Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 8 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Ke 235/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 9 marca 2026 r., znak: IR.I.7840.13.12.2025, Wojewoda Świętokrzyski umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołań wniesionych przez J. R., B. C., K. Ż., A. C. oraz M. R. od decyzji Starosty Włoszczowskiego Nr 1.55/2024 z 17 grudnia 2025 r., znak: AB.6740.1.55.2024.AS, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej R. R. pozwolenia na budowę trzech budynków handlowych oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i 7071, obręb 0008 W. - miasto, jednostka ewidencyjna W. - obszar wiejski, uznając, że odwołania nie pochodzą od stron postępowania.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że 12 marca 2024 r. do Starosty Włoszczowskiego wpłynął wniosek R. R. o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Do wniosku dołączono decyzję Burmistrza Gminy Włoszczowa z 9 sierpnia 2023 r. o warunkach zabudowy, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, wymagane projekty wraz z mapą do celów projektowych oraz pozostałe dokumenty.

Postanowieniem z "14.11.2025 r.", wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. 418 ze zm.), zwanej dalej "ustawą – Prawo budowlane lub Prawem budowlanym", organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej oraz wykazania zgodności przedsięwzięcia z wymaganiami dotyczącymi przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor został zobowiązany do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub rozstrzygnięcia stwierdzającego brak konieczności jej uzyskania.

Po przedstawieniu wyjaśnień dotyczących dokumentacji, inwestor pismem z 17 maja 2024 r. wystąpił o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania decyzji środowiskowej. Postanowieniem z 27 maja 2024 r. Starosta zawiesił postępowanie.

Po przedłożeniu decyzji Burmistrza Gminy Włoszczowa z 29 listopada 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowieniem z 20 grudnia 2024 r. podjęto zawieszone postępowanie. Po podjęciu postępowania Starosta rozpoznał wniosek J. R. o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze strony i postanowieniem z 30 grudnia 2024 r. odmówił jego uwzględnienia. Postanowieniem z 6 lutego 2025 r. Wojewoda Świętokrzyski utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Postanowienie Wojewody nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.

Postanowieniem z 3 stycznia 2025 r. Starosta ponownie zawiesił postępowanie do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W okresie zawieszenia, postanowieniem z 12 lutego 2025 r., Starosta ponownie odmówił J. R. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Postanowieniem z 27 marca 2025 r. Wojewoda uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając, że zostało ono wydane w okresie zawieszenia postępowania. Wyrokiem z 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 222/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. R. na postanowienie Wojewody z 27 marca 2025 r.

J. R. wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną, wraz z którą przekazane zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego oryginały akt sprawy wraz z dokumentacją projektową.

Pismem z 16 października 2025 r. inwestor wystąpił o podjęcie postępowania i przedłożył decyzję Burmistrza Gminy Włoszczowa z 14 sierpnia 2025 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 20 listopada 2025 r., a także uzupełnioną dokumentację projektową.

Postanowieniem z 10 grudnia 2025 r. Starosta podjął zawieszone postępowanie. Następnie, po ponownym rozpoznaniu wniosku J. R., postanowieniem z 11 grudnia 2025 r. odmówił dopuszczenia go do udziału w postępowaniu w charakterze strony.

Postanowieniem z 15 grudnia 2025 r. Starosta ponownie odmówił uwzględnienia kolejnego wniosku J. R. w tym przedmiocie.

Decyzją z 17 grudnia 2025 r. Starosta Włoszczowski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił R. R. pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Od decyzji odwołania wnieśli: J. R., B. C., K. Ż., A. C. oraz M. R.. Osoby te nie uczestniczyły jako strony w postępowaniu organu I instancji.

Pismami z 14 stycznia 2026 r. Wojewoda wezwał B. C., K. Ż., A. C. i M. R. do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie przymiotu strony, w szczególności wykazujących, że są właścicielami, użytkownikami wieczystymi albo zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Pismem z 10 lutego 2026 r. Starosta przekazał Wojewodzie informacje dotyczące praw do nieruchomości położonych w promieniu 100 m od terenu inwestycji. Wynikało z nich, że J. R. i M. R. są współwłaścicielami działki nr ewid.[...], J. R. jest właścicielem działki nr [...], B. C. i K. Ż. są współwłaścicielkami działki nr ewid. [...], natomiast A. C. nie posiada nieruchomości położonych w tym obszarze.

Postanowieniem z 26 lutego 2026 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty z 11 grudnia 2025 r. odmawiające J. R. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze strony.

Rozpoznając w trybie odwoławczym sprawę dotyczącą pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty Włoszczowskiego z 17 grudnia 2025 r. Wojewoda wskazał, że postępowanie odwoławcze może zostać skutecznie wszczęte wyłącznie na skutek odwołania wniesionego przez podmiot posiadający przymiot strony.

W związku z tym konieczne było ustalenie, czy odwołującym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ wskazał, że przywołanym postanowieniem z 26 lutego 2026 r. rozstrzygnął ostatecznie, że J. R. nie przysługuje przymiot strony.

Autor projektu zagospodarowania terenu wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje nieruchomości, na których zaplanowano jej realizację, a ponadto działkę nr ewid.[...], położoną od strony zachodniej, oraz działkę nr ewid.[...], położoną od strony południowej. Objęcie tych nieruchomości obszarem oddziaływania uzasadniono usytuowaniem murów oporowych w bezpośrednim sąsiedztwie ich granic.

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że teren inwestycji został wydzielony z działek nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb 0008 W. – miasto.

Teren inwestycji graniczy:

1. – od strony zachodniej – poprzez działkę inwestora nr ewid.[...] – z działką nr ewid.[...];
2. – od strony północnej – z częściami działek inwestora nr ewid.[...], [...], [...], [...] i [...], nieobjętymi niniejszym opracowaniem;
3. – od strony wschodniej – z ulicą Wiśniową, urządzoną na działce nr ewid. [...] i stanowiącą drogę powiatową, a także – poprzez działki inwestora nr ewid. [...] i [...] – z działką nr ewid. [...], stanowiącą własność B. C. i K. Ż.;
4. – od strony południowej – poprzez działki inwestora nr ewid.[...], [...], [...], [...] i [...] – z działką nr ewid.[...]

Każdy z projektowanych budynków, oznaczonych numerami 1, 2 i 3, przeznaczonych na prowadzenie działalności handlowej, stanowi budynek wolnostojący w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane oraz samodzielną całość techniczno-użytkową.

Powierzchnia zabudowy poszczególnych budynków usługowych wynosi odpowiednio: 1 842,88 m˛, 1 967,06 m˛ oraz 2 208,60 m˛, natomiast łączna powierzchnia ich zabudowy wynosi 6 018,54 m˛. Powierzchnia sprzedaży została określona odpowiednio na: 1 308,64 m˛, 1 420,12 m˛ oraz 1 833,71 m˛, a zatem w każdym z projektowanych budynków jest mniejsza niż 2 000 m˛. Powierzchnia projektowanych parkingów wynosi natomiast 1 534,50 m˛.

Budynki usługowe nr [...] i 3 zaprojektowano na częściach działek nr ewid.[...] i [...], wzdłuż zachodniej granicy terenu inwestora. Zachodnie ściany budynków mają znajdować się w jednej linii, w jednakowej odległości wynoszącej około 15 m od granicy z działką nr ewid.[...]

Wysokość elewacji frontowej każdego z budynków, tj. elewacji od strony wschodniej, wynosi 9 m, zaś wysokość dachów od strony zachodniej, bez ścianek kolankowych - 5,70 m. Na dachach wszystkich projektowanych budynków przewidziano montaż paneli fotowoltaicznych.

Pomiędzy zachodnimi ścianami projektowanych budynków handlowych, a granicą działki nr ewid.[...], zaplanowano drogę przeznaczoną dla samochodów ciężarowych, pełniącą jednocześnie funkcję drogi pożarowej, teren zieleni oraz – ze względu na istniejące ukształtowanie terenu – palisadę. W narożniku nieruchomości inwestora zaprojektowano również mur oporowy.

Mur oporowy obejmuje odcinek o długości 65 m, przebiegający wzdłuż południowej granicy terenu inwestycji z działką nr ewid.[...], oraz odcinek o długości 60 m, przebiegający wzdłuż zachodniej granicy z działką nr ewid.[...] Zastosowanie muru oporowego ma umożliwić obniżenie terenu nieruchomości inwestora względem naturalnego ukształtowania terenu przyległego. Wysokość muru oporowego ma wynosić od 0,50 m do 6 m.

W północno-zachodniej części terenu inwestycji dach projektowanego budynku będzie znajdował się około 5,50 m ponad poziomem istniejącego terenu nieruchomości sąsiedniej. Z kolei w części południowo-zachodniej dach będzie położony około 0,60 m poniżej poziomu istniejącego terenu sąsiedniego.

Na podstawie powyższych parametrów organ ocenił, że projektowane budynki nr [...] i 3 nie będą powodowały niedopuszczalnego zacieniania ani ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach, które mogłyby w przyszłości powstać na sąsiedniej działce nr ewid.[...]

Działka nr ewid.[...], stanowiąca współwłasność J. R. i M. R., nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Jest od niego oddzielona działką nr ewid.[...] o szerokości około 7 m. Działka inwestora nr ewid.[...] graniczy natomiast od strony zachodniej z działką nr ewid.[...]

Na częściach działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...], po wschodniej stronie projektowanych budynków handlowych, zaplanowano drogi przeznaczone dla samochodów osobowych i ciężarowych, miejsca postojowe dla samochodów osobowych, chodniki, tereny zieleni oraz mury oporowe.

Projekt przewiduje również wykonanie utwardzonego placu przeznaczonego do ustawienia kontenerów na odpady, wyposażonych w zamykane otwory wrzutowe, wraz z komorą przeznaczoną na odpady pokonsumpcyjne.

Miejsca postojowe zaprojektowano w znacznej odległości od granic nieruchomości inwestora, w tym w odległości około 44 m od granicy działki nr ewid. [...], stanowiącej współwłasność B. C. i K. Ż..

W konsekwencji organ uznał, że działki nr ewid.[...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Dokonując oceny projektu w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty [...], że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany pozostają zgodne z decyzją Burmistrza Gminy W. z 9 sierpnia 2023 r. o warunkach zabudowy, zarówno w zakresie funkcji projektowanych obiektów, jak i zasad kształtowania ładu przestrzennego oraz przyjętych wskaźników zagospodarowania terenu.

W ramach oceny zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) i pkt 58 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.

z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.", dotyczących budowy centr handlowych i parkingów.

Decyzja Burmistrza Gminy W. z 14 sierpnia 2025 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, obejmowała przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne z uwzględnieniem łącznego oddziaływania przedsięwzięć realizowanych na tym obszarze, w tym inwestycji objętych wcześniejszymi decyzjami Starosty [...] o pozwoleniu na budowę:

1. - z 29 stycznia 2024 r. - na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. - dotyczącą budowy dwóch budynków handlowych, pylonu reklamowego, terenowych murów oporowych, ziemnego zbiornika odparowującego wody opadowe oraz infrastruktury technicznej i drogowej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...].
2. - z 27 lutego 2024 r., na rzecz G. M., dotyczącą budowy budynku handlowego oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...].

W decyzji z 14 sierpnia 2025 r. Burmistrz Gminy W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia obejmującego: budowę trzech budynków handlowych oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na częściach działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...], budowę dwóch stacji transformatorowych na działce nr ewid.[...], a także budowę budynku usługowego przeznaczonego na działalność gastronomiczną, murów oporowych, pylonu reklamowego i maksymalnie trzech masztów reklamowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na częściach działek nr ewid. [...] i [...]. Decyzja obejmowała również rozbiórkę odcinków trzech istniejących napowietrznych linii elektroenergetycznych średniego napięcia 15 kV oraz budowę trzech odcinków linii kablowych średniego napięcia wraz ze stanowiskami słupowymi i odcinkiem linii napowietrznej w rejonie ulicy [...] we W., na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

W decyzji środowiskowej określono ponadto, stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, istotne warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji oraz eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków, a także konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Realizując obowiązek wynikający z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, organ odwoławczy dokonał również oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., po. 1225 ze zm.).

Wojewoda stwierdził, że usytuowanie projektowanych budynków handlowych nr [...] i 3 nie narusza wymagań określonych w § 12 tego rozporządzenia. Organ uwzględnił również przepisy dotyczące zacieniania, nasłonecznienia oraz ochrony przeciwpożarowej, w tym wymagania określone w § 13, § 60 i § 271 rozporządzenia.

Organ uznał ponadto, że usytuowanie projektowanych miejsc postojowych odpowiada wymaganiom określonym w § 19 ust. 1 rozporządzenia. Miejsce gromadzenia odpadów stałych zaprojektowano zgodnie z § 22, a jego usytuowanie odpowiada wymaganiom wynikającym z § 23 ust. 1 tego rozporządzenia.

Decyzją z 25 listopada 2022 r. Zarząd Dróg Powiatowych we W. wyraził zgodę na lokalizację zjazdu zwykłego z ulicy [...] we W. do nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...], obręb 0008 W. – miasto, na której planowana jest budowa obiektu handlowo-usługowego.

W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza mających zastosowanie w sprawie przepisów techniczno-budowlanych. Projekt budowlany jest kompletny oraz zawiera wymagane uzgodnienia i pozwolenia. Został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi – na dzień wykonywania projektu – zaświadczeniami o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego. Projektanci oraz projektanci sprawdzający dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W związku z wydaniem przez Burmistrza Gminy W. decyzji z 14 sierpnia 2025 r., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ uznał, że udział społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę nie był wymagany, stosownie do art. 28 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane.

Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stronami postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi regulację szczególną wobec art. 28 k.p.a. i ogranicza krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Organ wyjaśnił, że posiadanie przymiotu strony wymaga istnienia indywidualnego, konkretnego i aktualnego interesu prawnego wynikającego z normy prawa materialnego. Uciążliwości takie jak hałas, drgania, zapylenie lub inne immisje, nie przesądzają o istnieniu interesu prawnego. Obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać z terenem, na którym mogą być faktycznie odczuwane skutki funkcjonowania inwestycji. Decydujące znaczenie ma ustalenie, czy realizacja inwestycji powoduje wynikające z przepisów prawa ograniczenia możliwości zabudowy określonej nieruchomości.

Na podstawie art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane Wojewoda przyjął, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje nieruchomości objęte zamierzeniem inwestycyjnym oraz działki nr ewid.[...] i 5317. Objęcie tych działek obszarem oddziaływania wynikało z usytuowania murów oporowych przy ich granicach. Ustalenie to było zgodne z oceną autora projektu oraz stanowiskiem Starosty przedstawionym w decyzji z 17 grudnia 2025 r.

Wojewoda stwierdził również, że odwołujący nie wskazali, a organ nie znalazł przepisu prawa, z którego wynikałoby, że realizacja inwestycji może wpłynąć na ich prawa lub obowiązki. Przedmiotowa inwestycja nie utrudnia zabudowy działek: nr [...], której współwłaścicielami są J. R. i M. R. oraz działki nr [...], której współwłaścicielkami są B. C. i K. Ż..

Z tego względu Wojewoda uznał postępowanie odwoławcze za bezprzedmiotowe i umorzył je. Zarzuty, twierdzenia i wnioski przedstawione przez odwołujących nie podlegały natomiast merytorycznej ocenie, ponieważ zostały zgłoszone przez osoby niebędące stronami postępowania.

Skargi na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli B. C. oraz J. R..

B. C. zaskarżyła ww. decyzję w całości domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę, zakwestionowała stanowisko Wojewody, zgodnie z którym nie przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę trzech budynków handlowych oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową. Skarżąca wskazała, że jest współwłaścicielką działki nr ewid. [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu, na którym realizowany jest "[...] W.". Podniosła, że całe zamierzenie inwestycyjne obejmuje obszar o powierzchni około 4,9 ha i jest realizowane w ramach kolejnych etapów oraz podetapów, obejmujących między innymi budowę budynków handlowych, przebudowę infrastruktury elektroenergetycznej, budowę sieci wodociągowych i kanalizacyjnych oraz inne powiązane przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącej, bezpośrednie sąsiedztwo jej nieruchomości z terenem całego przedsięwzięcia uzasadnia przyznanie jej statusu strony postępowania.

Skarżąca podniosła również, że trzeci etap inwestycji nie stanowi samodzielnego zamierzenia, lecz pozostaje funkcjonalnie, technologicznie i czasowo powiązany z pozostałymi elementami "[...] W.".

W jej ocenie wszystkie etapy i podetapy tworzą jedno przedsięwzięcie, którego oddziaływanie powinno być oceniane łącznie, z uwzględnieniem rzeczywistej skali inwestycji oraz jej skumulowanego wpływu na nieruchomości sąsiednie. Prowadzenie odrębnych postępowań dla poszczególnych części przedsięwzięcia prowadzi natomiast do sztucznego rozczłonkowania inwestycji i pominięcia jej całościowego oddziaływania.

Skarżąca wskazała ponadto, że przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie uwzględniono planowanego sposobu zagospodarowania działki nr ewid. [...]. Wyjaśniła, że dla nieruchomości tej planowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna oraz zabudowa handlowo-usługowa, a w celu realizacji tych zamierzeń złożono wniosek o ustalenie warunków zabudowy. W jej ocenie okoliczność ta powinna zostać uwzględniona przy badaniu wpływu inwestycji na możliwość przyszłego zagospodarowania nieruchomości oraz przy ocenie potencjalnych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem kompleksu handlowego.

Zdaniem skarżącej, organ nie dokonał pełnej oceny możliwego oddziaływania inwestycji na działkę nr ewid. [...], w szczególności w zakresie hałasu, zapylenia, emisji zapachów oraz innych uciążliwości związanych z realizacją i funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Podniosła, że poszczególne etapy inwestycji nie były analizowane łącznie ani koordynowane z planowanym zagospodarowaniem terenów sąsiednich w sposób pozwalający na wyeliminowanie lub ograniczenie potencjalnych uciążliwości.

Skarżąca zakwestionowała również ustalenia organu dotyczące zasięgu oddziaływania projektowanych murów oporowych. Wskazała, że Wojewoda uznał za strony postępowania właścicieli działek nr ewid.[...] i [...] ze względu na usytuowanie murów oporowych przy granicach tych nieruchomości, jednocześnie nie uwzględniając projektowanych murów oporowych od strony wschodniej, w sąsiedztwie działki nr ewid. [...]. W ocenie skarżącej świadczy to o niepełnej i niekonsekwentnej ocenie obszaru oddziaływania inwestycji.

Zwróciła również uwagę, że od strony działki nr ewid. [...] zaprojektowano drogi przeznaczone dla samochodów osobowych i ciężarowych, miejsca postojowe, chodniki, elementy infrastruktury oraz utwardzony plac przeznaczony do ustawienia kontenerów na odpady, w tym komorę na odpady pokonsumpcyjne. Zdaniem skarżącej, organ nie przeanalizował wpływu tych elementów na jej nieruchomość, w szczególności pod względem hałasu, ruchu pojazdów oraz możliwych uciążliwości zapachowych, mimo planowanego przeznaczenia działki pod zabudowę mieszkaniową i handlowo-usługową.

Skarżąca wskazała nadto, że w innym postępowaniu dotyczącym przebudowy lub dostosowania linii elektroenergetycznej 110 kV, stanowiącej - w jej ocenie - jeden z elementów realizacji "[...] W.", właściciele działki nr ewid. [...] zostali uznani za strony postępowania. Okoliczność ta miała potwierdzać funkcjonalne powiązanie poszczególnych części przedsięwzięcia oraz zasadność uwzględnienia oddziaływania całej inwestycji przy ustalaniu kręgu stron.

J. R. zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:

1. - art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
2. - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą nieuprawnionym uznaniem, że istniała podstawa do umorzenia postępowania przez Wojewodę;
3. - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich błędną interpretację, prowadzącą do nieuznania skarżącego za stronę postępowania oraz przyjęcie, że nieruchomość skarżącego (działka nr [...]), sąsiadująca z nieruchomościami objętymi inwestycją, na których ma powstać wielkopowierzchniowa galeria handlowa, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji (Wojewoda wadliwie utożsamił obszar oddziaływania wyłącznie z granicami wyznaczonymi w projekcie zagospodarowania terenu oraz z kryterium formalnej odległości, pomijając, że zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar ten wyznacza się na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zabudowie terenów sąsiednich. Organ nie przeprowadził żadnej analizy tych przepisów, w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani przepisów z zakresu ochrony środowiska, poprzestając wyłącznie na stanowisku projektanta, co stanowi niedopuszczalne przeniesienie kompetencji organu na podmiot prywatny; co więcej, organ wprost wykluczył możliwość wywodzenia interesu prawnego z oddziaływań takich jak hałas czy inne immisje, uznając je za prawnie irrelewantne; Wojewoda całkowicie pominął również fakt, że przedmiotowa inwestycja stanowi element większego, funkcjonalnie powiązanego przedsięwzięcia obejmującego zabudowę wielkopowierzchniową wraz z infrastrukturą techniczną, co wynika z akt sprawy i co obligowało do oceny oddziaływania skumulowanego, a nie wyłącznie pojedynczego obiektu; w konsekwencji organ w sposób dowolny i sprzeczny z ustawą zawęził obszar oddziaływania inwestycji, co doprowadziło do bezpodstawnego pozbawienia skarżącego statusu strony postępowania i stanowi istotne naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy);
4. - art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że decyzja Starosty [...] obejmuje całe zamierzenie budowlane, a w konsekwencji przyjęcie, że obszar oddziaływania należy analizować wyłącznie w odniesieniu do inwestycji wskazanej w zaskarżonej decyzji, w oderwaniu od pozostałych elementów przedsięwzięcia realizowanych w ramach tego samego procesu inwestycyjnego (dużej galerii handlowej składającej się z wielu obiektów i dużego parkingu), na które wcześniej - m.in. decyzjami o pozwoleniu na budowę ze stycznia i lutego 2024 r. - zostały wydane zgody budowlane i które nadal są wydawane;
5. - art. 14 ust. 6a pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego naruszenie i nieuwzględnienie argumentu, że wielkopowierzchniowe obiekty handlowe mogą być lokalizowane wyłącznie na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co pozostaje w wyraźnej sprzeczności z wyrokiem "tutejszego Sądu" z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 187/24, w którym jednoznacznie stwierdzono, że nawet istnienie decyzji o warunkach zabudowy nie umożliwia wydania pozwolenia na budowę wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w przypadku braku planu miejscowego, gdyż stanowiłoby to rażące naruszenie prawa;
6. - art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji, że "tutejszy Sąd" w wyroku z 16 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 176/24, rozstrzygał już kwestię legalności decyzji o warunkach zabudowy z 9 sierpnia 2023 r., znak: [...], nr [...], która stanowiła podstawę wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę - skoro kwestia wadliwości tej decyzji była przedmiotem rozważań i wytycznych Sądu, organy nie mogły jej pominąć, gdyż narusza to art. 153 p.p.s.a. (jak również art. 170 p.p.s.a.), tymczasem organy obu instancji całkowicie pominęły ten aspekt, pomimo że był on podnoszony przez skarżącego.

W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów, w oparciu o które wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozpatrzenie "skargi" na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W szczególności skarżący argumentował, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie stanowi samodzielnego zamierzenia, lecz jest częścią większego, funkcjonalnie powiązanego przedsięwzięcia, obejmującego wielkopowierzchniowe obiekty handlowe wraz z parkingami oraz infrastrukturą techniczną i drogową. W jego ocenie przedsięwzięcie zostało sztucznie podzielone na etapy objęte odrębnymi postępowaniami i pozwoleniami, podczas gdy jego oddziaływanie powinno zostać ocenione łącznie, z uwzględnieniem rzeczywistej skali całego zamierzenia i jego skumulowanego wpływu na nieruchomości sąsiednie.

Niezależnie od powyższego skarżący zakwestionował prawidłowość dokumentacji dotyczącej dostępu inwestycji do drogi publicznej. Wskazał, że decyzje Zarządu Dróg Powiatowych we W. z 5 lipca i 25 listopada 2022 r., dotyczące lokalizacji zjazdów, nie uwzględniały rzeczywistego zakresu i skali całego przedsięwzięcia. Podniósł również, że parametry projektowanych zjazdów oraz drogi wewnętrznej mogą być niewystarczające do obsługi całego kompleksu handlowego i powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pismach procesowych z 1 i 16 czerwca 2026 r. J. R. przywołał wydane po wniesieniu skargi wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt: II OSK 1796/24, II OSK 2149/24 i II OSK 2770/24 oraz postanowienie NSA z 29 maja 2026 r., sygn. akt III OZ 204/26.

Zdaniem skarżącego z powołanych orzeczeń wynika, że przedsięwzięcie realizowane przy ul. [...] we W. nie stanowi kilku niezależnych inwestycji, lecz jedno funkcjonalnie, przestrzennie, własnościowo i środowiskowo powiązane zamierzenie, sztucznie podzielone na odrębne etapy. Wobec związania organów administracji prawomocnymi orzeczeniami, wynikającego z art. 170 p.p.s.a., Wojewoda w odpowiedzi na skargę nie mógł pominąć oceny wyrażonej przez NSA ani ograniczyć analizy obszaru oddziaływania inwestycji i kręgu stron wyłącznie do etapu objętego decyzją Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r.

Skarżący wskazał również na wewnętrzną sprzeczność stanowiska Wojewody. Organ przyjął bowiem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 14 sierpnia 2025 r. uwzględniała oddziaływanie inwestycji objętych wcześniejszymi pozwoleniami na budowę z 29 stycznia i 27 lutego 2024 r., a jednocześnie odmówił uwzględnienia wzajemnych powiązań poszczególnych etapów przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji oraz kręgu stron postępowania budowlanego.

Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że nawet przy ograniczeniu oceny wyłącznie do tzw. III etapu inwestycji, brak było podstaw do uznania działki nr ewid.[...] za położoną poza obszarem oddziaływania przedsięwzięcia. Zarzucił, że Wojewoda nie przeprowadził wymaganej analizy przepisów odrębnych mogących wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości, w szczególności regulacji dotyczących oddziaływania infrastruktury technicznej, ochrony przed hałasem oraz innych oddziaływań środowiskowych.

W ocenie skarżącego charakter i skala inwestycji, obejmującej trzy budynki handlowe, mury oporowe oraz rozbudowaną infrastrukturę techniczną i drogową, a także położenie jego nieruchomości w odległości około 7 m od terenu inwestycji, wymagały szczegółowego zbadania wpływu przedsięwzięcia na sposób korzystania z działki i możliwości jej przyszłego zagospodarowania. Analiza ta powinna obejmować również wpływ robót ziemnych, zmian ukształtowania terenu, murów oporowych, odwodnienia oraz możliwych zmian stosunków wodnych.

W konsekwencji skarżący uznał, że odpowiedź na skargę nie podważa podniesionych przez niego zarzutów i podtrzymał w całości twierdzenia oraz wnioski zawarte w skardze, wnosząc o jej uwzględnienie.

Uczestnik postępowania Q. J., na rozprawie 8 lipca 2026 r., wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie inwestorowi R. R. pozwolenia na budowę trzech budynków handlowych oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na terenie obejmującym działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] i 7071 obrębu W. - miasto, w jednostce ewidencyjnej W. – obszar wiejski.

Oba orzekające w sprawie organy nie uznały skarżących za strony tego postępowania, a złożenie przez nich odwołania od decyzji organu I instancji (Starosty Włoszczowskiego) z 17 grudnia 2025 r., uwzględniającej wniosek inwestora, poskutkowało wydaniem przez Wojewodę kontrolowanej aktualnie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze.

Z ustaleń organu II instancji oraz z mapy przedstawiającej projekt zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r. wynika, że działki należące do J. R. oznaczone nr [...], stanowiące grunty rolne, oddziela od terenu inwestycji działka nr [...] (do tej ostatniej działki przylega od strony zachodniej działka skarżącego nr [...]), zaś działka B. C. nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi nr [...] i [...] od strony wschodniej.

W sprawie jest także bezsporne, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę w tej sprawie stanowi trzeci, ostatni etap większego przedsięwzięcia, dla którego wydane zostały wcześniej dwie inne decyzje udzielające pozwoleń na budowę:

1. - z 29 stycznia 2024 r. – dla dwóch budynków handlowych, pylonu reklamowego, terenowych murów oporowych, ziemnego zbiornika odparowującego wody opadowe wraz z infrastrukturą techniczną i drogową, na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] we W.;
2. - z 27 lutego 2024 r. – dla budynku handlowego oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową, na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] we W..

Zakresy ww. pozwoleń na budowę przedstawione zostały na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r., od której odwołali się skarżący.

Wcześniejsze etapy procesu inwestycyjnego, w kontekście złożonych wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, poprzedzających zarówno decyzję Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r., jak i opisane wyżej decyzje z 29 stycznia 2024 r. i 27 lutego 2024 r., były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawach o sygn. akt: II SA/Ke 228/24, II SA/Ke 177/24 i II SA/Ke 176/24 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach: II OSK 2770/24, II OSK 1796/24 i II OSK 2149/24. W zapadłych w tych sprawach wyrokach Sądy obu instancji przesądziły, że wszystkie trzy etapy inwestycyjne, objęte odrębnymi decyzjami o warunkach zabudowy, a następnie decyzjami o pozwoleniach na budowę, wykazują takiego rodzaju związek przedmiotowy, obszarowy, własnościowy i funkcjonalny, który w pełni usprawiedliwia uznanie ich za przedsięwzięcia powiązane i co za tym idzie, wymagające łącznej oceny środowiskowej określającej rzeczywisty wpływ przedsięwzięcia jako całości na środowisko.

Wprawdzie poglądy te wyrażone zostały odnośnie do braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ustaleniem warunków zabudowy wydanych dla poszczególnych etapów inwestycji, co zostało ocenione przez Sądy jako rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności dwóch decyzji o warunkach zabudowy (tak w sprawach: II SA/Ke 177/24 i II OSK 1796/24 dotyczących odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla dwóch budynków handlowych, pylonu reklamowego, terenowych murów oporowych, ziemnego zbiornika odparowującego wody opadowe wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr [...], [...], [...], [...] i 7071 we W. oraz II SA/Ke 176/24 i II OSK 2149/24 dotyczących decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, objętej następnie decyzją Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r. o pozwoleniu na budowę, od której odwołali się skarżący, wskutek czego zapadła zaskarżona decyzja), to jednak ma on bezpośrednie przełożenie dla oceny statusu strony przysługującego J. R. i B. C. w kontrolowanej sprawie.

W przywołanej wyżej sprawie II OSK 2770/24, której przedmiotem było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o odmowie wszczęcia - z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawcy J. R. – postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy dla budynku handlowego oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr [...], [...], [...] i [...] we W., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że tylko łączna weryfikacja wpływu całego, powiązanego funkcjonalnie przedsięwzięcia na środowisko, umożliwia kompleksową ocenę interesu prawnego wnioskodawcy. NSA podkreślił także, że tylko taka ocena pozostaje w zgodzie i poszanowaniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L.2012.26.1). Zasadniczym celem tej dyrektywy jest bowiem kompleksowa ocena wpływu przedsięwzięć na środowisko, w tym zrealizowanych i planowanych, których łączna ocena oddziaływania jest konieczna do określenia skutków środowiskowych i ustalenia adekwatnych warunków jego realizacji w duchu zasady ostrożności i prewencji.

Przepis art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE stanowi, że państwa członkowskie zapewniają, by zgodnie z odnośnym krajowym systemem prawnym, członkowie zainteresowanej społeczności:

1. a) mający wystarczający interes lub ewentualnie;
2. b) podnoszący naruszenie prawa, gdy administracyjne procedury prawne państwa członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego, mieli dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym ustawą, by zakwestionować materialną lub proceduralną legalność decyzji, działań lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa.

Przez "zainteresowaną społeczność" dyrektywa rozumie społeczeństwo, które jest lub może być dotknięte skutkami lub ma interes w procedurach podejmowania decyzji dotyczących środowiska, o których mowa w art. 2 ust.

2. (art. 2 lit. e zdanie pierwsze). Z kolei społeczeństwo, o jakim mowa wyżej, oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy (art. 2 lit. d) dyrektywy).

W kontekście stosowania art. 11 dyrektywy 2011/92/UE Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku II OSK 2770/24 podkreślił, że szczególnie istotny jest wniosek, płynący z ukształtowanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykładni powyższego przepisu, że regulacje tego artykułu dotyczące środków prawnych przysługujących członkom społeczności, której dotyczą decyzje, akty lub zaniechania objęte zakresem stosowania dyrektywy, nie mogą być interpretowane w sposób zawężający (zob. wyrok TSUE z 16 kwietnia 2015 r. C-570/13).

Zatem interpretacja użytych w art. 11 ust. 1 dyrektywy pojęć "wystarczający interes prawny" lub "naruszenie prawa", stanowiących kryteria dopuszczające możliwość kwestionowania materialnej lub proceduralnej legalności decyzji, jest ograniczona poszanowaniem celu zapewnienia zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, co pozostaje w spójności z wymogami art. 9 ust. 2 i 4 konwencji w Aarhus z 25 czerwca 1998 r. (motyw 21 dyrektywy z 2011 r.). Odnosi się to nie tylko do postępowań związanych bezpośrednio z oceną środowiskowych uwarunkowań inwestycji, ale również do postępowań w sprawach zezwoleń na inwestycje dotyczących publicznych i prywatnych przedsięwzięć, które mogą powodować znaczące skutki w środowisku (art. 6 ust. 2, art. 8, art. 9 ust. 1 w zw. z art. 1 lit. c) dyrektywy).

Przywołane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi podstawę do wyprowadzenia wniosku, że ocena statusu skarżących jako stron postępowania, dotyczącego pozwolenia na budowę III etapu inwestycji, winna uwzględniać skumulowany wpływ wszystkich przedsięwzięć, będących faktycznie jedną, wspólną inwestycją pod nazwą "Park Handlowy Sekunda" we W..

W sprawie II OSK 2770/24 NSA podkreślił również, że "(...) nie bez znaczenia dla statusu właściciela nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji pozostają przepisy warunków technicznych budowli rolniczych określające odległości między budowlami rolniczymi a m.in. budynkami służącymi przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych i magazynów środków spożywczych. W ich świetle bowiem lokalizacja budynków związanych z przetwórstwem rolno-spożywczym czy magazynowaniem determinuje możliwości lokalizacyjne w zakresie budowli rolniczych wymagające zachowania normatywnych odległości." To ostatnie stanowisko ma znaczenie przy ocenie statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę wobec skarżącego J. R., będącego współwłaścicielem działki nr [...], która – jak wynika z mapy przedstawiającej projekt zagospodarowania terenu III etapu przedsięwzięcia, ma charakter rolny.

Przywołanych wyżej wyroków nie sposób pominąć przy ocenie legalności decyzji kontrolowanej w niniejszej sprawie, co słusznie podnosi skarżący J. R. (choć niezasadnie zarzuca w tym zakresie naruszenie przez organ art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Wprawdzie dotyczą one wcześniejszych etapów procesu inwestycyjnego, jednak istota stanowiska wyrażonego w tych orzeczeniach sprowadza się do zaakcentowania konieczności przeprowadzania każdorazowo analizy oddziaływania całego przedsięwzięcia, a nie jego poszczególnych, sztucznie wydzielonych etapów, we wszystkich postępowaniach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji pod nazwą "[...]" we W..

Przedstawione wyżej rozważania skłoniły Sąd do uznania, że zaskarżona decyzja narusza art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż co najmniej przedwcześnie, bez należytej analizy skumulowanego wpływu całego przedsięwzięcia na działki skarżących, organ II instancji odmówił B. C. i J. R. prawa do merytorycznego rozpatrzenia ich odwołań od decyzji Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r.

Z uzasadnienia decyzji objętej skargą wynika bowiem, że organ odwoławczy poddał ocenie, w kontekście zbadania przymiotu strony skarżących, jedynie III etap całego przedsięwzięcia, pomijając te elementy inwestycji, dla których uprzednio wydane zostały dwie inne decyzje o pozwoleniu na budowę.

Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że Sądowi z urzędu znane są jeszcze inne inwestycje powiązane funkcjonalnie i obszarowo z realizacją przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" we W.:

1. 1) rozbiórka odcinków trzech istniejących linii napowietrznych SN 15 kV, budowa jednego odcinka linii napowietrznej SN 15 kV i trzech odcinków linii kablowych SN 15 kV wraz ze stanowiskami słupowymi w rejonie ulicy [...] we W., na częściach działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (sprawa II SA/Ke 240/25 i II OSK 334/26 dotycząca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego);
2. 2) inwestycja polegająca na "dostosowaniu linii 110 kV relacji GPZ K. – GPZ W. do obowiązujących norm i przepisów", dla którego wydana została – na wniosek inwestora Q. J. - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 5 grudnia 2025 r., uchylona następnie decyzją kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 9 marca 2026 r. (sprawa II SA/Ke 218/26, w której nieprawomocnym wyrokiem z 11 czerwca 2026 r. oddalone zostały sprzeciwy od ww. decyzji kasacyjnej);
3. 3) budowa dwóch stacji transformatorowych na działce nr [...] we W. (sprawa II SA/Ke 218/26 opisana wyżej).

Podkreślenia wymaga, że inwestycje opisane w pkt 1) i 3) wymienione są w decyzji środowiskowej z 14 sierpnia 2025 r., której sentencję przytacza organ II instancji w zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu nie dokonuje oceny ich wpływu na działki skarżących w kontekście zastosowania art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, podobnie jak przedsięwzięć objętych dwoma wcześniejszymi pozwoleniami na budowę. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że działka nr [...], na której przewidziano powiązaną z zaplanowaną galerią handlową inwestycję opisaną wyżej w pkt.

1) i która – jak ustala organ – ma szerokość ok. 7 m, graniczy bezpośrednio z działką skarżącego nr [...]. Inwestycji tej organ jednak nie dostrzega i nie analizuje, jaki ma ona wpływ na możliwość zabudowy działki J. R..

Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2). Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu ustawa – Prawo budowlane rozumie teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego).

Wykładając zacytowane przepisy należy mieć na uwadze omówione wyżej cele dyrektywy 2011/92/UE, zwłaszcza regulacje zawarte w art. 11 ust. 1, zmierzające do zapewnienia udziału zainteresowanych członków społeczeństwa w procedurze dotyczącej nie tylko oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, ale również w postępowaniach zmierzających do udzielenia zezwolenia na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ustala, że inwestycja, której dotyczy wydana przez organ I instancji decyzja z 17 grudnia 2025 r. o pozwoleniu na budowę, nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Nie ulega jednak wątpliwości, że do takich przedsięwzięć zakwalifikowane zostały łącznie inne etapy inwestycji, z trzecim etapem włącznie, o czym świadczy wydanie przez Burmistrza Gminy W. decyzji z 14 sierpnia 2025 r. o środowiskowych uwarunkowaniach.

Bezspornym jest, że skarżący brali udział w charakterze stron w postępowaniu środowiskowym, zakończonym ww. decyzją, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 20 listopada 2025 r. Wprawdzie w polskim prawie nie ma automatyzmu przewidującego ustawowe uprawnienie do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę wszystkich tych podmiotów, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu środowiskowym bez względu na wynik tego ostatniego postępowania (o czym będzie jeszcze mowa niżej), jednak okoliczność, że skarżący byli stronami postępowania środowiskowego winna zostać oceniona w kontekście zastosowania przez organ przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wykładanych zgodnie z omówionymi wyżej regułami, przy uwzględnieniu całościowej analizy oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, składających się na inwestycję pod nazwą "Park Handlowy Sekunda" we W..

Ponieważ takiej analizy zabrakło w zaskarżonej decyzji, a naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, koniecznym stało się uchylenie decyzji objętej skargą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w obu skargach należy wskazać, że:

1. 1. W sprawie o pozwolenie na budowę, w ramach której wydana została zaskarżona decyzja, obszaru oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie można utożsamiać z nieruchomościami znajdującymi się w promieniu 100 m od granic przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, co sugeruje skarżąca w swojej skardze.

Zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 670), dalej "ustawa środowiskowa", stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust.

1. 1. Przez obszar ten rozumie się:
2. 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
3. 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub
4. 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Przepis ten ma zastosowanie w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej, a nie w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Na jego podstawie organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej ustala krąg stron biorących udział w postępowaniu środowiskowym.

Jednocześnie z treści art. 86g ust. 1 ww. ustawy wynika, że stronie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy prawo do wniesienia odwołania od zezwolenia na inwestycję, poprzedzonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. W przypadku gdy odwołanie od zezwolenia na inwestycję lub skargę na zezwolenie na inwestycję złoży strona postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ rozpatrujący odwołanie albo sąd mogą wystąpić do organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w celu ustalenia, czy wnoszącemu odwołanie albo skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 86h ust. 1 ustawy środowiskowej).

Z kolei udziału społeczeństwa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 86g ust. 1 w zw. z art. art. 29 i nast. ustawy środowiskowej, wymaga jedynie takie postępowanie środowiskowe, w ramach którego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ww. ustawy, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

1. a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
2. b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,
3. c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, której istotne elementy określa art. 80 ust. 1 i 2 ww. ustawy.

Natomiast w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy – Prawo budowlane, przepisy art. 86h i 86g stosuje się do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, poprzedzonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie Sądu, wykładnia przywołanych wyżej regulacji prowadzi do wniosku, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, poprzedzonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, są automatycznie tylko strony postępowania środowiskowego, w ramach którego przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie, wymagającego udziału społeczeństwa (art. 86g ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 8 i art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej). Tego rodzaju postępowania zakończone są decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 80 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Możliwość procesowa przewidziana w art. 86h ust. 1 służy więc ustaleniu, czy w ramach postępowania środowiskowego, którego stroną był podmiot odwołujący się od decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją środowiskową, była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tylko w takim przypadku strona postępowania środowiskowego jest uznana przez samego ustawodawcę również za stronę postępowania o pozwoleniu na budowę.

W przypadku zaś postępowań zakończonych decyzją środowiskową, w której organ właściwy stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej), art. 86g ust. 1 ww. ustawy nie ma zastosowania, gdyż takie postępowanie środowiskowe nie wymaga udziału społeczeństwa.

Na datę wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, ostateczna decyzja środowiskowa z 14 sierpnia 2025 r. stwierdzała brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a co za tym idzie nie miały zastosowania przepisy art. 28 ust. 3a Prawa budowlanego w zw. z art. 86g i 86h ustawy środowiskowej. W związku z tym, z faktu, że oboje skarżący niewątpliwie byli stronami postępowania środowiskowego, nie można automatycznie wywodzić ich przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Jednocześnie Sąd pragnie podkreślić, że zaprezentowana wyżej wykładnia nie oznacza, że skarżącym nie przysługuje status strony. Podlega on bowiem ocenie pod kątem spełnienia innych jeszcze przesłanek aniżeli tylko okoliczność, że brali udział w charakterze stron w postępowaniu środowiskowym. O konieczności dokładnego przeanalizowania tych przesłanek była już mowa wyżej, a brak przeprowadzenia oceny w tym zakresie przez organ odwoławczy doprowadził do uchylenia zaskarżonej decyzji.

2. W kontrolowanej sprawie nie miał zastosowania art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołane na wstępie rozważań wyroki WSA w Kielcach oraz NSA nie zostały wydane w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, a więc organ i sąd administracyjny nie jest nimi związany w tej sprawie w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. (niezależnie od tego, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji wyroki WSA w Kielcach były jeszcze nieprawomocne, gdyż wyroki NSA zapadły 8 kwietnia 2026 r.). Nie zmienia to jednak przedstawionego przez Sąd poglądu, że stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach, dotyczące konieczności oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko, w tym na działki skarżących, całego przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" we W., a nie jego poszczególnych etapów, należy podzielić także w kontrolowanej sprawie.

3. W zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, organ nie stosował art. 14 ust. 6a pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538 z późn. zm.), którego naruszenie zarzuca J. R.. W niniejszej sprawie merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu jest bezprzedmiotowe, gdyż jest on skierowany przeciwko decyzji o pozwoleniu na budowę, której legalności Sąd nie kontrolował. Ta sama ocena dotyczy zarzutu dotyczącego decyzji Zarządu Dróg Powiatowych we W. w przedmiocie zezwolenia na lokalizacje zjazdów z drogi publicznej.

Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w pkt. II wyroku znajduje oparcie w art. 200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się:

1. - na rzecz B. C. – kwota 500 zł uiszczonego wpisu od skargi,
2. - na rzecz J. R. – kwota 500 zł uiszczonego wpisu od skargi oraz 480 zł z tytułu wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa i uwzględni stanowisko prawne zaprezentowane w tym wyroku, w tym wykładnię art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. Dokonując oceny, czy skarżącym przysługuje status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, organ dokona analizy skumulowanego oddziaływania na ich działki całego przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" we W., a nie tylko jego trzeciego etapu objętego decyzją Starosty [...] z 17 grudnia 2025 r. o pozwoleniu na budowę.