Uzasadnienie
- I. R. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy przez częściowe zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do treści art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ponadto, osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 P.p.s.a.). Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Art. 12 cytowanej ustawy stanowi, że ilekroć jest w niej mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Fakt, że I. R. nie jest stroną w niniejszym postępowaniu został przesądzony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 listopada 2009 r., na mocy którego odmówił on dopuszczenia I. R. do udziału w sprawie, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2010 r. w sprawie II OZ 613/10.
W niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej I. R. nie jest więc stroną postępowania – ani skarżącą, ani też jego uczestnikiem, lecz przysługuje jej status pełnomocnika (nieprofesjonalnego) uczestnika postępowania, jakim jest Wspólnota Mieszkaniowa [....] w S. Brak statusu strony postępowania sprawia, że podmiot, zgodnie z cytowanym wyżej art. 243 § 1 P.p.s.a., nie ma legitymacji do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Oznacza to, że nie może on być w konsekwencji stroną postępowania w zakresie prawa pomocy, a jego wniosek uznać należało za niedopuszczalny. Ponieważ przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości odrzucenia wniosku o prawo pomocy z powodu jego niedopuszczalności, należało odmówić I. R. przyznania prawa pomocy, o czym orzeczono na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a.