Uzasadnienie
Wnioskiem datowanym na [...] grudnia 2025 r. W. B. zwrócił się do Starosty [...] o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...], obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...].
Decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...]Starosta [...] odmówił W.B. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla wskazanego wyżej przedsięwzięcia budowlanego.
Jak wyjaśnił Starosta w uzasadnieniu, przyczyną odmowy był brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z aktem prawa miejscowego, tzn. rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2021 r. poz. 2795) w sprawie ustanowienia strefy ochronnej komunalnego ujęcia wód podziemnych w [...], którym wprowadzono teren ochrony bezpośredniej i ochrony pośredniej tegoż ujęcia, zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 obejmującym m.in. działki zlokalizowane w obrębie ewidencyjnym [...]. Rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2023 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy ochronnej komunalnego ujęcia wód podziemnych w [...] wprowadzono zmiany w zakresie § 2 pkt 1, w myśl którego na terenie ochrony pośredniej zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych oraz obiektów związanych z turystyką na terenach nieskanalizowanych. Działka nr [...], obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...], zlokalizowana jest na terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej komunalnego ujęcia wód podziemnych w miejscowości [...], gmina [...].
W praktyce i orzecznictwie przyjmuje się, że działka położona na terenach nieskanalizowanych to działka nie objęta siecią kanalizacyjną. Z kolei sieć kanalizacyjna to, zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757, dalej u.z.w.o.ś.) przewody kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki, będąca w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, zaś urządzenia kanalizacyjne to sieci kanalizacyjne, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków (art. 2 pkt 14 u.z.w.o.ś.). Dokonując na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., dalej p.b.) sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stwierdzono niezgodność projektowanego zamierzenia z w/w aktem prawa miejscowego.
Wójt Gminy [...] ustalił w pkt 7 ppkt 7.7. tej decyzji sposób odprowadzenia ścieków bytowych do sieci kanalizacyjnej, która de facto w bezpośrednim sąsiedztwie działki o nr. ewid. [...] aktualnie nie występuje. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu widnieje wprawdzie projektowana sieć kanalizacyjna, jednakże inwestycja ta w dacie wydania przez Starostę decyzji nie została zrealizowana, co potwierdzają dane zasobu kartograficznego, z czego wynika brak zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z § 2 pkt 1 w/w rozporządzenia Wojewody z [...] grudnia 2021 r.
Od powyższej decyzji W. B. wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej k.p.a.) i art. 35 ust. 1 pkt 1a p.b. przez prowadzenie przez organ I instancji postępowania w sposób podważający zaufanie do organu państwa, niejednolite stosowanie prawa w analogicznych stanach faktycznych, nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący okoliczności sprawy, w tym pominięcie faktu wydania pozwoleń na budowę budynków mieszkalnych na działkach położonych w tej samej strefie ochronnej i w tożsamych warunkach infrastrukturalnych, dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, że sytuacja działki strony uzasadnia decyzję odmowną.
Decyzją z dnia [...] marca 2026 r. [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2026 r.
W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda zgodził się z organem I instancji, iż obowiązujące na terenie objętym inwestycją rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej komunalnego ujęcia wód podziemnych w [...], ustanawiające m.in. teren ochrony pośredniej tegoż ujęcia, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem z dnia [...] grudnia 2023 r., zakazujące w § 2 na terenie ochrony pośredniej lokalizowania budynków mieszkalnych oraz obiektów związanych z turystyką na terenach nieskanalizowanych, jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na objętym nim terenie. Zawarte w nim zapisy wiążą organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz inwestora. Dla uzyskania pozwolenia na budowę inwestycja realizowana na terenie, na którym rozporządzenie to obowiązuje, musi być zgodna z określonymi w nim warunkami.
Działka nr [...], obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...], położona jest na terenie ochrony pośredniej komunalnego ujęcia wód podziemnych w [...]. Na terenie objętym inwestycją zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych oraz obiektów związanych z turystyką na terenach nieskanalizowanych. W praktyce oraz orzecznictwie wskazuje się, że działka położona na terenach nieskanalizowanych to działka nie objęta siecią kanalizacyjną. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 7 u.z.w.o.ś. sieć kanalizacyjna to przewody kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, zaś urządzenia kanalizacyjne to sieci kanalizacyjne, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków (art. 2 pkt 14). Działka nr [...] nie posiada obecnie możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej, sieć taka obecnie nie istnieje.
Na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano podłączenie budynku do sieci kanalizacyjnej, jednakże na dzień rozpatrywania odwołania sieć taka nie została wybudowana na ul. [...] w [...], przy której zlokalizowana jest nieruchomość objęta inwestycją. Jak ustalono w postępowaniu odwoławczym, sieć kanalizacji sanitarnej znajduje się w ul. [...]. Teren ten nie jest obecnie skanalizowany, będzie taki po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej. Z uwagi na treść przywołanego rozporządzenia Wojewody [...] nie jest możliwa budowa budynku mieszkalnego na działce nr [...] przed wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej, do której miałyby być odprowadzane ścieki z tego budynku. Nie jest również możliwe wydanie pozwolenia na budowę takiego budynku przed wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda uznał, iż Starosta uwzględnił całokształt zebranego materiału dowodowego, odniósł się do zgromadzonych dowodów i wyjaśnił swoje rozstrzygnięcie. Fakt, że strona odwołująca się nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia i wskazuje na odmienną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, nie świadczy o naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Z kolei wydanie pozwoleń na budowę budynków mieszkalnych na działkach położonych w tej samej strefie ochronnej i w tożsamych warunkach infrastrukturalnych nie wpływa na rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie. Każda ze spraw administracyjnych zakończonych decyzją, jest indywidualną sprawą rozstrzyganą w oparciu o ustalony stan faktyczny i prawny. Stan faktyczny i prawny innych spraw nie może determinować rozstrzygnięcia w danej sprawie indywidualnej. Podobieństwo stanów faktycznych nie oznacza, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne są tożsame.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] W. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając naruszenie:
- 1) art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji i wydanie decyzji bez uprzedniego zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego oraz bez umożliwienia zapoznania się z aktami sprawy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co skutkowało pozbawieniem strony realnego wpływu na wynik sprawy;
- 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. przez:
- a) niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechanie rozpatrzenia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym pominięcie faktu wydania decyzji o zatwierdzeniu projektów oraz pozwoleniu na budowę w analogicznych stanach faktycznych i prawnych dla innych nieruchomości położonych na tym samym obszarze;
- b) brak odniesienia się do wniosków dowodowych strony zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, brak wyjaśnienia przyczyn ich pominięcia, lakoniczne i pozorne odniesienie się do zarzutu nierównego traktowania, ograniczające się do stwierdzenia o indywidualnym charakterze każdej rozpatrywanej sprawy, bez wskazania istotnych różnic faktycznych lub prawnych;
- 3) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez pominięcie wniosku dowodowego zgłoszonego przez skarżącego w odwołaniu, dotyczącego przeprowadzenia dowodu z wydruku wniosku RWDZ w analogicznej sprawie, a także wniosku o zwrócenie się do Starosty [...] o udzielenie informacji o wydanych decyzjach pozwalających na budowę na tym samym terenie, a także poprzez brak dokonania jakiejkolwiek oceny tych dowodów, co świadczy o dowolnym, a nie swobodnym rozpatrzeniu materiału dowodowego;
- 4) art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, prowadzeniu postępowania w sposób niespójny i nieprzewidywalny, polegające na skutkujący odmiennym rozstrzyganiem spraw o tożsamym stanie faktycznym i prawnym;
- 5) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie podmiotów znajdujących się w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej, polegające na odmowie zatwierdzenia projektów oraz wydania pozwolenia na budowę skarżącemu przy jednoczesnym wydaniu pozytywnych rozstrzygnięć w tym przedmiocie dla innych właścicieli nieruchomości położonych na tym samym obszarze, bez wskazania obiektywnych i racjonalnych przesłanek uzasadniających takie zróżnicowanie;
- 6) art. 138 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż nieruchomość objęta wnioskiem istotnie znajduje się na obszarze objętym aktem prawa miejscowego ustanawiającym teren ochrony pośredniej, w którym możliwość realizacji inwestycji uzależniona została od uprzedniego skanalizowania terenu. Bezsporne jest również, że kanalizacja na tym obszarze nie została dotychczas wykonana. Jednakże w odniesieniu do innych nieruchomości położonych na tym samym obszarze, w identycznym stanie faktycznym i prawnym, wydano decyzje o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że organy administracji publicznej stosują przepisy prawa w sposób niejednolity. Nieruchomości te, tak samo jak nieruchomość skarżącego, położone są na tym samym terenie ochrony pośredniej i nie zostały skanalizowane.
Nie można mówić zatem o podobnym stanie faktycznym, a o tożsamych warunkach infrastrukturalnych i tożsamym stanie faktycznym oraz prawnym. Przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie żadnych odstępstw – albo teren jest skanalizowany, albo nie jest, co stanowi negatywną przesłankę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji odniósł się do odwołania w sposób całkowicie lakoniczny, nie wskazując konkretnych różnic pomiędzy sprawami, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie, nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania.
Organ II instancji naruszył art. 10 § 1 k.p.a. wydając decyzję bez uprzedniego zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji. Skarżący został pozbawiony wpływu na wynik postępowania, w tym możliwości odniesienia się do argumentacji organu i sposobu oceny materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy.
Nadto organ II instancji całkowicie pominął wnioski dowodowe zgłoszone w odwołaniu o przeprowadzenie dowodu z wydruku wyszukiwarki publicznej RWDZ na okoliczność wykazania wydania decyzji pozytywnej w tożsamej sprawie, celem jej analizy w kontekście zasady równego traktowania, a także o zwrócenie się do Starosty [...] o udzielenie informacji w zakresie wydanych decyzji udzielających pozwolenia na budowę na tym samym terenie. Organ nie tylko nie przeprowadził tych dowodów, ale również nie odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji, nie wskazał, czy dowody te uznał za nieistotne, niewiarygodne czy też zbędne, ani z jakich przyczyn je pominął. Świadczy to o dowolnym, a nie swobodnym rozpatrzeniu materiału dowodowego i uniemożliwia kontrolę sądową decyzji
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast skarżący terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Przedmiot kontroli stanowiła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2026 r. nr [...], utrzymująca w mocy wydaną w I instancji decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2026 r., znak: [...] o odmowie zatwierdzenia dla W. B. projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem działki nr ewid. [...], obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...].
Podstawowym zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrującego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane, w tym z art. 32 i art. 35 tej ustawy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.).
W myśl art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei stosownie do treści art. 35 ust. 1 p.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego.
Celem sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1 p.b. jest kompleksowe zbadanie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem kryteriów wskazanych w tym przepisie, m.in. w zakresie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku jego braku. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, gdyż dokumenty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy jest równoznaczny z brakiem możliwości wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], na której planowana jest powyższa inwestycja, objęta jest strefą ochronną komunalnego ujęcia wód podziemnych w [...], ustanawiającą m.in. teren ochrony pośredniej tegoż ujęcia, wprowadzoną rozporządzeniem Wojewody [...] z [...] grudnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2021 r. poz. 2795) w sprawie ustanowienia strefy ochronnej komunalnego ujęcia wód podziemnych w [...], znowelizowanym następnie kolejnym rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2023 r. poz. 3228). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia na terenie ochrony pośredniej zakazuje się m.in. lokalizowania budynków mieszkalnych oraz obiektów związanych z turystyką na terenach nieskanalizowanych. Powyższe, jak również fakt, iż rozporządzenie to jest aktem prawa miejscowego, stanowią w niniejszej sprawie okoliczności bezsporne. Z rozporządzenia tego wynika zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych oraz obiektów budowlanych związanych z turystyką na terenach nieskanalizowanych.
Na akceptację zasługuje stanowisko organów, iż działka położona na terenach nieskanalizowanych to działka nie objęta siecią kanalizacyjną. Jak wynika z art. 2 pkt 7 u.z.w.o.ś., sieć kanalizacyjna to przewody kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, zaś urządzenia kanalizacyjne to sieci kanalizacyjne, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków (art. 2 pkt 14).
Okoliczność bezsporną stanowi również to, że kanalizacja na obszarze, na którym znajduje się nieruchomość objęta zamierzeniem inwestycyjnym, nie została wykonana do daty wydania zaskarżonej decyzji. Według ustaleń organów obu instancji działka nr [...] nie posiada obecnie możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej, sieć taka obecnie nie istnieje. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano podłączenie budynku do sieci kanalizacyjnej, jednakże w dacie rozpatrywania odwołania sieć taka nie obejmowała ul. [...] w [...] i nie ma faktycznej możliwości podłączenia do tej sieci.
Tym samym teren ten nie jest obecnie skanalizowany. Będzie taki po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej. Z uwagi na treść w/w rozporządzenia Wojewody [...], w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie ma możliwości budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...]. Nie jest również możliwe wydanie pozwolenia na budowę takiego budynku przed wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej, do której miałyby być odprowadzane ścieki z tego budynku.
Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji i wydanie decyzji bez uprzedniego zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego i umożliwienia zapoznania się z aktami sprawy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co w ocenie strony skutkowało pozbawieniem jej wpływu na wynik sprawy, należy uznać za niezasadny. Skuteczne podniesienie tego zarzutu wymaga wykazania, iż naruszenie to uniemożliwiło stronie skarżącej przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego realizację przysługujących jej praw, jak również, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Strona formułując taki zarzut powinna wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. To do strony formułującej taki zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.
Innymi słowy, to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (por. m.in. wyroki NSA z 28 sierpnia 2025 r., I OSK 2211/23, z 16 stycznia 2025 r., I OSK 119/24, z 19 listopada 2024 r., I OSK 1748/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na tego rodzaju naruszenie możliwe jest jedynie w razie wykazania, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero bowiem naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiające stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadnia uznanie tego rodzaju zarzutu za uzasadniony (por. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., III OSK 5606/21) – przy czym sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zaistniała.
Skarżący nie wykazał bowiem w jakimkolwiek zakresie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu przedstawić czy też jakich wyjaśnień złożyć na skutek naruszenia, którego w jego ocenie miał dopuścić się organ. Przesądza o oczywistej bezzasadności tego zarzutu.
Z kolei odnosząc się do grupy zarzutów dotyczących zatwierdzenia projektów i wydania pozwolenia na budowę w analogicznych stanach faktycznych dla innych nieruchomości położonych na tym samym obszarze, a przez to odmiennego rozstrzygania spraw o tożsamym stanie faktycznym i prawnym oraz naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, należy się zgodzić ze stanowiskiem Wojewody przedstawionym w zaskarżonej decyzji, iż każda sprawa administracyjna jest indywidualną sprawą rozstrzyganą przez organ w oparciu o każdorazowo ustalony stan faktyczny i prawny. Przy czym stan faktyczny i prawny innych spraw nie może determinować rozstrzygnięcia w innej sprawie indywidualnej. W okolicznościach niniejszej sprawy uwzględnienie wniosku skarżącego byłoby w sposób niewątpliwy równoznaczne z wydaniem decyzji obarczonej naruszeniem prawa, które możnaby rozpatrywać nawet w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dodatkowo podkreślić należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy nie jest ocena zgodności z prawem innych ewentualnych decyzji, wydanych w podobnych czy nawet takich samych stanach faktycznych.
W rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy został zgromadzony w stopniu niezbędnym do jej rozstrzygnięcia, przy czym organy nie wykroczyły poza granice swobodnej oceny dowodów. Wnioski dowodowe, których błędne nieuwzględnienie zarzuca skarżący, zmierzały do wykazania okoliczności, która nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, o czym była mowa wyżej. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Również regulacje stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji zostały poddane prawidłowej wykładni oraz prawidłowo zastosowane.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.