Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, w wyniku rozpoznania odwołania skarżących, tj. J. C., T. C. i M. S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia 7 października 2025 r. nr [...] o ustaleniu na wniosek U. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] B., o łącznej powierzchni 16351 m2, położonych w C. pomiędzy ulicą [...] i ulicą [...].
Decyzja ta zapadła w przedstawionych niżej okolicznościach.
W dniu 18 kwietnia 2023 r. U. S. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] B., położone w C. pomiędzy ulicą [...] i [...], dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, realizacji drogi wewnętrznej oraz niezbędnych elementów infrastruktury technicznej oraz urządzeń technicznych wymaganych dla funkcjonowania projektowanej zabudowy, a także pozostałych elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w granicach przedmiotowej inwestycji.
Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia 13 lipca 2023 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego wyżej wymienione działki, zgodnie z wnioskiem inwestorki.
Decyzją z dnia 21 marca 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, w wyniku rozpoznania odwołania J. C., T. C. i M. S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez wyżej wymienionych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 697/24, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 13 lipca 2023 r.
Następnie Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia 10 kwietnia 2025 r. ustalił na wniosek U. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki o nr ewidencyjnych; [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] B., o łącznej powierzchni 16 351 m2, położone w C. pomiędzy ulicami [...] i [...].
W wyniku kolejnego wniesienia odwołania przez J. C., T. C. i M. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta C. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia 7 października 2025 r. nr [...] ustalił na wniosek U. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] B., o łącznej powierzchni 16351 m2, położone w C. pomiędzy ulicami [...] i [...], dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, realizację drogi wewnętrznej oraz niezbędnych elementów infrastruktury technicznej oraz urządzeń technicznych wymaganych dla funkcjonowania projektowanej zabudowy, a także pozostałych elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w granicach wnioskowanej inwestycji.
W wyniku wniesienia odwołania przez J. C., T. C. i M. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia 16 grudnia 2025 r., od której została wniesiona skarga w niniejszym postępowaniu sądowym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 7 października 2025 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że działki, na których planowana jest inwestycja nie są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem zasadnie organ prowadził postępowanie na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Podniósł, że z akt sprawy oraz z treści decyzji organu I instancji wynika, iż planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 538, dalej również jako u.p.z.p.) Dodał, że analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej oraz intensywności wykorzystania terenu.
W obrębie terenu analizowanego, wyznaczonego zgodnie z zasadami określonymi w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., na działkach dostępnych z ulicy [...] i [...] występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji, jaka znajduje się w obszarze analizowanym. Organ odwoławczy podkreślił, że we wniosku z dnia 18 kwietnia 2023 r. inwestorka wskazała, iż planuje zainwestowanie terenu w przedziale od 14,5% do 19,5% oraz wnioskuje budynki o szerokościach elewacji frontowych w przedziale od 8 m. do 20 m. Jednakże w dniu 27 lutego 2025 r. dokonała zmiany treści wniosku, modyfikując wnioskowany procent zabudowy na 12,5 i planowaną szerokość elewacji frontowej budynków od 10 m. do 14 m. Następnie organ wskazał, że w kwestii poszczególnych wskaźników i parametrów określanych dla nowej zabudowy, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.; dalej "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r."), bowiem przedmiotowa sprawa została wszczęta na wniosek z dnia 18 kwietnia 2023 r., czyli przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. i nie została zakończona ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia, tj. do dnia 26 lipca 2024 r. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie linia zabudowy nie wymagała ustalenia, a wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ustalono w oparciu o § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, jako wartość średnią w obszarze analizowanym (do 12,5%).
Szerokość elewacji frontowej ustalono w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. przyjmując wartość średnią w obszarze analizowanym (11,5 m. z tolerancją do 20%). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono według § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia - do 4 m. Układ połaci dachowych, kąt nachylenia oraz wysokość kalenicy głównej ustalono zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia. Organ wskazał, że ustalone zostały wartości wskaźników na podstawie wartości średnich (wskaźnik intensywności zabudowy - do 12,5% przy średniej wartości ok. 12,5%; wskaźnik szerokości elewacji frontowej 11,5 m z tolerancją do 20% przy średniej ok. 11,5 m).
W związku z tym podkreślił, że zasadnie organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Dodał, że teren inwestycji jest dostępny z ulicy [...] i ulicy [...], a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego, przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponadto inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi oraz nie dotyczą jej ograniczenia wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
Ponadto organ podniósł, że zostały uwzględnione również wskazania, które wynikały z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 697/24. W tym zakresie podkreślił, że przeprowadzona analiza urbanistyczna zawiera dane wyjściowe, tj. wielkości poszczególnych działek oraz wielkości zabudowy na tych działkach; w aktach postępowania administracyjnego znajduje się dowód przekazania Miejskiemu Zarządowi Dróg w C. projektu decyzji celem jego uzgodnienia; Prezydent Miasta jako organ właściwy do uzgodnienia decyzji w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne zamieścił w decyzji treść uzgodnienia, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wskazując, że zgodnie z klasyfikacją gruntów objętych wnioskiem o warunki zabudowy, inwestycja nie wymaga decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej.
Organ odwoławczy wskazał również, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia w sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., odnoszonego przez odwołujących się do ustaleń w kwestii naruszenia praw osób trzecich i podniósł, że kwestie te nie podlegają badaniu na tym etapie procesu inwestycyjnego. Podkreślił, że te okoliczności są przedmiotem badania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny, czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. organ wskazał, że w ramach niniejszego postępowania nie dokonuje się ustaleń co do przebiegu drogi wewnętrznej, wyposażenia terenu, a także wpływu tych kwestii na naruszenie interesu osób trzecich.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji skarżący; J.C., T. C. i M. S. podnieśli zarzut naruszenia przy jej wydaniu, przepisów prawa materialnego, tj.: - 1) art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez należytego dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, tj. bez uwzględnienia działki najbardziej istotnej z punktu widzenia wyznaczenia linii zabudowy dla zamierzenia budowlanego, tj. działki sąsiadującej z przedmiotową działką, położonej przy ul. [...] w C. i stanowiącej własność skarżących, na której posadowione są na granicy działek, budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze z lat 60 ubiegłego wieku, a także na granicy znajduje się studnia z wodą pitną, ogródek warzywny, a realizacja planowanej zabudowy obejmującej 10 budynków mieszkalnych, której dotyczy decyzja, związana jest z przeprowadzeniem drogi wewnętrznej oraz uzbrojeniem terenu inwestycyjnego i realizacja tych zamierzeń wywoła negatywne skutki dla nieruchomości sąsiedniej stanowiącej własność skarżących i narusza interesy osób trzecich, tj. skarżących; - 2) art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przyjęcie, iż teren inwestycyjny ma dostęp do drogi publicznej, podczas gdy realizacja zamierzania budowlanego wymaga przeprowadzenia drogi wewnętrznej, której planowane położenie ma znajdować się na granicy z działką położoną przy ul. [...], stanowiącą własność skarżących, która to droga wewnętrzna już z racji planowanego zamierzania budowlanego obciążona będzie znacznym natężeniem ruchu i jej proces powstawania, a następnie stałego wykorzystywania może wywołać pękanie ścian i fundamentów budynków posadowionych na działce skarżących, a zatem charakter planowanej inwestycji narusza interesy osób trzecich, tj. skarżących; - 3) art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przyjęcie, iż projektowane uzbrojenie oraz wyposażenie terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego, podczas gdy konieczność doprowadzenia uzbrojenia w postaci mediów (instalacja wodno - kanalizacyjna, instalacja gazowa, instalacja elektryczna) do terenu inwestycji nieodzownie związana jest z dokonaniem wykopów na znacznej głębokości działki pod planowaną drogą wewnętrzną wzdłuż granicy z działką położoną przy ul. [...], stanowiącą własność skarżących, co wywołać może pękanie ścian i fundamentów budynków posadowionych na działce skarżących, a także uszkodzenie sieci wodociągowej na tej działce, zatem planowana inwestycja narusza interesy osób trzecich, tj. skarżących, co w konsekwencji oznacza, iż uzbrojenie oraz wyposażenie terenu w sposób zaprojektowany jest niemożliwe do przeprowadzenia; - 4) art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez zamieszczenia w motywach rozstrzygnięcia, treści uzgodnienia wydawanej decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; - 5) § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której zastosowano przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sytuacji, w której w niniejszym postępowaniu powinny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązujące przed 26 lipca 2024 roku; - 6) § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 roku poprzez jego błędne zastosowanie, bez uwzględnienia w pełni oceny prawnej, wynikającej z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2024 roku, sygn. akt II SA/Gl 697/24, którym organ jest związany i niewskazanie żadnych powodów odstępstw od wskaźnika z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a organ stosując ten przepis powinien wskazać powody odstępstw od wskaźnika z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Ponadto skarżący podnieśli zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym niewyjaśnienie, czy teren, którego dotyczy zaskarżona decyzja posiada dostęp do drogi publicznej, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego, a także czy planowana inwestycja nie powoduje naruszenia interesów osób trzecich; - 2) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń wynikających z przyjętego przez SKO założenia, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie ustala się lokalizacji wnioskowanych budynków na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, ani też ich odległości od granic z sąsiednimi działkami, a także iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 16 grudnia 2025 roku w całości oraz o uchylenie w całości, poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia 7 października 2025 r. i o zasądzenie od organu solidarnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i podniósł, że teren inwestycyjny nie ma aktualnie drogi wewnętrznej. Uczestniczki postępowania; U. S. i E.C. wniosły o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 7 października 2025 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego wymienione w decyzji działki, dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, realizacji drogi wewnętrznej oraz niezbędnych elementów infrastruktury technicznej oraz urządzeń technicznych wymaganych dla funkcjonowania projektowanej zabudowy.
Na wstępie przede wszystkim podkreślenia wymagało, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, była już poddana kontroli sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 697/24, uchylił poprzednio wydane decyzje organów obydwu instancji.
Zgodnie zatem z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Podkreślenia wymagało, że w rozpoznawanej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej również jako u.p.z.p.), według stanu sprzed nowelizacji dokonanej na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688; dalej jako ustawa zmieniająca), gdyż – jak podkreślił WSA w wymienionym wyżej wyroku - sprawa została wszczęta na wniosek złożony w dniu 18 kwietnia 2023 r. i nie została zakończona decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.
Ponadto – jak wskazał WSA w cytowanym wyroku - w sprawie tej znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.; dalej "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.").
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zawarte zostały szczegółowe ustalenia dotyczące spełnienia przez planowaną inwestycję wszystkich wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p.
W związku z tym podkreślenia wymagało, że na podstawie powyższych ustaleń zasadnie organy obydwu instancji stwierdziły, iż planowana do realizacji na przedmiotowym terenie inwestycja wpisuje się - zarówno funkcją, jak i parametrami oraz wskaźnikami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu - w przestrzeń objętą analizą przestrzenną.
Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organy prawidłowo ustaliły wymagania dla nowej zabudowy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., którego przepisy - jak wskazał WSA w cytowanym wyroku - miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty i twierdzenia skargi sprowadzające się do tego, że przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zastosowano przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1116).
Ponadto nieadekwatne do treści wydanych aktualnie decyzji organów obu instancji, były zarzuty skargi, według których organ nie wskazał powodów zastosowania odstępstw od wskaźnika z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Podkreślenia bowiem wymagało, że ustalenia organów dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla każdego z budynków, zostały dokonane w wyniku zastosowania § 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia. W związku z tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej została ustalona – jak wskazał organ I instancji - jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Nie miało zatem miejsca zastosowanie odstępstwa od wskaźnika z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W konsekwencji tego, dla każdego z budynków została ustalona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona od poziomu terenu do gzymsu lub okapu – do 4 m. Natomiast obowiązek, o którym mowa w cytowanym wyżej wyroku, dotyczący wskazania przez organy powodów odstępstw, dotyczy sytuacji, w której dochodzi do zastosowania odstępstw w tym zakresie, gdyż tylko wtedy aktualizuje się obowiązek podania przez organy przyczyn takich odstępstw.
Bezpodstawne były również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji w wyniku przyjęcia, iż teren inwestycyjny ma dostęp do drogi publicznej oraz projektowane uzbrojenie oraz wyposażenie terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Z ustaleń dokonanych przez organy na podstawie zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika bowiem, że teren działek inwestycyjnych ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną i ocena takiej samej treści została zawarta w cytowanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydanym w tej sprawie. Podobnie - według oceny Sądu zawartej w powołanym wyroku - ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zarzuty skargi – po raz kolejny podniesione w powyższym zakresie - nie mogły zatem odnieść skutku.
Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przy wydaniu decyzji, art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jak bowiem zasadnie wskazał organ odwoławczy - Prezydent Miasta C., jako organ właściwy do uzgodnienia decyzji w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne zamieścił w decyzji o warunkach zabudowy, stwierdzenia, według których, zgodnie z klasyfikacją gruntów objętych wnioskiem o warunki zabudowy, inwestycja nie wymaga decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. W ocenie sądu, stwierdzenia te mogą być kwalifikowane jako równoznaczne z uzgodnieniem decyzji, w konsekwencji stanowią wykonanie wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 697/24. W wyroku tym WSA podniósł, że "w rozpoznawanej sprawie organ wydający decyzję o warunkach zabudowy sprawuje także funkcję starosty, a zatem art. 106 k.p.a. nie miał zastosowania. Jednakże treść uzgodnienia, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., powinna zostać zamieszczona w motywach rozstrzygnięcia".
W konsekwencji powyższego stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie spełniony został również warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., według którego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Ponadto w wyniku prawidłowej oceny materiału dokumentacyjnego organy obydwu instancji stwierdziły spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 u.p.z.p. tj., że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz, że zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
W ramach ponownego rozpoznania sprawy, organy administracji w wyniku uzupełnienia ustaleń i ocen w zakresie wskazanym w wymienionym wyżej wyroku wskazały, że przeprowadzona analiza urbanistyczna zawiera dane wyjściowe, tj. wielkości poszczególnych działek oraz wielkości zabudowy na tych działkach i w aktach postępowania administracyjnego znajduje się dowód przekazania Miejskiemu Zarządowi Dróg w C. projektu decyzji celem jego uzgodnienia, a także, że inwestycja nie wymaga decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej.
Bezpodstawne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także zarzuty naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Podkreślenia bowiem wymagało, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji zawarte zostały szczegółowe ustalenia dotyczące spełnienia przez planowaną inwestycję wszystkich wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z przepisami rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., a także warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 6 u.p.z.p. Ustalenia te zostały dokonane na podstawie prawidłowej analizy materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w sprawie.
Mając na uwadze powyższe – zasadnie organ odwoławczy zawarł w decyzji stwierdzenia sprowadzające się do tego, że planowana do realizacji na przedmiotowym terenie inwestycja wpisuje się - zarówno funkcją, jak i parametrami oraz wskaźnikami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu - w przestrzeń objętą analizą przestrzenną, a także spełnia pozostałe wymogi wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 6 u.p.z.p.
W konsekwencji tego stwierdzić należało, że zasadnie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślenia bowiem wymagało, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym - w sporządzonych dla potrzeb sprawy - mapach i analizie urbanistycznej. Dodać należało, że organ prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego, ponadto - stosownie do obowiązujących regulacji - analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzone zostały przez osobę uprawnioną. Załączniki do decyzji organu I instancji nie budzą wątpliwości co do ich prawidłowości.
Przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, w tym wskazanych w skardze przepisów art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., a także art. 8 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie bowiem z zasadami postępowania administracyjnego zostały zgromadzone, a następnie prawidłowo ocenione, zebrane w sprawie dowody, w tym sporządzone dla potrzeb sprawy mapy i analiza urbanistyczna. Na ich podstawie organy obydwu instancji dokonały trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadziły prawidłową ocenę prawną. Uzasadnienia obydwu decyzji spełniają warunki określone w art. 107 § 3 K.p.a. i z treści zaskarżonej decyzji wynika, że zawiera szczegółowe odniesienie do zarzutów odwołania.
Podkreślenia ponadto wymagało, że decyzje organów obydwu instancji zostały wydane zgodnie z art. 153 P.p.s.a., według którego, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie organy administracji dokonały uzupełnienia ustaleń i ocen w zakresie wskazanym w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 697/24, o czym była mowa wyżej.
Ponadto nie doszło do naruszenia przez organ drugiej instancji art. 15 K.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności, gdyż organ ten ponownie rozpoznał przedmiotową sprawę w jej całokształcie, zawarł bowiem w decyzji ustalenia istotne dla wydania rozstrzygnięcia, a także rozważania prawne zawierające wykładnię przepisów w zakresie istotnym dla oceny prawnej dokonanej w sprawie.
W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wskazać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, a także jakichkolwiek uchybień w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w sprawie.
Skarga nie zasługiwała więc na uwzględnienie. Bezzasadne były zarzuty w niej zawarte – dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W konsekwencji stwierdzić więc należało, że skarga jest bezzasadna, a wobec tego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu.