Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 marca 2026 r. znak [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. (organ II instancji) uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. (organ I instancji) z dnia 3 listopada 2025 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. p.o. Z-cu Dyrektora PGW WP Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. zwrócił się do organu I instancji o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie likwidacji urządzenia wodnego, tj. zarurowania rowu zlokalizowanego tła działkach nr[...], [...], [...] i [...] obręb [...] w M. Do wniosku został dołączony protokół kontroli przeprowadzonej w dniu 14 października 2021 r. Podczas kontroli ustalono m.in., że rów na działkach [...], [...],[...]i [...] jest zarurowany. M. B. (strona) oświadczył, że zarurowanie zostało wykonane około roku 1996 przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w O. Organ I instancji decyzją z dnia 4 października 2023 r. orzekł o nałożeniu na właściciela urządzenia, tj. M. B. i J. B. (strona skarżąca) obowiązku likwidacji zarurowania rowu, tj. przywrócenia do poprzedniej funkcji urządzenia wodnego w postaci rowu, z uwagi na fakt wykonania przebudowy urządzenia wodnego, tj. zarurowania rowu znajdującego na działkach nr[...], [...],[...] i[...], obręb[...] bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego oraz ustalił warunki wykonania w/w obowiązku wskazując, że rów należy przywrócić do stanu pierwotnego, poprzez likwidację zarurowania na działkach nr [...], [...],[...] i [...] obręb[...], a określił sposób wykonania oraz termin wykonania obowiązku.
Decyzją z dnia 12 marca 2024 r. organ II instancji uchylił wskazaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 7, art. 77 § 1, art. 10, art. 11 i art. 107 K.p.a. oraz art. 190 ust. 13 ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał także, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy konieczne jest zgromadzenie dowodów wskazujących, kiedy wykonana została przebudowa rowu będąca przedmiotem postępowania, jakie przepisy prawa obowiązywały w tym czasie i czy jej wykonanie wymagało uzyskania zgody wodnoprawnej, określenie w sentencji decyzji zakresu oraz warunków likwidacji, w tym wskazanie lokalizacji oraz długości odcinka zarurowania rowu, które powinno zostać zlikwidowane, a także na czym polegać ma likwidacja, ustalenie terminu wykonania likwidacji zarurowania w sposób zapewniający jego dotrzymanie przez strony, umożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, w tym składania wniosków dowodowych, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz przedstawienie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W wyniku rozpatrzenia sprzeciwu strony skarżącej wyrokiem z dnia 17 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 562/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił sprzeciw od decyzji organu II instancji z dnia 12 marca 2024 r. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 2733/24 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną strony skarżącej od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Sądy obu instancji wskazały, że zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji z dnia 4 października 2023 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, gdyż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a organ I instancji nie wyjaśnił, kiedy doszło do przebudowy rowu i na jakim odcinku miało ono miejsce, a stanowisko w sprawie czasu dokonania przebudowy rowu organ ten oparł jedynie na wycinkach ze zdjęć lotniczych, nie wyjaśnił, na jakiej podstawie na podstawie materiału zdjęciowego oraz ustaleniach protokołu doszedł do wniosku, że przebudowa wymagała uzyskania pozwolenia, a zatem nie ustalił kluczowej dla stwierdzenia samowoli wodnoprawnej okoliczności faktycznej. Zdaniem Sądów, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że niewyjaśnienie w/w okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. at. 7 art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., w związku z art. 190 ust. 13 Prawa wodnego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięciem co uprawniało do wydania decyzji kasacyjnej.
Ponownie rozpatrując sprawę pismem z dnia 11 września 2025 r. organ I instancji poinformował strony o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy, a także o możliwości przedłożenia organowi dowodów/faktów istotnych co do rozstrzygnięcia kwestii przedmiotowego zarurowania, a nieznanych organowi na dzień wydania decyzji z dnia 3 października 2023 r. Z prawa wglądu do akt sprawy skorzystała pełnomocnik strony skarżącej
Następnie decyzją z dnia 3 listopada 2025 r. nr [...] organ I instancji orzekł o nałożeniu na właściciela urządzenia wodnego, obowiązku likwidacji zarurowania rowu znajdującego się na działkach nr[...],[...],[...], i [...] obręb [...], wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego, ustalił warunki wykonania likwidacji zarurowania, a także termin wykonania obowiązku likwidacji - w terminie pół roku od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiono dokumentów potwierdzających istnienie zarurowania rowu przed 1974 r., właściciele działek nie wykazali, że istniało ono z chwilą nabycia przez nich działek (w kwietniu 1996 r.) ani jego istnienia przez 1996 r., a o nałożeniu obowiązku likwidacji wykonanego zarurowania orzekł bazując na mapach dostępnych na stronie https://earth.google.com oraz protokole kontroli nr [...] (sporządzonym przez wykwalifikowanych pracowników Wód Polskich), który stwierdza, że z oświadczenia kontrolowanego M. B. wynika, że zarurowanie wykonano około 1996 r. a właściciele w/w nieruchomości nie wykazali chęci zalegalizowania wykonanej przebudowy rowu.
Organ stwierdził, że na etapie procedowania postępowania tylko kwestia zarurowania rowu została poparta dowodami będącymi w posiadaniu organu, został on także potwierdzony przez pracowników Wód Polskich, a czynności polegające na wykazaniu istnienia rowu zostały dokonane przez pracowników Wydziału Kontroli Gospodarowania Wodami. Zdaniem organu I instancji w okresie, w którym dokonano przebudowy (około 1996 r.) wymagane było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przebudowy rowu. Obowiązująca od 1 stycznia 1975 r. ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, w art. 18 ust. 1 pkt 3 wskazywała, że jeżeli mowa o urządzeniach wodnych rozumie się przez to m.in. melioracje wodne, z ust. 2 tego przepisu wynika, że przepisy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy lub rozbiórki tych urządzeń, a z art. 20 ust. 1 tej ustawy wynikało, że wykonanie urządzeń wodnych wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
W wyniku rozpatrzenia odwołania pełnomocnika strony skarżącej od w/w decyzji organu I instancji decyzją z dnia 24 marca 2026 r. organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji z dnia 3 listopada 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, a także że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uzasadniając wydanie decyzji kasacyjnej organ II instancji wskazał, że organ I instancji naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 K.p.a., w związku z art. 190 ust. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 960), poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz nieocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, kiedy i na jakim odcinku została wykonana przebudowa rowu i czy jej wykonanie wymagało uzyskania zgody wodnoprawnej, brak szczegółowego określenia odcinka zarurowania, do usunięcia którego organ zobowiązał właścicieli urządzenia wodnego, brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie ustalony został termin wykonania obowiązku likwidacji urządzenia, art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niepoinformowanie stron postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, co uniemożliwiło im zapoznanie się ze wszystkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie i złożenia dodatkowych wyjaśnień oraz dowodów, który mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie oraz art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ wskazał równocześnie jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W sprzeciwie wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję organu II instancji z dnia 25 marca 2026 r. strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła tę decyzję w całości zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo tego, że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem organ II instancji winien wydać decyzję merytoryczną uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie w sprawie rozprawy. W uzasadnieniu podkreśliła, że organowi nie udało się wykazać braku legalności urządzenia w postaci zarurowania, co winno być ocenione na korzyść stron.
W ocenie strony skarżącej organ II instancji nie powinien był uchylać decyzji organu I instancji dając w nieskończoność temu organowi możliwość uzupełniania materiału dowodowego, Pełnomocnik strony skarżącej podzielił pogląd organu II instancji, iż organ I instancji mimo, iż dokonał kategorycznych niekorzystnych dla stron ustaleń nie przeprowadził oceny dowodów zawnioskowanych przez strony. Zdaniem strony skarżącej nic nie stało na przeszkodzie aby organ II instancji dysponując materiałem dowodowym jaki został zebrany przez strony oraz organ I instancji wydał decyzję merytoryczną.
W ocenie strony skarżącej organ II instancji stwierdzając brak udowodnienia przez organ I instancji braku legalności urządzenia wodnego winien był orzec na korzyść stron oraz uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie.
W odpowiedzi na sprzeciw organ II instancji wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu. Wyjaśnił również, że przedmiotem wniesionego sprzeciwu jest wyłącznie kwestia zasadności uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji i przekazanie tej sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wobec powyższego organ II instancji nie odniósł się do przedstawionych przez pełnomocnik skarżących zarzutów merytorycznych sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sprzeciw podlega oddaleniu.
Stosownie do brzmienia przepisu art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Decyzją kasacyjną podlegającą kontroli w niniejszej sprawie stała się wskazana na wstępie decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 24 marca 2026 r., którą uchylono decyzję organu I instancji z dnia 3 listopada 2025 r. orzekającą o nałożeniu na stronę skarżącą obowiązku likwidacji zarurowania rowu, z uwagi na fakt wykonania przebudowy urządzenia wodnego bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego oraz ustaleniu warunków wykonania wskazanego obowiązku i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny określa art. 64e p.p.s.a. W myśl tego przepisu rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a k.p.a.).
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. zachodzi, gdy organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych bądź w sytuacji nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Wystąpienie wskazanych naruszeń spowoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy będzie miał wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Lex el. 2021, B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2017, s. 728-729). Sprzeciw powoduje zatem wszczęcie postępowania w zakresie ograniczonym do kontroli decyzji kasacyjnej, z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych.
Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek określonych ww. przepisem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 1190/21). W rezultacie uwzględnienie sprzeciwu może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 138 § 2 k.p.a.
Rozpoznając sprzeciw Sąd nie może natomiast weryfikować, czy organ II instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy i dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych, albowiem w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1440/22 sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a.
Podkreślenia też wymaga, że o ile skarga - w myśl art. 134 i art. 145 p.p.s.a. - otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym więc również, co należy wyraźnie podkreślić, w postępowaniu kasacyjnym nie podlegają weryfikacji zarzuty, dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych - w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej.
Po dokonaniu, w świetle powyższych kryteriów, analizy zasadności wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd na gruncie rozpoznawanej sprawy nie stwierdził naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Sąd rozpoznając sprzeciw związany jest brzmieniem art. 64e p.p.s.a. nakazującym oceniać jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k. p. a. Oznacza to kontrolę, czy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jako klarowna jawi się więc konkluzja, że oceniając sprzeciw sąd administracyjny nie zajmuje się kontrolą merytorycznej strony sprawy mając na względzie prawa i obowiązki stron, ale jedynie bada czy decyzja organu II instancji jest prawidłowa pod względem takiego stanu dowodowego sprawy, takiego koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, który eliminuje możliwość wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy.
Poparcie dla takiej interpretacji Sąd odnajduje w judykaturze Sądu Naczelnego, który wyraźnie podkreśla, że w postępowaniu ze sprzeciwu sąd administracyjny ocenia jedynie, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., tym samym zarzuty winny być skonstruowane w oparciu o naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z ustawą procesową, tj. w szczególności art. 64e i art. 151a p.p.s.a. Sąd administracyjny w tym postępowaniu nie rozstrzyga bowiem o prawach lub obowiązkach stron, a jedynie dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej. Sprzeciw jako środek przeciwdziałający przewlekłości załatwienia sprawy służy wyłącznie zbadaniu tego, czy uzasadnienie decyzji kasacyjnej w tej części, w której organ wskazuje, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania co do okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i nie ma podstaw do zastosowania art. 136 k.p.a., jest prawidłowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2022 r. sygn. akt I OSK 1416/22).
Przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Problem prawny niniejszej sprawy sprowadza się do oceny czy organ I instancji na tyle naruszył przepisy postępowania zmierzając do wydania decyzji, że pozostał do wyjaśnienia na tyle rozległy zakres sprawy, który sprawia, iż orzekanie w tym zakresie przez organ II instancji naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności oraz zasadę wyłącznie uzupełniającego zbierania dowodów przez organ II instancji.
W badanej sprawie Sąd uznał za trafne argumenty organu II instancji podniesione w zaskarżonej decyzji, które spowodowały przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ponieważ wpisują się one w przesłanki naruszenia przepisów postępowania (przez organ I instancji) wraz z pozostałym do wyjaśnienia zakresem sprawy istotnym dla jej rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie organ II instancji przede wszystkim wskazał, że organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz nie dokonał oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, kiedy i na jakim odcinku została wykonana przebudowa rowu i czy jej wykonanie wymagało uzyskania zgody wodnoprawnej, nie wyjaśnił szczegółowego określenia odcinka zarurowania, do usunięcia którego organ zobowiązał Wnioskodawców, nie wyjaśnił również, na jakiej podstawie ustalony został termin wykonania obowiązku likwidacji urządzenia, nie poinformował stron postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, co uniemożliwiło im zapoznanie się ze wszystkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie i złożenia dodatkowych wyjaśnień oraz dowodów, który mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a także nie wskazał w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Ponadto w decyzji organ I instancji nie wykazał i nie wyjaśnił, w jaki sposób w/w dane z portalu internetowego są podstawą do udowodnienia, że zarurowanie rowu zostało wykonane w czasie, kiedy wymagane było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, ani nie wskazał innych dowodów, na podstawie których ustalił czas wykonania przebudowy rowu. Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania nie wyjaśnił także podniesionej przez pełnomocnik strony skarżącej kwestii istnienia przed 1996 r. na działkach objętych postępowaniem rurociągu/zarurowania, które miało służyć odprowadzaniu wód z ciągu technologicznego gorzelni, a także czy objęty wnioskiem rów stanowi urządzenie melioracji wodnych.
Zdaniem Sądu słusznie Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. stwierdził, że ze względu na konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie istotnym dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, organ II instancji nie był uprawniony ani do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w oparciu o dowody zgromadzone przez organ I instancji ani do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Brak ustaleń faktycznych i prawnych w powyższym zakresie uniemożliwił organowi II instancji ocenę, w jaki sposób powyższe kwestie wpłyną na rozstrzygnięcie. Wobec braku jakichkolwiek danych w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji I instancji, organ II instancji nie mógł bez podstaw ku temu przyjąć, że taka analiza została przeprowadzona prawidłowo. Brak danych dla poczynienia powyższych ustaleń uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Kontrolując decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. jako organu odwoławczego, oprotestowaną następnie sprzeciwem, Sąd miał świadomość raczej wyjątkowego charakteru, który ma decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 k. p. a. Jednak w okolicznościach badanej sprawy administracyjnej Sąd dopatrzył się zaistnienia wyraźnych przesłanek przemawiających za wydaniem decyzji kasatoryjnej. Organ I instancji naruszył przepisy postępowania w zakresie wydanego przez siebie aktu, zaś ten zakres sprawy, który jest konieczny do jej wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Sąd podkreśla jednocześnie, że orzekając w sprawie ze sprzeciwu, Sąd nie ocenia, czy organ II instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego dokonując obszernej analizy decyzji w świetle zarzutów odwołania. W tym kontekście nie mogła przynieść oczekiwanego skutku argumentacja strony skarżącej
Mając na uwadze powyższe okoliczności i rozważania, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodziła podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Z tej przyczyny Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.