę co najwyżej pomiędzy dwiema działkami, albowiem między każdymi dwoma sąsiadującymi ze sobą działkami ewidencyjnymi jest tylko jedna granica należąca do tych działek.

Trafnie wyjaśnił WSA w Kielcach w wyroku wydanym w sprawie II SA/Ke 832/21 (który to Sąd z uwagi na datę wydania ówcześnie kontrolowanych decyzji oceniał wynik weryfikacji dokonany w reżimie przepisów rozporządzenia z 2001 r.), że użycie w opisie kolumny drugiej wzoru protokołu określenia "numery działek ewidencyjnych" w liczbie mnogiej nie oznacza dopuszczalności wpisania w jednym wierszu dowolnej liczby działek. Liczba mnoga wynika z istoty dokumentowanej granicy, która jest wspólna dla dwóch działek. Jeżeli natomiast ustalany jest przebieg granic większej liczby sąsiadujących działek, każda kolejna wspólna granica stanowi odrębny przedmiot wpisu. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że kilka działek może należeć do tego samego właściciela albo że działki te pozostają względem siebie w bezpośrednim sąsiedztwie. Przedmiotem ustalenia są bowiem granice działek ewidencyjnych, nie zaś granice nieruchomości ujmowanej według kryterium własnościowego.

We wskazanym wyżej wyroku, Sąd celnie wskazywał, że powyższej oceny nie zmienia zmiana brzmienia niektórych opisów kolumn omawianego wzoru, jaka nastąpiła z dniem 31 lipca 2021 r. wskutek wejścia w życie rozp. ws. ewid. gruntów z 2021 r. albowiem wspomniana zmiana polegająca na zastąpieniu w opisie kolumny drugiej zwrotu "Numery działek ewidencyjnych, do których należy ustalona granica", zwrotem "Numer działek ewidencyjnych, do których należy ustalona granica", może być rozumiane jako doprecyzowanie opisu mogącego wzbudzać wcześniej wątpliwości w kierunku takim, jaki również wcześniej powinien być stosowany.

Treść obu wzorów protokołów (załącznika nr 3 do rozporządzenia z 2001 r. i załącznika nr 7 do rozporządzenia z 2021 r.) jest zbieżna w sposobie prawidłowego wypełnienia każdej z pozycji w kolumnie drugiej, która służy identyfikacji dwóch działek ewidencyjnych, do których należy ustalona granica.

Ponieważ nieprawidłowość ujawniona w weryfikowanym protokole z ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych nie została wyeliminowana i tkwi w ostatnio złożonym operacie technicznym, to podstawa prawna weryfikacji tego protokołu nie ma rozstrzygającego znaczenia dla odmowy przyjęcia tego operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a co za tym idzie prawidłowości rozstrzygnięcia decyzji wydanych zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy.

Powyższej oceny nie podważa treść złożonego przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie pisma Głównego Geodety Kraju. Przeciwnie, zawarte w nim wyjaśnienia, które odnoszą się do regulacji obowiązującej obecnie, pozostają zbieżne z przedstawionym wyżej rozumieniem sposobu dokumentowania przebiegu poszczególnych granic działek ewidencyjnych. W piśmie tym Główny Geodeta Kraju wskazał bowiem jednoznacznie, że zgodnie ze wzorem protokołu stanowiącym załącznik nr 7 do rozporządzenia z 2021 r. geodeta wykazuje parami działki, do których należy ustalana granica. Wyjaśnił przy tym, że w każdej pozycji protokołu jedną z wykazywanych działek jest działka będąca przedmiotem opracowania, natomiast drugą - każda inna działka mająca z nią wspólny punkt graniczny.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że nie stanowi o naruszeniu prawa podzielenie przez organy argumentacji zawartej w wyroku sądowym wydanym w sprawie II SA/Ke 832/21, albowiem choć wyrok ten został następnie uchylony wyrokiem NSA z 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 685/22, to jednak sąd kasacyjny nie dokonał oceny poprawności tej argumentacji, co nie wyklucza możliwości dokonania przez organy wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów w sposób taki, jak uczynił to poprzednio WSA w Kielcach.

Nie można również podzielić twierdzenia skarżącej, że organy zakwestionowały jedynie techniczny czy formalny sposób wypełnienia tabeli protokołu. Protokół stanowi dokument służący utrwaleniu wyników wykonanych czynności geodezyjnych, a jego prawidłowość podlega weryfikacji przewidzianej w art. 12b ust. 1 P.g.i.k. Okoliczność, że ustalenie przebiegu granic poprzedza sporządzenie protokołu, nie oznacza, że sposób udokumentowania wyników tych czynności pozostaje prawnie obojętny. Weryfikacji podlegają bowiem wyniki zgłoszonych prac, w tym dokumentacja, w której wyniki te zostały utrwalone.

Nie był również zasadny zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. W tej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej.

Nie doszło także do zarzucanego naruszenia zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy nie oceniał innej niż organ I instancji nieprawidłowości zawartej w protokole ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Podstawa faktyczna obu decyzji była tożsama, a jedynie inna podstawa prawna, która jednak, jak wyżej wyjaśniono, pozostawała bez wpływu na wynik sprawy.

Odnośnie do zarzutów skargi dotyczących sporządzenia przez Starostę 14 listopada 2025 r. protokołu weryfikacji nr [...]_4, który miał stanowić "korektę" protokołu nr [...]_3. W ocenie Sądu zarzuty te są bezzasadne. W tym zakresie Sąd podziela ocenę organu I instancji zresztą zbieżną ze wskazaniami Głównego Geodety Kraju. Istotne jest to, aby stosownie do art. 12b ust. 7 P.g.i.k., wykonawcy prac geodezyjnych umożliwiono, w terminie 14 dni od otrzymania protokołu, ustosunkowanie się na piśmie do wyników weryfikacji. Skarżąca otrzymała protokół nr [...]_3, po czym 4 listopada 2025 r. skorzystała z przewidzianego ustawą prawa do ustosunkowania się do jego treści.

Następnie po dokonanej korekcie protokołem nr [...]_4 skarżącej ponownie ten protokół doręczono celem skorzystania z uprawnienia zawartego w art. 12b ust. 7 P.g.i.k. Nie sposób zatem przyjąć, że skarżąca została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się co do tej nieprawidłowości, która ostatecznie została zaakceptowana przez organ odwoławczy jako uzasadniająca odmowę przyjęcia operatu. Skarżąca znała zatem zarówno faktyczną istotę zakwestionowanego sposobu sporządzenia dokumentacji, jak i regulację prawną, z którą sposób ten został zweryfikowany oraz skorzystała z prawa do przedstawienia stanowiska wobec wyniku weryfikacji (pismo z 17 listopada 2025 r.).

Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut, że wyłączenie J. S., pełniącego funkcję geodety powiatowego, skutkowało niezdolnością Starosty [...] do dalszego rozpoznania sprawy. W tym zakresie konieczne jest przede wszystkim rozróżnienie instytucji wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od wyłączenia samego organu.

Przepis art. 24 k.p.a. reguluje wyłączenie pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu w konkretnej sprawie. W § 1 tego przepisu określono przypadki, w których wyłączenie pracownika następuje z mocy prawa ze względu na jego osobisty stosunek do sprawy lub osób w niej uczestniczących. Niezależnie od tego, stosownie do art. 24 § 3 k.p.a., bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany, na jego żądanie, żądanie strony albo z urzędu, wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie innych okoliczności, niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Skutkiem zastosowania tej regulacji jest zatem odsunięcie konkretnej osoby od udziału w postępowaniu, nie zaś pozbawienie właściwości organu administracji publicznej, w którego strukturze osoba ta wykonuje swoje obowiązki.

Odrębną instytucję przewiduje art. 25 k.p.a., odnoszący się do wyłączenia organu administracji publicznej. Wyłączenie organu następuje w sprawach dotyczących interesów majątkowych kierownika tego organu lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., a także osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nią w takich stosunkach. Dopiero zaistnienie ustawowych przesłanek odnoszących się do organu rodzi skutek w postaci jego wyłączenia od załatwienia sprawy. To dwie odrębne instytucje procesowe, których zakresów i skutków nie można utożsamiać. Wyłączenie pracownika na podstawie art. 24 k.p.a. nie powoduje samo przez się wyłączenia organu na podstawie art. 25 k.p.a., ani utraty przez ten organ ustawowej właściwości do rozpoznania sprawy.

Powyższe rozróżnienie ma zasadnicze znaczenie dla oceny stanowiska skarżącej, która z faktu wyłączenia J. S., pełniącego funkcję geodety powiatowego, wywodzi niezdolność Starosty [...] do dalszego orzekania w sprawie. Należy w tym miejscu odwołać się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego rozróżnienia statusu organu administracji publicznej, osoby piastującej funkcję organu oraz pracownika aparatu pomocniczego organu. W wyroku z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt SK 3/11 (publikowanym OTK ZU nr 10/A/2011, poz. 113), Trybunał zwrócił uwagę, że przepisy administracyjnego prawa ustrojowego i procesowego przyznają kompetencje organom, a nie ich pracownikom, oraz oddzielnie regulują status organów i ich aparatu pomocniczego, nie jest możliwe prowadzenie takiej interpretacji przepisów, która opierając się na uzasadnionym abstrakcyjnie rozróżnieniu organu i piastuna organu, prowadziłaby w konkretnym wypadku do nieprzewidzianego na mocy norm szczególnych pozbawienia kompetencji jednego organu i w konsekwencji przesunięcia kompetencji między organami.

Przemawia za tym wzgląd na zasadę legalizmu i pochodną względem niej zasadę zachowania kompetencji. O zdolności do prowadzenia konkretnego postępowania administracyjnego (kompetencji w ujęciu procesowym) organu rozstrzygają łącznie: właściwość rzeczowa, właściwość miejscowa, właściwość instancyjna oraz negatywne przesłanki procesowe, w tym wyłączenie organu lub jego pracownika od udziału w postępowaniu. W odniesieniu do ostatniego z wymienionych elementów prawo procesowe wprowadza rozgraniczenie między wyłączeniem pracownika organu i wyłączeniem organu. Art. 24 § 1 k.p.a. oraz art. 25 § 1 k.p.a. obejmują zakres różnych spraw, w których ustawa wymaga wyłączenia, oraz wywołują różne skutki prawne. Z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu centralnej administracji rządowej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu.

Rozróżnienie powyższe przemawia przeciwko takiej wykładni przepisów o wyłączeniu, która bez wyraźnej podstawy ustawowej prowadziłaby do pozbawienia właściwego organu przyznanej mu kompetencji.

Nie zmienia tej oceny art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b P.g.i.k., zgodnie z którym Służbę Geodezyjną i Kartograficzną w zakresie administracji geodezyjnej i kartograficznej stanowi starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego. Z treści tego przepisu wynika zatem, że organem administracji geodezyjnej i kartograficznej jest starosta, natomiast geodeta powiatowy uczestniczy w wykonywaniu przypisanych temu organowi ustawowych zadań. Okoliczność, że ustawodawca nakazuje staroście wykonywanie tych zadań "przy pomocy geodety powiatowego", nie oznacza, że wyłączenie osoby pełniącej funkcję geodety powiatowego od udziału w konkretnym postępowaniu na podstawie art. 24 k.p.a. wywołuje skutek w postaci utraty przez Starostę Pińczowskiego właściwości do rozpoznania sprawy. Wyłączenie J. S. oznaczało zatem, że osoba ta nie mogła uczestniczyć w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Nie powodowało to jednak automatycznego wyłączenia Starosty [...] od rozstrzygania sprawy. Takiego skutku nie można również wyprowadzić z wyroku NSA z 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OSK 685/22. Nie wynika z tego orzeczenia, aby wyłączenie geodety powiatowego prowadziło do wyłączenia organu – Starosty [...], albo powodowało utratę przez niego kompetencji do rozpoznania sprawy.

Do wyłączenia organu konieczne byłoby zaistnienie przesłanek z art. 25 k.p.a., a zaistnienia takich w tej sprawie strona nie wykazała i nie dostrzega ich również Sąd. Z akt sprawy wynika, że po wyłączeniu J. S. czynności w sprawie z upoważnienia Starosty podejmowała A. M. – K. PODGiK w P..

Odnosząc się następnie do zarzutów dotyczących dokumentacji zgromadzonej w aktach, Sąd nie stwierdził, aby podnoszone przez skarżącą nieprawidłowości mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił pochodzenie kwestionowanych wydruków, wskazując, że pochodzą one z systemu teleinformatycznego "OŚRODEK", oraz zweryfikował ich zgodność z dokumentami znajdującymi się w tym systemie. Sposób prowadzenia akt, jak również sposób uwierzytelniania zawartych w nich dokumentów w tej sprawie nie miał znaczenia przypisywanego mu przez skarżącą, a jeśli strona nie miała wiedzy o włączeniu wydruków do akt sprawy, to nie wykazano związku pomiędzy tym uchybieniem a treścią rozstrzygnięcia dotyczącego prawidłowości operatu.

Podobnie jako nieskuteczny ocenić należało zarzut dotyczący podpisu elektronicznego pod operatem i zarzucanej omyłki organu w tym zakresie, albowiem kwestia ta nie stanowiła podstawy odmowy przyjęcia operatu do zasobu.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że kwestionowane skargą decyzje wydane w tej sprawie nie naruszają prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Decyzje spełniają wymogi zawarte w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., wyjaśniają podstawę faktyczną i prawną wydanych przez organy rozstrzygnięć.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.