Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 3 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 203/26

Uzasadnienie

Prezydent Miasta C. decyzją z dnia 7 października 2025 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i in. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 538 – dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 czerwca 2025 r. J. R. i A. S., umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej zagospodarowania działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], przy ul. [...], na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], obr. [...], o łącznej powierzchni ok. 10427 m2, położonego w C. przy ul. [...]. Jako rodzaj inwestycji wskazano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Inwestycja obejmuje: budowę do 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych jednolokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z realizacją drogi wewnętrznej; realizację niezbędnych elementów infrastruktury technicznej oraz urządzeń technicznych wymaganych dla funkcjonowania projektowanej zabudowy mieszkaniowej, a także pozostałych elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w granicach wnioskowanej inwestycji. Podano również szczegółowe warunki i zasady zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że w obrębie terenu analizowanego, wyznaczonego zgodnie z zasadami określonymi w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna (dominująca), mieszkalna wielorodzinna, mieszkalno-usługowa, mieszkalno-produkcyjna i usługowa. Wnioskowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Wszystkie parametry przyjęte dla planowanej inwestycji wynikają ze średniej arytmetycznej gabarytów zabudowy, znajdującej się w obszarze analizowanym lub są od niej niższe.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła m. in. A. B. (dalej: strona, skarżąca), zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 1 i § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116 – dalej: rozporządzenie), poprzez przyjęcie, że projektowana zabudowa kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formę architektoniczną obiektów budowlanych, podczas gdy dokonano nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, jak i nie przedstawiono w części graficznej i tekstowej analizy właściwych danych (...).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej SKO) decyzją z dnia 27 listopada 2025 r., Nr SKO.4103.193.2025, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano m. in., że z załączonej do akt analizy wynika, iż w wyznaczonym prawidłowo obszarze znajduje się między innymi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a więc projektowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji istniejącej. W analizie wskazane zostały wszystkie budynki istniejące w obszarze analizowanym, ich parametry i wskaźniki zabudowy, a na podstawie średnich wielkości zostały ustalone parametry i wskaźniki dla wnioskowanej inwestycji. Zarzut dotyczący obniżenia wartości nieruchomości jest nieuzasadniony.

Skargę na powyższą decyzję SKO złożyła strona, działająca przez pełnomocnika, zaskarżając ją w całości. Zarzucono naruszenie:

1. 1) art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 1 i § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędne przyjęcie, że dokonano prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, bowiem SKO ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, że wyznaczenie obszaru zgodnie z zarzutem skarżącej wskazanym w odwołaniu spowodowałoby, że obszar analizowany "byłby zdecydowanie większy", podczas gdy organ powinien zbadać o prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego, bowiem jego wyznaczenie wpływa bezpośrednio na wyniki analizy urbanistycznej i tym samym prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy;
2. 2) art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 1 i § 11 ww. rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że projektowana zabudowa kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formę architektoniczną obiektów budowlanych, podczas gdy dokonano nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, jak i nie przedstawiono w części graficznej oraz tekstowej analizy właściwych danych, w szczególności poprzez:
3. - ujęcie w analizie działki nr [...], co do której postępowanie w sprawie warunków zabudowy jednocześnie skarżoną decyzją umorzono z uwagi na objęcie jej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
4. - uznanie, że działka nr [...], tj. działka dojazdowa, która nie jest objęta w ogóle decyzją o warunkach zabudowy, może być podstawą ustalenia obszaru analizowanego dla działek [...] i [...];
5. - brak wyjaśnienia, jak wyznaczono obszar, tj. który bok, której z analizowanych działek uznano za front terenu służący do wyznaczenia promienia obszaru analizowanego;
6. - brak wskazania w analizie wszystkich niezbędnych do jej dokonania parametrów analizowanych działek oraz brak ich naniesienia na część graficzną analizy;
7. - ujęcie w analizie zabudowy przy ul. [...], która - według wiedzy skarżącej – nie została wybudowana legalnie i której parametry odbiegają drastycznie od pozostałej analizowanej zabudowy;
8. 3) art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p., poprzez błędne niedokonanie analizy czy decyzja będzie wykonalna, tj. czy ustalone w decyzji parametry są fizycznie wykonalne na działkach objętych decyzją, a w szczególności, czy fizycznie i prawnie możliwe jest na tak małym terenie, ok. 1 ha, jednoczesne zlokalizowanie 22 budynków w zabudowie bliźniaczej, a do tego jeszcze zlokalizowanie 44 miejsc parkingowych i zamontowanie 22 szamb oraz wyodrębnienie działki drogi wewnętrznej na tak małym terenie;
9. 4) § 3 rozporządzenia, poprzez błędne i niczym nieuzasadnione odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy, podczas gdy analiza urbanistyczna nie uzasadnia odstąpienia od jej wyznaczenia;
10. 5) § 7 ust. 1 rozporządzenia, poprzez odniesienie ustalonej wysokości nowej zabudowy nie do zabudowy na przylegających działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, ale na podstawie średniego wskaźnika wysokości zabudowy, podczas gdy de facto jedyną przyległą do działek wnioskodawcy działką dostępną z tej samej drogi jest działka 6/6, zabudowana jednym niskim budynkiem gospodarczym;
11. 6) art. 10 k.p.a., poprzez pominięcie stanowiska skarżącej z naruszeniem zasady czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;
12. 7) art. 7, 77, 80 § 1 k.p.a., poprzez brak starannego wyjaśnienia sprawy w kontekście wątpliwości dotyczących sposobu przeprowadzenia analizy urbanistycznej oraz twierdzeń skarżącej.

Jednocześnie wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podano m. in., że skarżąca w odwołaniu wskazała na liczne naruszenia prawa. Organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną w sposób wadliwy. Głównym zarzutem jest to, że niewłaściwie wyznaczono obszar analizowany do analizy urbanistycznej – wyznaczono go na podstawie szerokości frontu działki nr [...], która nie jest objęta decyzją o warunkach zabudowy, bowiem jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Co do niej organ I instancji umorzył postępowanie. Ustalenia faktyczne i prawne są zatem wadliwe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Musi co prawa uczynić to zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów.

Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"); można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust.

2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny - trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) – przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane. Co jednak istotniejsze twierdzi, że art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m. in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26).

W świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;

1. 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
2. 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
3. 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
4. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
5. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
6. a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1199), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
7. b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,
8. c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Art. 61 ust. 5a u.p.z.p. stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak niemniejszej niż 50 m oraz niewiększej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust.

1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, inaczej zwaną zasadą kontynuacji. Weryfikując w jego świetle możliwość ustalenia warunków zabudowy organ musi ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy.

Wymagania te zostały spełnione i organ dokonał szczegółowych analiz w zakresie parametrów zabudowy istniejącej oraz planowanej.

Kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza jednocześnie ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Warunek w zakresie "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 marca 2016 r., II SA/Łd 1002/15 i podane tam orzecznictwo).

Wymóg istnienia zabudowy porównywalnej do zabudowy planowanej na działce sąsiedniej nie oznacza, że działka ta musi bezpośrednio graniczyć z działką objętą inwestycją. Należy bowiem mieć na względzie, że tzw. sąsiedztwo urbanistyczne przedstawiać się będzie różnorodnie na terenach zwartej zabudowy miejskiej, na terenach wiejskich, czy terenach innej zabudowy rozproszonej. W wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 646/06, zwrócono uwagę, że ratio legis art. 61 u.p.z.p. jest ochrona ładu przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego ograniczenia własności. Za szerokim rozumieniem pojęcia "działki sąsiedniej" przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być interpretowane funkcjonalnie. Jeśli działka, na której jest planowana inwestycja, znajduje się w dość bliskiej (pod względem urbanistycznym) odległości od takiej zabudowy porównywalnej, nie ma przeciwwskazań do wydania decyzji pozytywnej.

Zatem, wprowadzenie na przedmiotowym terenie funkcji mieszkalnej jednorodzinnej, która już tam funkcjonuje, nie jest sprzeczne z istniejącym zagospodarowaniem terenu i w żaden sposób z nim nie koliduje. W obrębie terenu analizowanego występuje bowiem zabudowa mieszkalna jednorodzinna (dominująca), mieszkalna wielorodzinna, mieszkalno-usługowa, mieszkalno-produkcyjna i usługowa.

Wnioskowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. Wszystkie parametry przyjęte dla planowanej inwestycji wynikają ze średniej arytmetycznej gabarytów zabudowy, znajdującej się w obszarze analizowanym lub są od niej niższe. Przeprowadzona analiza jest szczegółowa i czytelna.

Sytuacja jest nietypowa, bowiem inwestycja ma być realizowana na terenie częściowo objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a częściowo nieobjętym. To oznacza też konieczność uwzględnienia tej nietypowej sytuacji.

Obszar analizowany wyznaczono w odległości niemniejszej niż 50 m oraz nieprzekraczającej 200 m. Dokonanie analiz zgodnie z życzeniem strony skarżącej z pomięciem działki znajdującej się w styku z drogą publiczną, oznaczałoby faktycznie rozszerzenie dotychczas wyznaczonego obszaru, podczas gdy najistotniejsze jest pobliskie sąsiedztwo urbanistyczne (w skargach zwykle zarzuca się zbyt duże wyznaczenie obszaru analizowanego). Zdaniem Sądu w tej nietypowej sytuacji dopełniono wymogów z art. 61 ust. 5a u.p.z.p.

To inwestorzy dookreślili front terenu, przez który ma odbywać się wjazd. Wyznaczanie frontu terenu inwestycji i obszaru analizy zawsze musi uwzględniać uwarunkowania i okoliczności konkretnej sprawy. Ustalenie frontu działki powinno uwzględniać podstawowe wartości leżące u podstaw zagospodarowania przestrzennego, jakimi są ład przestrzenny i zrównoważony rozwój, ale także oświadczenie inwestora(ów) oraz uwarunkowania wynikające z położenia i funkcji zabudowy. Fakt, że dojazd do nieruchomości inwestycyjnych miałby odbywać się przez nieruchomość objętą m.p.z.p. nie może z powyższych powodów świadczyć o wadliwych ustaleniach organu.

Art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5a u.p.z.p. nie wprowadzają jakiegokolwiek wyłączenia i wykluczenia z analiz pobliskich nieruchomości objętych m.p.z.p., obejmującym obszar poza nieruchomością inwestycyjną. Wykluczenie z analiz nieruchomości, na których wprowadzono m.p.z.p. nie ma podstawy prawnej. Autor skargi wprowadza dodatkowe przesłanki prawne, których nie zawierają przywołane tam przepisy.

Autor skargi sam sobie przeczy, skoro zarzuca "brak wyjaśnienia, jak wyznaczono obszar, tj. który bok, której z analizowanych działek uznano za front terenu służący do wyznaczenia promienia obszaru analizowanego". Jednocześnie sam wskazuje, że posiada dokładną wiedzę, która działka została uznana za front terenu i prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie kwestionuje.

Istnienie rzekomej samowoli budowlanej w obszarze analizowanym nie może być podstawą uwzględnienia skargi. Organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest organem nadzoru budowlanego. Nie ma kompetencji, by dokonywać ustaleń w tym zakresie.

Kwestie spełnienia warunków technicznych są badane na etapie pozwolenia na budowę. Wielkość poszczególnych projektowanych budynków będzie wpływała na ich ilość. Decyzja mówi o budowie "do 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych jednolokalowych w zabudowie bliźniaczej", co nie oznacza, że taka ilość zostanie tam wybudowana.

Działka przylegająca do drogi jest objęta m.p.z.p., zatem nie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma tu dookreślać linię zabudowy. Ta "(...) wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji." Wyznaczenie odpowiedniej linii zabudowy względem pasa drogowego spełnia funkcję zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 maja 2026 r., III SA/Po 308/26). Skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy obejmuje działki niemające bezpośredniego styku z drogą publiczną, oddzielone od drogi publicznej działką objętą m.p.z.p., zatem zarzut skargi jest chybiony.

Uzasadnienie decyzji jest bardzo szczegółowe i pozwala zorientować się, jakie były motywy rozstrzygnięcia. Również analiza cech i funkcji sporządzona przez osobę uprawnioną jest wystarczająco szczegółowa i wskazano tam szereg obiektów występujących w obszarze analizowanym, co daje możliwość oceny funkcji występujących na obszarze analizowanym.

Strona brała czynny udział w toku postępowania i jej zarzuty analizowano, zatem nie naruszono art. 10 § 1 k.p.a.

Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organ uwzględnił niezbędną, dostępną dokumentację. Oparł się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej. Motywy wynikają jasno z uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 §3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo.

Skoro skarga jest tak obszerna i szczegółowa w warstwie merytorycznej, to oznacza, że kontrolowane akty były dla strony zrozumiałe. Nie można bowiem polemizować tak szczegółowo z argumentacją, która zrozumiała nie jest, albo której wręcz brakło.

To, że organ odwoławczy nie wyodrębnia w strukturze swego uzasadnienia do których konkretnie zarzutów odwołania odnosi się w danym miejscu, nie oznacza, że zarzutów nie rozpoznał.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3, 138 §1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6, ust. 5a, § 1, 3, 7, 11 rozporządzenia, ani też innych przepisów, w tym wyżej powołanych, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.