Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 22 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 348/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 stycznia 2026 r. nr IFXIV.7840.5.14.2023 Wojewoda Śląski (Wojewoda, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania J. J. (J.) od decyzji Starosty [...] (organ I instancji) nr [...] z dnia 23 marca 2023 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi - B. C. (C.) pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego oraz zagospodarowania terenu wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. [...], obręb ewidencyjny M. gmina M. uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/GI 880/24 - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę budynku usługowo- handlowego, zagospodarowania terenu wraz z infrastrukturą towarzyszącą w M. przy ul. [...], na działce o nr ewid. [...] obręb [...] M. gmina M. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 20 stycznia 2023 r. inwestor złożył w Starostwie Powiatowym w M. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego, zagospodarowania terenu wraz z infrastrukturą towarzyszącą w M. przy ul. [...], na działce o nr ewid. [...] obręb [...] M. gmina M. Pismem z dnia 13 lutego 2023 r., uzupełnionym pismem z dnia 15 lutego 2023 r. J. J. (skarżący) - właściciel działki sąsiedniej o nr ewid. [...], wniósł do organu I instancji swoje zastrzeżenia co do planowanej inwestycji stwierdzając, że projektowany budynek zacieni okna na południowej ścianie jego budynku i uniemożliwi mu montaż paneli fotowoltaicznych oraz spowoduje pogorszenie warunków mieszkaniowych. Ponadto zwrócił uwagę na to, że w dokumentacji projektowej brak jest analizy "nasłonecznienia, zacienienia i przesłaniania".

Organ I instancji, postanowieniem z dnia 14 lutego 2023 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 14 marca 2023 r., braków i nieprawidłowości stwierdzonych w dokumentacji projektowej.

Inwestor, przy piśmie z dnia 23 lutego 2023 r., dokonał w organie I instancji częściowego uzupełnienia projektu budowlanego, a w pozostałym zakresie złożył wyjaśnienia. Ponadto inwestor w piśmie z dnia 1 marca 2023 r. ustosunkował się do kwestii zawartych w pismach skarżącego z dnia 13 lutego 2023 r. i dnia 15 lutego 2023 r.

Skarżący w kolejnych pismach z dnia 3 marca 2023 r., dnia 7 marca 2023 r. i dnia 21 marca 2023 r. kierował swoje uwagi do organu I instancji w temacie poruszanym już w poprzednich swoich pismach.

Po dokonaniu ponownej analizy dokumentacji projektowej, organ I instancji decyzją z dnia 23 marca 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi - pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego, zagospodarowania terenu wraz z infrastrukturą towarzyszącą na przedmiotowej działce. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta w M. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., nr [...], poz. [...] - dalej "m.p.z.p."), w tym z § 31 pkt 12 tego planu, który stanowi, że "uciążliwość prowadzonej działalności nie może przekraczać dopuszczalnych poziomów poza obszarem nieruchomości, do której prowadzący działalność posiada tytuł prawny". Jednocześnie podkreślił, że nie ma możliwości ingerowania w rozwiązania projektowe, zawartość merytoryczną projektu, o ile rozwiązania te nie są sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji uzupełnionym pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. skarżący zarzucił jej naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli; art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważanie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w miejscu zaznaczonym jako dostawy (strona północna inwestycji) będzie odbywał się postój samochodów innych niż osobowe, przy granicy jego działki i około 5 m od okien jego budynku.

Skarżący podkreślił, że postój samochodów dostawczych powinien być zlokalizowany 6 metrów od granicy sąsiedniej działki i 10 metrów od okien sąsiadującego budynku zgodnie z rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn, zm. – dalej "rozporządzenie"). Zauważył, że ruch samochodów dostawczych, rozładunek towaru zlokalizowany tuż przy granicy działki i jednocześnie w odległości ok. 5 m od okien jego budynku mieszkalnego, z całą pewnością będzie uciążliwy m.in. poprzez generowanie hałasu przekraczającego dopuszczalne poziomy, występowanie wstrząsów i wibracji, które mogą doprowadzić do uszkodzenia budynku, a w konsekwencji zagrażać bezpieczeństwu jego użytkowników. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia 10 maja 2024 r. znak [...] Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji z dnia 23 marca 2023 r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego, zagospodarowania terenu wraz z infrastrukturą towarzyszącą w M., na wskazanej działce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpatrzeniu skargi skarżącego na decyzję organu odwoławczego, wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/GI 880/24 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 10 maja 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu sąd wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z pominięciem art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm. - dalej "P.b.").

W dniu 29 kwietnia 2025 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo skarżącego z dnia 25 kwietnia 2025 r. podtrzymujące stanowisko zaprezentowane w odwołaniu i skardze.

Wojewoda ponownie rozpatrując sprawę w pierwszej kolejności przed przystąpieniem do oceny zasadności wniesionego odwołania dokonał ustaleń w kwestii posiadania przez skarżącego przymiotu strony w niniejszym postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Ustalił, że obszar odziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działkę skarżącego z uwagi na ograniczenia w zabudowie, jakie wprowadzone w stosunku do niej będą na podstawie przepisu § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Z projektu zagospodarowania terenu (rysunek Z.01) wynika, że wiata do selektywnej zbiórki odpadów na działce inwestycyjnej zaprojekowana została w odległości 5,53 m od granicy z działką skarżącego. W związku z tak usytuowanym na działce inwestora miejscem do gromadzenia odpadów stałych, potencjalna zabudowa na działce skarżącego ścianą z oknami lub drzwiami zwróconą w stronę granicy działki inwestora, będzie mogła powstać w odległości nie mniejszej niż 4,47 m od granicy działki.

Stanowi to ograniczenie w zabudowie działki skarżącego z uwagi na uregulowanie zawarte w §12 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia dopuszczające budowę budynku na działce budowlanej, w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy, w odległości nie mniejszej niż 4 m. W związku z powyższym, Wojewoda uznał za zasadne rozpatrzenie odwołania skarżącego, jako strony postępowania w sprawie prowadzonej z wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 20 stycznia 2023 r.

Wojewoda sprawdził przedłożoną dokumentację pod kątem zarzutów odwołania oraz stosownie do regulacji zawartej w art. 35 ust. 1 P.b. oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał na informacje zawarte w projekcie zagospodarowania terenu odnoszące się do braku konieczności ochrony przed hałasem i drganiami. Z budynku nie będą emitowane hałasy o natężeniu dźwięku, które spowoduje zakłócenia do użytkowania budynków sąsiednich, a także kwestii uciążliwości urządzeń obiektu, który nie funkcjonuje w porze nocnej., W analizowanym przypadku nie przewiduje się immisji hałasu ponad wartości określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zauważył, że autor projektu sporządzając go, opierał się na obowiązujących przepisach prawa, co potwierdził stosownym oświadczeniem wymaganym przepisem art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b. Zauważył, że sam skarżący nie przedstawił dowodów jednoznacznie wskazujących, że ten poziom zostanie przekroczony.

Przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń prawa m.p.z.p. Wyjaśnił dalej, że immisje takie jak: wzmożony ruch samochodowy, emisja hałasu nieprzekraczająca poziomów dopuszczalnych, nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Pozostałe immisje mogą być przedmiotem roszczeń cywilnoprawnych dochodzonych przed sądami powszechnymi.

Stwierdził, że nie doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a., gdyż ten prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz wbrew twierdzeniom skarżącego zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania i umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Wojewoda dokonując analizy dokumentacji projektowej stwierdził, że organ I instancji pominął fakt, iż zaprojektowane miejsce postojowe dla samochodu ciężarowego nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia i w związku z tym wezwał inwestora do wyznaczenia miejsca postojowego dla samochodu ciężarowego zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, a także wykazania, że dojazd do miejsca postojowego (parkingu) dla samochodu ciężarowego jest odpowiedni w świetle przepisu zawartego w § 15 rozporządzenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor dokonał korekty projektu zagospodarowania terenu.

Jednakże Wojewoda stwierdził konieczność ponownego uzupełnienia dokumentacji i pismem z dnia 3 listopada 2023 r. wezwał inwestora o wskazanie miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia, a także wskazanie miejsca zatrzymywania się (parkowania) samochodów dostawczych w celu rozładunku towaru.

W odpowiedzi na powyższy inwestor wskazał miejsce postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, a także lokalizację miejsc zatrzymywania się samochodów dostawczych w celu rozładunku towaru.

O wskazanych wyżej zmianach w dokumentacji projektowej organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżący w piśmie z dnia 26 kwietnia 2024 r, powtórzył swoje uwagi zawarte w poprzednich swoich pismach. Dodatkowo zarzucił organowi odwoławczemu to, że nie odniósł się do uwag dotyczących negatywnego oddziaływania planowanego miejsca dostaw towaru zlokalizowanego tuż przy jego budynku mieszkalnym. Zażądał wyegzekwowania od inwestora wykonania analizy akustycznej, ponieważ uważa, że hałas związany z transportem towarów, ich załadunkiem oraz wywozem odpadów będzie przekraczał dopuszczalne poziomy.

Wojewoda nie podzielił stanowiska skarżącego i wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa inwestycja realizowana ma być na obszarze oznaczonym w m.pz.p.z miasta M. symbolem 2U1, który przeznacza się na cele zabudowy usługowej. Jest ona zatem zgodna z przeznaczeniem obszaru 2U1 (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. d m.p.z.p.). Ponadto przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z pozostałymi zapisami m.p.z.p., w szczególności dotyczącymi nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i intensywności zabudowy, kształtu dachu i minimalnej liczby miejsc postojowych. Projektowana inwestycja jest także zgodna z § 31 pkt 12 m.p.z.p. nakazującym, by uciążliwość prowadzonej działalności nie przekraczała dopuszczalnych poziomów poza obszarem nieruchomości, do której prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Stwierdził, że ze względu na zawarte w projekcie rozwiązania i oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej organ odwoławczy nie ma podstaw do żądania przeprowadzenia przez inwestora analizy akustycznej.

Ponadto podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej udzielając pozwolenia na budowę nie może odmówić tegoż pozwolenia na podstawie hipotetycznych, przyszłych zdarzeń - przyjmując, że powstały hałas i drgania związane z działalnością wybudowanego obiektu (dostawa towaru, wywóz odpadów) może przekroczyć dopuszczalne normy hałasu. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełniony został wymóg zawarty w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. Ponadto planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko nie wymaga więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Pb).

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził zgodność dokumentacji projektowej z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony dla planowanej inwestycji jest bowiem zgodny z przepisami rozporządzenia w szczególności zostały zachowane wymagania dotyczące odległości projektowanego budynku od granicy działki inwestycyjnej (§ 12), przesłaniania i zacieniania (§ 13 i 60), dojazdów (§ 14), parkingów (§ 18 i 19), miejsc gromadzenia odpadów stałych (§ 22 i 23), odprowadzania wód powierzchniowych (§ 29) i warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273).

Ponadto organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowy projekt jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do dokumentacji dołączono wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b.). Powyższe stanowi o spełnieniu w niniejszej sprawie wymogów z art, 35 ust. 1 pkt 3-4a P.b.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w omawianej sprawie inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej prawidłowo wypełnione oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb). Podkreślił, że w przypadku, gdy zamierzenie budowlane określone we wniosku jest zgodne z przepisami prawa właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył w całości decyzję Wojewody zarzucając jej naruszenie art. 81 ust 1 pkt 1 P.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy rozwiązania zawarte w projekcie są sprzeczne z przepisami techniczno-budowlanymi i mają charakter pozorny, zwłaszcza w kwestii zlokalizowania miejsca postoju samochodu dostawczego w celu rozładunku towarów; § 19 ust. 2 p k t 2 lit. a rozporządzenia poprzez zlokalizowanie rzeczywistego miejsca postojowego dla samochodu dostaw czego służącego do rozładunki towarów w odległości mniejszej niż 6 m od granicy działki; art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a., 136 § 1K.p.a. poprzez działanie przez organy w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, a także brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, poprzez niedostrzeżenie przez organ odwoławczy, że inwestor, wbrew wezwaniu z dnia 3 listopada 2023 r. nie wyjaśnia sposobu realizacji dostaw do projektowanego budynku, a także czy nie przeprowadzenia analizy akustycznej pozwalającej ocenić w pływ projektowanej inwestycji na klimat akustyczny, zaś przedstawione w projekcie rozwiązanie dotyczące miejsca postoju w celu rozładowania towaru ma charakter ewidentnie pozorny, gdyż zlokalizowane jest w odległości około 50 metrów od miejsca dostaw i magazynu.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedstawił argumenty na poparcie swego stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentacje prawną.

W piśmie z dnia 31 marca 2026 r. uczestnik postępowania reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stwierdził, że zarzuty skarżącego są nieuzasadnione, a w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2026 r. o sygn. akt II SA/Gl 348/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz zamieszczoną w niej argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej ".p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy ani też prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm. - dalej także " P.b").

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten ustanawia zasadę wolności budowlanej, a warunkiem realizacji tej wolności jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Wyrazem tej zasady jest również art. 35 ust. 4 P.b., zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma zatem charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody bądź sprzeciwu sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków.

Stosownie do art. 35 ust. 1 P.b. rolą organu architektoniczno-budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, jest sprawdzenie:

1. - zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
2. a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
3. b) wymaganiami ochrony środowiska,
4. c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
5. - zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
6. - kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
7. - dołączenia:

1. a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
2. b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
3. - posiadania przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych,
4. - przynależności projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.

Analiza akt postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie wskazuje, że organ, w oparciu o wszechstronną analizę zgromadzonych dowodów, prawidłowo ustalił, że złożona przez inwestora dokumentacja projektowa jest kompletna, zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Przedmiotowa inwestycja realizowana ma być na obszarze oznaczonym symbolem 2U1, który przeznacza się na cele zabudowy usługowej. Jest też zgodna z pozostałymi zapisami m.p.z.p., w szczególności dotyczącymi nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i intensywności zabudowy, kształtu dachu i minimalnej liczby miejsc postojowych.

Prawidłowo także organ odwoławczy ustalił, że inwestor złożył wszelkie opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia i oświadczenia wymagane w kontrolowanej sprawie. Organ odwoławczy dokonał także sprawdzenia uprawnień budowlanych i przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego projektanta i projektanta sprawdzającego, w wyniku której ustalił, że także w tym zakresie, złożona przez inwestora dokumentacja czyni zadość wymogom określonym w art. 35 ust. 1 P.b. W aktach sprawy znajduje się także oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe ustalenia organu odwoławczego nie są kwestionowane.

W świetle materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy za prawidłowe należało uznać także ustalenia organu odnośnie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących odległości projektowanej wiaty śmietnikowej od granicy działki, położenia miejsc postojowych w tym miejsc przeznaczonych do dostaw towarów, a także wyjaśnił kwestię spełnienia wymogów technicznych dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń oraz minimalnego czasu ich nasłonecznienia. Odniósł się również do kwestii hałasu i drgań związanych z realizowaną inwestycją. Ustalenia organu w powyższym zakresie nie budzą wątpliwości Sądu.

Organ odwoławczy uwzględnił również dokonane przez inwestora zmiany w dokumentacji projektowej, w której wskazano miejsce postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, a także lokalizację miejsc zatrzymywania się samochodów dostawczych w celu rozładunku towaru. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie postępowania dowodowego. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 7 maja 2019 r., II OSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał wszechstronnej oceny materiału zgromadzonego przez organ I instancji oraz uzupełnił go wzywając inwestora do złożenia wyjaśnień, w szczególności w zakresie zarzutów podniesionych w odwołaniu. W realiach rozpatrywanej sprawy wszelkie konieczne dla rozstrzygnięcia dane zawarte są w samym projekcie oraz wyjaśnieniach pełnomocnika inwestora i zgromadzonych w sprawie dokumentach. Należy przy tym wziąć pod uwagę, iż organy administracji architektoniczno – budowlanej to organy specjalistyczne, zdolne do samodzielnej interpretacji dokumentacji technicznej. Wojewoda Śląski zbadał projekt budowlany pod kątem spełnienia każdej z przesłanek, wskazanych w art. 35 P.b., w tym zgodności z m.p.z.p. i rozporządzeniem. Skoro zaś nie stwierdził niezgodności projektu z przepisami prawa to nie mógł wydać rozstrzygnięcia negatywnego dla inwestora.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał za bezzasadne żądania skarżącego odnoszące się do przeprowadzenia badań akustycznych. Organ odwoławczy nie miał podstaw do zanegowania zawartych w projekcie budowlanym zapisów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu. Samo zaś stwierdzenie skarżącego o przekroczeniu norm hałasu nie może stanowić o wadliwości sporządzonej dokumentacji projektowej. W ocenie Sądu słusznie Wojewoda stwierdził, że zarzut występowania drgań, które mogą doprowadzić do uszkodzenia budynku skarżącego nie jest poparty żadnym dowodem ani nie znajduje opacia w obowiązujących przepisach prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że na dzień złożenia skargi skarżący nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu mogącego podważyć treść projektu budowlanego sporządzonego przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane i dysponującego wiedzą specjalistyczną. W ocenie Sądu skarżący nie zakwestionował skutecznie przedłożonej dokumentacji, w szczególności, że swoje obawy opiera na przypuszczeniu, iż realizacja inwestycji doprowadzi do zwiększenia hałasu i pogorszenia komfortu życia mieszkańców działki sąsiadującej z planowaną inwestycją.

Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz przeprowadzone postępowanie wyjaśniające Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze.

W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. tj. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ani też innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.