Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 17 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 104/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 listopada 2025 r., nr IFXIV.7840.4.30.2025 Wojewoda Śląski (Wojewoda, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025, poz. 418 ze zm. - dalej "P.b.") po rozpatrzeniu odwołań B. L., A. S., K. B. od decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia 14 sierpnia 2025 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej inwestorowi - T. Spółka z o.o. z siedzibą w B. pozwolenia na budowę "budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą -14 lokali mieszkalnych, pow. zabudowy 482,40 m2, pow. całkowita 1056,55 m2 pow. użytkowa 943,65 m2 (w tym pow. mieszkań 660,40 m2, pow. garażu 243,60 m2, pow. ruchu 109,22 m2, pow. techniczna 3,68 m2 pow. gospodarcza 39,65 m22, kubatura brutto 4288,85 m3" na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w C., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2025 r., inwestor - T1. Sp. z o.o. z siedzibą w B., reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się do Prezydenta Miasta C. (organ I instancji) o udzielenie pozwolenia na budowę "budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą".

Zawiadomieniem z dnia 15 lipca 2025 r. organ I instancji - działając na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. - zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji.

Przy piśmie z dnia 28 lipca 2025 r.. A. S., K. B., A. D. i B. L. - właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji wnieśli "sprzeciw wobec tej inwestycji' oraz zawnioskowali "o wstrzymanie postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę". Z kolei w piśmie z 29 lipca 2025 r. A. D. - właścicielka działki o nr ewid. [...] wniosła "uwagi do projektu zabudowy działki przy ul. [...]".

W dniu 30 lipca 2025 r., pełnomocnik inwestora uzupełnił przedłożoną dokumentację projektową.

Pismem z dnia 30 lipca 2025 r. organ I instancji zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. (dalej PINB) z prośbą "o przeprowadzenie kontroli zgodnie z kompetencjami i oficjalne potwierdzenie, czy prace budowlane dotyczące przedmiotowej inwestycji zostały już rozpoczęte".

Następnie postanowieniem z dnia 30 lipca 2025 r. organ I instancji - działając na podstawie art. 97 § 1 i 4 k.p.a. - zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie - "do czasu uzyskania rozstrzygnięcia wstępnego".

W piśmie z 3 sierpnia 2025 r. B. L. - właścicielka działki o nr ewid. [...] złożyła sprzeciw wobec tej inwestycji oraz wniosła o wstrzymanie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W dniu 6 sierpnia 2025 r., pełnomocnik inwestora ustosunkował się do wskazanych sprzeciwów wniesionych przez właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycyjnym. W zakresie dokonania ewentualnej niwelacji terenu pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że "teren działki został wykorzystany na czas prowadzenia robót ziemnych w pasie drogowym, jako miejsce składowania mas ziemnych". Z kolei w kwestii sposobu odwodnienia terenu wskazał, iż wody opadowe i roztopowe z projektowanego dachu i terenu utwardzonego odbierano do instalacji zewnętrznej kanalizacji deszczowej, a następnie wody przekierowane do sieci kanalizacji deszczowej zrealizowanej w ul. [...]. Z uwagi na różnicę terenu pomiędzy częścią frontową działki a częścią tylną, konieczne było zaprojektowanie przepompowni wody opadowej. Nadmiar wód opadowych zbierany w zbiorniku retencyjnym zabezpieczającym siec kanalizacji deszczowej przed nadmiernym obciążeniem. Ponadto wskazał, że nie ma możliwości, aby wody opadowe i roztopowe zalewały działki sąsiednie, ponieważ teren inwestycji jest położony poniżej istniejącego poziomu działek nr [...] i [...].

W piśmie z dnia 5 sierpnia 2025 r. PINB wyjaśnił, że w trakcie kontroli stwierdzono, że na terenie przedmiotowej posesji nie są wykonywane żadne roboty budowlane. Nie stwierdzono, na podstawie porównania stanu rzeczywistego terenu z projektem budowlanym wykonania wykopów oraz innych robót ziemnych, które miałyby związek z planowaną na przedmiotowej działce inwestycją firmy T. sp. z o.o., zatem brak jest podstaw do prowadzenia przez tut. organ postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2025 r. organ I instancji - działając na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. - podjął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Przy piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r., pełnomocnik inwestora dokonał uzupełnienia dokumentacji projektowej.

Decyzją nr [...] z dnia 14 sierpnia 2025 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4 i art. 36 P.b. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielił inwestorowi - T. Spółka z o.o. z siedzibą w B. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ I instancji przytoczył obowiązujące przepisy i stwierdził, że przedłożony projekt zgodny jest z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wydanymi na jej podstawie, ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta C. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...]r. zmienionej w zakresie inwestora decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] r. Ponadto inwestor zgodnie z ustawą Prawo budowlane przedłożył: oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla ww. działek, kompletny projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ I instancji wyjaśnił, że lokalizacja projektowanej wiaty śmietnikowej zgodna jest z § 23 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.

Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, zwanego dalej rozporządzeniem). Na terenie inwestycyjnym zaprojektowano 6 stanowisk postojowych w najbliższej odległości od granicy działki sąsiedniej o nr ew. [...] wynoszącej 3,03 m. Taka lokalizacja jest zgodna z § 19 ust.2 pkt 1a ww. rozporządzenia. Przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny spełnia również warunki techniczne dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń, o których mowa w § 13 ww. rozporządzenia oraz § 60 dotyczący minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń są zachowane.

Jak wynika z projektu budowlanego oraz z wyjaśnień projektanta (pismo z dnia 6 sierpnia 2025 r.) wody opadowe i roztopowe z dachu projektowanego budynku i utwardzonego terenu odbierane będą do zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej a następnie przekierowane do sieci kanalizacji deszczowej zrealizowanej w ul. [...]. Z uwagi na różnicę poziomu terenu pomiędzy częścią frontową terenu a częścią tylną została zaprojektowana przepompownia wody opadowej. Nadmiar wód opadowych ma być zbierany w zbiorniku retencyjnym zabezpieczającym sieć kanalizacji deszczowej przed nadmiernym obciążeniem.

Zdaniem organu I instancji poruszana w zastrzeżeniach sprawa zwiększenia natężenia ruchu i hałasu nie narusza konkretnych norm prawa materialnego. Zarzuty dotyczące ewentualnych utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, ponieważ dotyczą jedynie naruszenia interesów wnoszących zastrzeżenia, które nie podlegają ochronie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji organ I instancji uznał, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 32 ust.4 i art.35 ust.1 P.b., dlatego też zgodnie z art. 35 ust.4 P.b.nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołanie od tej decyzji wniosła B. L. (skarżąca) - właścicielka działki o nr ewid. [...], położonej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na przepis § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. - art. 41 P.b. poprzez rozpoczęcie budowy przed uzyskaniem pozwolenia;
2. - art. 29 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960) poprzez stworzenie ryzyka zalewania działek sąsiednich;
3. - art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w związku z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich (immisje z parkingu i wiaty śmietnikowej)". Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o nałożenie na inwestora obowiązku uregulowania spraw związanych z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych w taki sposób, aby zostały zabezpieczone przed zalaniem, podtapianiem i podsiąkaniem działki sąsiednie, w tym jej nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...], jak i rozwiązania kwestii parkingu zewnętrznego i wiaty śmietnikowej w sposób zabezpieczający interesy skarżącej w zakresie ekologii i czystości powietrza oraz swobodnego, niezakłóconego korzystania zjej własności.

Pismem z dnia 2 września 2025 r. odwołanie od ww. decyzji wniósł również K. B. - właściciel działki o nr ewid. [...] - położonej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na przepis § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wskazując, że działki nr [...] i [...] znajdują się w okolicznym najniższym punkcie, przez co po opadach deszczu i roztopach gromadzi się tam woda zalewając jego działkę i sąsiadów. Niwelacja terenu pod inwestycje spowoduje podtapianie jego dziatki. Dalej zwrócił uwagę na uciążliwości, które - w jego ocenie - spowoduje realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, a mianowicie planowana inwestycja spowoduje zwiększenie ruchu ulicznego i pieszego, jak również bliska obecność tak wielu ludzi zakłóci jego prywatność i sąsiadów, 6 miejsc parkingowych będzie graniczyło bezpośrednio z częścią działki, na której hoduje warzywa, obecność samochodów będzie powodowała ich zanieczyszczenie, ponadto wiata śmietnikowa mimo, że spełnia wymagania ustawy o jej odległości od działek graniczących, wcale nie oznacza, że nie będzie z niej wydobywał się fetor i utrudniał nam życie na ich działce, budowa takiego budynku znacząco obniży wartość ich działki. Wobec powyższego, odwołujący wniósł o cofnięcie wydanego pozwolenia na budowę, jak również o ustalenie planu zagospodarowania terenu zgodnego z istniejącą zabudową.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła także A. S. - współwłaścicielka działki o nr ewid. [...], położonej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na przepisy § 13 i § 271 rozporządzenia. W odwołaniu wskazała, iż brak jest instalacji odwadniającej wokół działki inwestycyjnej, ze szczególnych uwzględnieniem zachodniej strony oraz sąsiadujących działek od strony północnej i południowej. Ponadto zarzuciła naruszenie w niniejszej sprawie przepisu art. 41 P.b. poprzez rozpoczęcie budowy w postaci niwelacji terenu. Wniosła o ocenę geologiczną stanu wód gruntowych, powołanie rzeczoznawcy do ustalenia pierwotnego usytuowania terenu i obecnego (nawożona ziemia w ciągu kilku miesięcy), ocenę inwestycji pod kątem jej zgodności z interesem publicznym i ochroną praw nabytych właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Odwołania złożyły także E. B. i A. D.. W odniesieniu do ww. osób organ odwoławczy wydał odrębne rozstrzygnięcia.

W wyniku rozpatrzenia powyższych odwołań, Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że organ ten podjął co istoty właściwe rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył i omówił przepisy ustawy Prawo budowlane stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Podzielił pogląd organu I instancji, że w myśl art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Przede wszystkim organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowa dokumentacja projektowa jest kompletna i została wykonana i sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do dokumentacji dołączono wymagane prawem uzgodnienia oraz oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b.). Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały także wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3-4a P.b.

Dodatkowo wskazano, że inwestor złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b).

Odnosząc się do zarzutów odwoławczych, organ wskazał, że nie dopatrzył się naruszenia przepisu § 29 rozporządzenia zakazującego zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Nie sposób zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, iż w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji dojdzie do zalewania działek sąsiednich. Z dokumentacji projektowej wynika wprost, iż wody opadowe i roztopowe z połaci dachowych oraz powierzchni terenowych odprowadzane będą poprzez projektowane rury spustowe grawitacyjne (RS1 - RS6) oraz sieć kanałów kanalizacji deszczowej ułożonych na terenie inwestora. Kolejno odprowadzane one będą do projektowanego zbiornika retencyjnego, który przyłączony ma zostać do sieci kanalizacji deszczowej. Zaznaczyć przy tym należy, że wody opadowe i roztopowe będą rozsączone na teren zieleni bez zalewania działek sąsiednich.

Odpowiadając z kolei na zarzut rozpoczęcia budowy w postaci niwelacji terenu, Wojewoda Śląski wyjaśnił, że w ww. kwestii wypowiedział się PINB w piśmie z dnia 5 sierpnia 2026 r. Z powyższego wynika zatem, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność, o której mowa art. 35 ust. 5 pkt 2 Pb, uzasadniająca wydanie decyzji odmownej.

Przechodząc do kwestii ewentualnego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., organ wyjaśnił, że przepis ten nie daje sam przez się wystarczającej podstawy do negowania zamierzeń inwestycyjnych. Przekroczenie ww. przepisu powinno być powiązane z konkretnym przepisem prawa materialnego, który został naruszony w związku z realizowanym zamierzeniem budowlanym, a z którego osoby trzecie wywodzą swoje prawa. Tym samym sam zapach - czy też szeroko rozumiany "fetor" - jest substancją niemierzalną, a jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Pomimo zatem wystąpienia potencjalnych uciążliwości dla skarżących, Wojewoda Śląski zauważył, że w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy, które odnosiłyby się do zapachów, a zatem brak jest podstawy prawnej, w oparciu o którą organy administracji architektoniczno-budowlanej mogłyby dokonać analizy rzeczonego "fetoru". Podobnie rzecz się ma w kwestii zwiększonego ruchu samochodowego oraz zanieczyszczenia powietrza w związku z emisją spalin samochodowych.

Podkreślił, że ww. uciążliwości należą do tzw. immisji pośrednich, których przekroczenie nie może skutkować decyzją odmowną, lecz jedynie może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. W konsekwencji organ nie dopatrzył się naruszenia ww. norm prawa wyrażonych w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Wojewody wnieśli B. L. i K. B. W skardze skarżący w zasadzie podtrzymali wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego/biegłych z zakresu geologii i hydrotechniki oraz w zakresie wpływu planowanych budowli (wiaty śmietnikowej i parkingu zewnętrznego) na bezpieczeństwo w użytkowaniu działek sąsiadujących z planowaną inwestycją.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 marca 2026 r. o sygn. II SA/Gl 104/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. B. Na rozprawie skarżąca podtrzymała skargę i zawarte w niej argumenty. Wniosła również o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z załączników do jej pisma z dnia 12 lipca 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy ani też prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm. - dalej także " P.b").

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten ustanawia zasadę wolności budowlanej, a warunkiem realizacji tej wolności jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Wyrazem tej zasady jest również art. 35 ust. 4 P.b., zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma zatem charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody bądź sprzeciwu sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków.

Stosownie do art. 35 ust. 1 P.b. rolą organu architektoniczno-budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, jest sprawdzenie:

1. - zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
2. a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
3. b) wymaganiami ochrony środowiska,
4. c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
5. - zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
6. - kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
7. - dołączenia:

1. a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
2. b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
3. - posiadania przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych,
4. - przynależności projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.

Analiza akt postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie wskazuje, że organ, w oparciu o wszechstronną analizę zgromadzonych dowodów, prawidłowo ustalił, że złożona przez inwestora dokumentacja projektowa jest kompletna, zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta C. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. zmienionej w zakresie inwestora decyzją tego samego organu z dnia [...] r. Prawidłowo także organ ustalił, że inwestor złożył wszelkie opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia i oświadczenia wymagane w kontrolowanej sprawie. Organ dokonał także sprawdzenia uprawnień budowlanych i przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego projektanta i projektanta sprawdzającego, w wyniku której ustalił, że także w tym zakresie, złożona prze inwestora dokumentacja czyni zadość wymogom określonym w art. 35 ust. 1 P.b. W aktach sprawy znajduje się także oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe ustalenia organu nie są kwestionowane.

Zauważyć należy również, że w piśmie z dnia 5 sierpnia 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. (PINB) jednoznacznie wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono, aby na terenie działek inwestycyjnych były wykonywane roboty budowlane. PINB uznał się za organ niewłaściwy do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tym samym zarzut naruszenia art. 41 P.b. jest chybiony.

W świetle materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy za prawidłowe należało uznać także ustalenia organu odnośnie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy ustosunkował się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących odległości projektowanej wiaty śmietnikowej od granicy działki, położenia miejsc postojowych a także wyjaśnił kwestię spełnienia wymogów technicznych dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń oraz minimalnego czasu ich nasłonecznienia. Ustalenia organu w powyższym zakresie nie budzą wątpliwości Sądu.

Główny zarzut skargi dotyczy stosunków wodnych. W ocenie sądu zarzut ten nie podważa legalności kwestionowanej decyzji. W ocenie skarżącej planowana inwestycja stanowi zagrożenie do wystąpienia zalania, podtopienia zarówno jej działki jak i działek położonych w sąsiedztwie inwestycji. W skardze zarzucono, że organ nie powołał biegłego posiadającego wiadomości specjalne, celem wyjaśnienia kwestii ewentualnego nieprawidłowego odprowadzania wód opadowych i roztopowych przez planowaną inwestycję, jak również oceny wpływu planowanych budowli (wiaty śmietnikowej i parkingi zewnętrznego) na bezpieczeństwo użytkowania działek sąsiednich.

W ocenie sądu w sprawie niniejszej w sposób dostateczny, bez konieczności powoływania biegłego, wyjaśniono kwestię ewentualnego zalewania działek sąsiednich prze wody opadowe i roztopowe. Organ odwoławczy zobowiązał inwestora do złożenia wyjaśnień we wskazanym zakresie. Ocenił, że z projektu budowlanego oraz z wyjaśnień projektanta (pismo z dnia 6 sierpnia 2025 r.) wody opadowe i roztopowe z dachu projektowanego budynku i utwardzonego terenu odbierane będą do zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej a następnie przekierowane do sieci kanalizacji deszczowej zrealizowanej w ul. [...]. Z uwagi na różnicę poziomu terenu pomiędzy częścią frontową terenu a częścią tylną została zaprojektowana przepompownia wody opadowej. Nadmiar wód opadowych ma być zbierany w zbiorniku retencyjnym zabezpieczającym sieć kanalizacji deszczowej przed nadmiernym obciążeniem.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że na dzień złożenia skargi skarżąca nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu mogącego podważyć treść projektu budowlanego sporządzonego przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane i dysponującego wiedzą specjalistyczną. W ocenie Sądu skarżąca nie zakwestionowała skutecznie przedłożonej dokumentacji, w szczególności, że swoje obawy opiera na przypuszczeniu, iż realizacja inwestycji doprowadzi do zalewania działek sąsiednich, w tym zalewania i podtapiania działki skarżącej. Wobec powyższego należało stwierdzić, że zarzut zmiany spływu wód opadowych i roztopowych na nieruchomość sąsiednią, mogącej prowadzić do zalewania jej działki okazał się nieuzasadniony.

Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zawiązku z art. 144 k.c. wypada przywołać pogląd judykatury, zgodnie z którym z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch drogowy). Ale jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny.

Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona te nie obejmuje zatem takich niedogodności wskazywanych przez skarżącą jak immisje pochodzące z terenu inwestycji. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 ustawy. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia (zob. wyrok NSA z 21 grudnia 2022 r., sygn. II OSK 2290/21).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie postępowania dowodowego. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 7 maja 2019 r., II OSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18). W niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał wszechstronnej oceny materiału zgromadzonego przez organ I instancji oraz uzupełnił go wzywając inwestora do złożenia wyjaśnień, w szczególności w zakresie zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W realiach rozpatrywanej sprawy wszelkie konieczne dla rozstrzygnięcia dane zawarte są w samym projekcie oraz wyjaśnieniach pełnomocnika inwestora i zgromadzonych w sprawie dokumentach. Należy przy tym wziąć pod uwagę, iż organy administracji architektoniczno – budowlanej to organy specjalistyczne, zdolne do samodzielnej interpretacji dokumentacji technicznej. Wojewoda Śląski zbadał projekt budowlany pod kątem spełnienia każdej z przesłanek, wskazanych w art. 35 P.b., w tym zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i rozporządzeniem. Skoro zaś nie stwierdził niezgodności projektu z przepisami prawa, w tym normami techniczno - budowlanymi i ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, nie mógł wydać rozstrzygnięcia negatywnego dla inwestora.

Sąd postanowił o oddaleniu wniosku dowodowego zgłoszonego w piśmie z dnia 12 lipca 2026 r. Skarżąca wnosiła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma zdjęć i nagrań zapisanych na płycie CD. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na podkreślenie zasługuje, że rolą sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego a jego zadaniem jest jedynie kontrola prawidłowości takiego postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne. Skutecznie złożony wniosek dowodowy nie może zatem prowadzić do dokonania przez Sąd nowych ustaleń faktycznych i merytorycznego rozpoznania sprawy. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie okoliczności faktycznych poprzez dopuszczenie nowych dowodów, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Z powyższych względów Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej, uznając, że zmierza on do ustaleń faktycznych w zakresie merytorycznego rozpoznania sprawy i nie jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz przeprowadzone postępowanie wyjaśniające Sąd nie dopatrzył naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. tj. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ani też innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.