Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 15 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 162/26

Uzasadnienie

A. z siedzibą w G., reprezentowana przez Dyrektora Zakładu, Prokurenta, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku w części, tj. w zakresie punktu 4, 5 i 6.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniach od 30 września 2025 r. do 4 grudnia 2025 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Gdańsku (dalej jako "WIOŚ") przeprowadził kontrolę w zakładzie A. w G. W protokole kontroli z 4 grudnia 2025 r. nr WIOS-GDA 375/2025 stwierdzono, że za okres prowadzenia rozruchu technologicznego Instalacji, który odbywał się również w 2024 r. (trwał od czerwca 2024 do marca 2025 r.), przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie Instalacji i przed jej uruchomieniem, tj. w okresie poprzedzającym jej eksploatację, Spółka była zobowiązana do przekazania WIOŚ danych niezbędnych do identyfikacji zakładu zgodnie z art. 236b ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przy wskazaniu, że obowiązek ten Spółka miała wykonać za rok 2024. Spółka nie podpisała protokołu kontroli.

Pismem z 9 grudnia 2025 r. Spółka wniosła do organu pismo z zastrzeżeniami do protokołu kontroli z 4 grudnia 2025 r. wskazując m.in. (i) na brak istnienia prawnego obowiązku przekazania WIOŚ danych niezbędnych do identyfikacji zakładu na terenie którego prowadzona jest instalacja spalania odpadów innych niż niebezpieczne, za rok 2024; (ii) na brak prawnego obowiązku przekazania WIOŚ sprawozdania z danymi o wielkości przekroczenia wartości progowych określonych w art. 5 oraz załączniku II Rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń za rok 2024; oraz (iii) na brak prawnego obowiązku sporządzenia i wprowadzenia raportu do Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, prowadzonego w ramach KOBIZE za rok 2024.

Pismem z dnia 30 grudnia 2025 r. organ doręczył odpowiedź na ww. pismo podtrzymując stanowisko wyrażone w protokole kontroli.

Zarządzeniem pokontrolnym z 12 stycznia 2026 r. nr WI.7023.1.211.2025.PB WIOŚ zarządził:

1. 1) Terminowo przekazywać wyniki prowadzonych pomiarów związanych z eksploatacją, na terenie zakładu, instalacji w gospodarce odpadami do termicznego przekształcania odpadów innych niż niebezpieczne.

Podstawa prawna: art. 149 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.). w związku z § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych zbieranych w wyniku monitorowania procesów technologicznych oraz terminów i sposobów prezentacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2405).

Termin wykonania: w terminie ustawowym.

2) Terminowo dokonywać wpisów do Kart Urządzeń dotyczących przeprowadzonych badań szczelności w eksploatowanych na terenie zakładu stacjonarnych urządzeniach klimatyzacyjnych i chłodniczych zawierającym fluorowane gazy cieplarniane w ilościach powyżej 5 ton ekwiwalentu CO2.

Podstawa prawna: art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2065).

Termin wykonania: w terminie ustawowym.

3) Dotrzymywać częstotliwości wykonywania kontroli szczelności eksploatowanych w zakładzie stacjonarnych urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, zawierających fluorowane gazy cieplarniane w ilościach powyżej 5 ton ekwiwalentu CO2.

Podstawa prawna: art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (IJE) z dnia 7 lutego 2024 r. nr 2024/573 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, zmieniającego dyrektywę (UE) 2019/1937 i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 517/2014 (Dz. Urz. UE L z dnia 20.02.2024 r.).

Termin wykonania: w terminie ustawowym.

4) Przekazać WIOŚ dane niezbędne do identyfikacji zakładu, na terenie którego prowadzona jest instalacja spalania odpadów innych niż niebezpieczne wymieniona w załączniku nr I pod poz. 5b do rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z dnia 4.02.2006 r. ze zm.).

Podstawa prawna: art. 236b ust. 1, pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.).

Termin wykonania: od dnia otrzymania zarządzenia.

5) W przypadku przekraczania, w trakcie prowadzonej eksploatacji instalacji, wartości progowych dla uwolnień i transferów zanieczyszczeń oraz odpadów, wynikających z rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z dnia 4.02.2006 r. ze zm.), przekazywać WIOŚ sprawozdania z danymi o wielkościach tych przekroczeń.

Podstawa prawna: art. 236b ust. 1, pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.).

Termin wykonania: w terminie ustawowym.

6) Z uwagi na korzystanie ze środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza z zakładu, realizować obowiązek sporządzania za poprzedni rok kalendarzowy (do końca lutego następnego roku) raportu do Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, który to prowadzony jest w ramach bazy KOBiZE.

Podstawa prawna: art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 673 ze zm.). Termin wykonania: w terminie ustawowym.

Ponadto, WIOŚ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 16 lutego 2026 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podmiot w związku eksploatacją na terenie kontrolowanego zakładu instalacji do termicznego przekształcania odpadów innych niż niebezpieczne (o zdolnościach przetwarzania powyżej 3 Mg/godzinę) prowadzi m.in. wymagane pomiary ciągłe wielkości emisji wybranych zanieczyszczeń do powietrza, z ich zakresem wynikającym z decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów (Dz. Urz. UE L 312 z dnia 12 listopada 2019 r.). Terminowość przekazywania wyników wykonywanych pomiarów automonitoringowych tego rodzaju określa rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i Innych danych zbieranych w wyniku monitorowania procesów technologicznych oraz terminów i sposobów prezentacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2405), gdzie w szczególności dla wyników pomiarów ciągłych, takie winny zostać przekazane właściwym organom, w tym WIOŚ, w terminie 30 dni od zakończenia półrocza oraz do 31 stycznia za cały rok kalendarzowy (§ 7 pkt 1 ww. aktu wykonawczego). Wyniki pomiarów ciągłych za pierwsze półrocze 2025 roku zostały przekazane przez podmiot w dniu 31 lipca 2025 r. naruszając tym samym terminowość wynikającą z § 7 pkt 1 ww. aktu wykonawczego.

Następnie WIOŚ przypomniał, że obowiązkiem podmiotów eksploatujących urządzenia zawierające fluorowane gazy cieplarniane w Ilościach co najmniej 5 ton ekwiwalentu CO2 jest zapewnienie przeprowadzenia okresowych kontroli ich szczelności. Każdorazowo wykonanie tego rodzaju czynności należy udokumentować wpisem w Karcie Urządzenia, prowadzonej oddzielnie dla każdego urządzenia w postaci dokumentu elektronicznego w Centralnym Rejestrze Operatorów (CRO). Taki wpis winien zostać dokonany każdorazowo w terminie 15 dni roboczych od dnia wykonania czynności, co wynika z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2065). Zgodnie z ustaleniem kontroli dla części z eksploatowanych na terenie zakładu urządzeń objętych obowiązkiem kontroli szczelności, w ilości łącznej 5 szt., stwierdzono w okresie objętym kontrolą przekroczenie 15 dniowego terminu na dokonanie wpisu dokumentującego przeprowadzoną czynność i tym samym naruszenie ww. terminu ustawowego.

Dalej WIOŚ wskazał, że do podstawowych obowiązków eksploatatorów urządzeń zawierających fluorowane gazy cieplarniane w ilościach powyżej 5 ton ekwiwalentu CO2 należy zapewnienie przeprowadzenia okresowych kontroli ich szczelności, której to częstotliwość jest zależna od zawartości oraz rodzaju czynnika roboczego w urządzeniu i co wynika aktualnie z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 7 lutego 2024 r. nr 2024/573 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, zmieniającego dyrektywę (UE) 2019/1937 i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 517/2014 (Dz. Urz. UE L z dnia 20.02.2024 r.).

W okresie objętym kontrolą na terenie zakładu eksploatowanych było łącznie 11 szt. urządzeń objętych tego rodzaju wymogiem, zawierających czynniki f-gaz w ilościach z przedziału 5-50 ton ekwiwalentu CO2 oraz niewyposażonych w dodatkowe systemy wykrywania wycieków. Dla takich urządzeń kontrole ich szczelność winny być realizowane, na podstawie ww. przepisu szczegółowego, z częstotliwością co najmniej raz na 12 miesięcy. Zgodnie z ustaleniem kontroli dla części z eksploatowanych na terenie zakładu urządzeń, w ilości 5 szt., stwierdzono w okresie objętym kontrolą jednokrotne przekroczenie terminowości tego rodzaju badań i tym samym naruszenie wskazanego przepisu wynikającego z prawa wspólnotowego.

Ponadto, organ zauważył, że na terenie kontrolowanego zakładu w 2024 r. uruchomiona została w fazie jej pierwszego rozruchu instalacja spalania odpadów innych niż niebezpieczne o progu wydajności powyżej 3 ton na godzinę, która to działalność jest wymieniona w załączniku nr 1 pod poz. 5b do rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z dnia 4.02.2006 r. ze zm.). W związku z uruchomieniem tego rodzaju działalności podmiot, w terminie do 31 marca kolejnego roku, był zobowiązany, na podstawie art. 236b ust. 1, pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.), do przekazania WIOŚ danych niezbędnych do identyfikacji zakładu, na terenie którego jest prowadzona instalacja. Ten obowiązek ustawowy nie został przez podmiot dopełniony.

Dalej wskazano, że w 2024 roku, w fazie jej pierwszego rozruchu, prowadzono na terenie zakładu eksploatację instalacji spalania odpadów innych niż niebezpieczne o progu wydajności powyżej 3 Mg na godzinę. Od uruchomienia w tej fazie w 2024 roku w łącznym czasie 2721 h przekształcono termicznie 45 598 Mg (przy wydajności przetwarzania: 16,75 Mg/h) odpadów innych niż niebezpieczne. Jak potwierdzono na podstawie prowadzonej sprawozdawczości za ten okres w pracy instalacji przekroczono zostały wartości progowe określone w art. 5 oraz załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. LJE L 33 z dnia 4.02.2006 r. ze zm.), co najmniej dla transferu odpadów niebezpiecznych (ilość wytworzona: 1631,6 Mg) oraz innych niż niebezpieczne (ilość wytworzona: 5427.18 Mg), a także uwolnienia arsenu do powietrza (21,4 kg).

W związku z powyższym podmiot, w terminie do 31 marca kolejnego roku, był zobowiązany, na podstawie art. 236b ust. 1, pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.), do przekazania WIOŚ sprawozdania z danymi o wielkościach tych przekroczeń. Ten obowiązek ustawowy nie został przez podmiot dopełniony.

Dodatkowo, Podmiot w okresie objętym kontrolą roku korzystał ze środowiska w zakresie emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych do powietrza z terenu prowadzonego zakładu, w tym w szczególności z instalacji termicznego przekształcania odpadów ze źródłami wspomagającymi, a także transportu wewnętrznego. Podmiot nie sporządził i nie wprowadził do Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji w terminie ustawowym (do końca lutego poprzedniego roku bilansowego) raportu zawierającego informacje wskazane w art. 6 ust. 2 pkt 1-10 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 673 ze zm.), naruszając tym samym art. 7 ust. 1 ww. ustawy.

WIOŚ przypomniał, że zarządzenie stanowi przypomnienie o podstawowych obowiązkach wynikających z przepisów o ochronie środowiska. Zarządzeniem nie nałożono na kontrolowanego żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które powinna realizować z mocy prawa lub posiadanych decyzji administracyjnych.

W skardze na powyższe zarządzenie A. z siedzibą w G. zaskarżyła zarządzenie pokontrolne w części dotyczącej punktu 4, 5 oraz 6 tego zarządzenia.

Zarządzeniu zarzucono:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 236b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w związku z art. 3 pkt 3 oraz art. 76 ust. 1-3 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że obowiązki sprawozdawcze w Państwowym Rejestrze Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (PRTR), w tym obowiązek przekazania danych identyfikacyjnych zakładu oraz danych o przekroczeniach progów emisji, powstają już w okresie rozruchu technologicznego instalacji, przed rozpoczęciem jej eksploatacji w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska, podczas gdy z treści tych przepisów jednoznacznie wynika, że obowiązki te aktualizują się dopiero po rozpoczęciu eksploatacji instalacji;
2. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 236b ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z art. 5 oraz załącznikiem I i II rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (PRTR), poprzez nieuprawnione rozszerzenie zakresu zastosowania tych przepisów na instalację, która w roku 2024 nie była eksploatowana i nie przekraczała progów wydajności ani progów emisji właściwych dla działalności objętych rozporządzeniem, a znajdowała się wyłącznie w fazie rozruchu technologicznego, co skutkowało bezpodstawnym nałożeniem obowiązku sprawozdawczego za ten okres;
3. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1-10 oraz art. 7 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że obowiązek sporządzenia i wprowadzenia raportu do Krajowej bazy (KOBIZE) dotyczy również okresu rozruchu technologicznego instalacji, przed jej formalnym włączeniem do systemu monitorowania emisji i przed zatwierdzeniem planu monitorowania, podczas gdy obowiązek ten dotyczy wyłącznie instalacji będących w fazie eksploatacji i objętych zatwierdzonym planem monitorowania;
4. 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 oraz art. 20 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2024/2493, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepisy te znajdują zastosowanie do powstającej instalacji w okresie rozruchu poprzedzającym jej eksploatację, podczas gdy regulują one wyłącznie monitorowanie emisji w instalacjach już objętych systemem ETS, w tym przypadki rozruchów następujących po planowych zatrzymaniach instalacji będących w eksploatacji;
5. 5) naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej, tj. art. 3, art. 4 oraz art. 14 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r., poprzez ich błędną implementacyjną wykładnię i pominięcie, skutkujące przyjęciem, że obowiązki raportowe w systemie handlu emisjami mogą powstać przed formalnym włączeniem instalacji do systemu ETS i przed zatwierdzeniem planu monitorowania emisji, co pozostaje w sprzeczności z celem i konstrukcją systemu ustanowionego dyrektywą;
6. 6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a, art. 11 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie jednoznacznego ustalenia oraz rozróżnienia:
7. - okresu rozruchu technologicznego instalacji,
8. - momentu rozpoczęcia jej eksploatacji w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska,
9. - daty objęcia instalacji obowiązkami sprawozdawczymi wynikającymi z przepisów krajowych i unijnych, mimo że okoliczności te miały kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy po stronie skarżącego powstały obowiązki określone w punktach 4, 5 i 6 zarządzenia pokontrolnego;
10. 7) naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 7a k.p.a.), poprzez dokonanie rozszerzającej i niekorzystnej dla skarżącego wykładni przepisów prawa materialnego, polegającej na objęciu obowiązkami sprawozdawczymi okresu rozruchu technologicznego instalacji, pomimo istnienia poważnych wątpliwości interpretacyjnych co do momentu powstania tych obowiązków, które - zgodnie z art. 7a k.p.a. - powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony;
11. 8) naruszenie art. 11 k.p.a., poprzez brak należytego i przekonującego uzasadnienia przyjętej przez organ interpretacji przepisów prawa, w szczególności poprzez:
12. - pominięcie argumentacji skarżącego dotyczącej rozróżnienia pojęć "rozruch" i "eksploatacja",
13. - brak odniesienia się do treści art. 76 ustawy - Prawo ochrony środowiska,
14. - brak wyjaśnienia, dlaczego organ uznał, że obowiązki przypisane ustawowo do fazy eksploatacji instalacji mają zastosowanie również do okresu poprzedzającego tę eksploatację, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości rozumowania organu;
15. 9) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez:
16. - zaniechanie ustalenia, czy w roku 2024 instalacja była faktycznie eksploatowana,
17. - pominięcie znaczenia decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego zatwierdzającej plan monitorowania emisji i wskazującej datę rozpoczęcia monitorowania,
18. - brak analizy, czy instalacja była w 2024 r. objęta systemem ETS i krajowym systemem raportowania emisji, co doprowadziło do przyjęcia wadliwego stanu faktycznego jako podstawy rozstrzygnięcia;
19. 10) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez poprzestanie na formalnym stwierdzeniu istnienia instalacji i prowadzenia w niej rozruchu technologicznego, bez dokonania merytorycznej oceny, czy sam rozruch - jako etap poprzedzający eksploatację - może rodzić obowiązki sprawozdawcze przewidziane wyłącznie dla fazy eksploatacji instalacji.

Spółka wniosła o uchylenie przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego w zaskarżonej części, tj. w zakresie punktu 4, 5 i 6, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że Spółka prowadzi zakład będący instalacją termicznego przekształcania odpadów komunalnych (dalej jako "Instalacja"). Odnosząc się do kwestii związanej z obowiązkiem nałożonym na prowadzących Instalację na mocy art. 236b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, tj. obowiązkiem sprawozdawczości w Państwowym Rejestrze Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (dalej jako "Krajowy Rejestr"), Spółka podała, że sprawozdawczością do Krajowego Rejestru objęci są prowadzący instalacje obejmujące co najmniej jeden z rodzajów działalności określonych w załączniku I do rozporządzenia 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE, który prowadzi tę instalację z przekroczeniem progów wydajności określonych w tym załączniku.

Rejestrowane są uwolnienia do powietrza, wody i gleby jakiegokolwiek z zanieczyszczeń określonych w załączniku II do rozporządzenia 166/2006, dla którego obowiązująca wartość progowa określona w załączniku II jest przekroczona. Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 236b ustawy Prawo ochrony środowiska, ww. prowadzący zobowiązani są do jednorazowego przedłożenia danych niezbędnych do identyfikacji zakładu w Krajowym Rejestrze, na terenie, którego prowadzona jest instalacja - do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym rozpoczęła sie eksploatacja instalacji. Eksploatacja Instalacji skarżącej Spółki w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska rozpoczęła się w dniu 10 marca 2025 r. - zgodnie z zawiadomieniem wystosowanym przez prowadzącego instalację do WIOŚ. Zawiadomienie zostało złożone w trybie art. 76 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 3 pkt 3) tejże ustawy.

Odnosząc się do treści art. 76 ustawy Prawo ochrony środowiska Spółka zacytowała stanowisko doktryny: "W szczególności przyjąć trzeba, że rozruch instalacji nie jest jeszcze jej normalnym użytkowaniem, lecz dopiero czynnością prowadzącą do normalnego użytkowania instalacji. Na bazie powyższych przepisów wydaje się, że jest to czynność, która może być dokonywana już w fazie budowy instalacji, tyle że zakończenie rozruchu (a więc rozpoczęcie normalnej eksploatacji) nie może nastąpić wcześniej niż po terminie zakończenia postępowania odnoszącego się do oddania instalacji do użytkowania" (Z. Bukowski [w:] E. K. Czech, K. Karpus, B. Rakoczy, Z. Bukowski, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2013).

Ponadto, w ust. 3 ww. art. 76 znajduje się kategoryczny zakaz eksploatowania instalacji, jeśli nie spełnia ona wymagań ochrony środowiska, tj. standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji przypisanych etapowi eksploatacji, w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu. W okresie rozruchu standardy eksploatacji mogą być przekraczane i okres ten nie jest zaliczany do okresu eksploatacji. W niniejszym przypadku, zgodnie ze stanem faktycznym, jak i w zgodzie z przepisami prawa, eksploatacja Instalacji w G. rozpoczęła się w marcu 2025 r. i od tego momentu prowadzący Instalację ma obowiązek do końca marca następnego roku (tj. 31 marca 2026 r.) przedłożenia danych niezbędnych do identyfikacji zakładu w Krajowym Rejestrze oraz powinien przekazać WIOŚ sprawozdanie zawierające dane o przekroczeniu wartości progowych dla uwolnień i transferów zanieczyszczeń, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia 166/2006. Przepisy rozróżniają pojęcie "eksploatacji" i "rozruchu", przy czym obowiązek raportowania do PRTR konkretyzuje sie w momencie rozpoczęcia eksploatacji Instalacji.

Odnosząc sie do zarzutu dotyczącego punktu 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego Spółka wskazała, że zgodnie z art. 1 pkt 7 Rozporządzenia wykonawczego 2024/2493 zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2066 w odniesieniu do aktualizacji monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzono z dniem 1 stycznia 2024 zmianę art. 11 ust. 1 akapit pierwszy Rozporządzenia 2018/2066, zgodnie z którym każdy operator instalacji lub operator statku powietrznego monitoruje emisje gazów cieplarnianych i skutki innych niż CO2 emisji lotniczych na podstawie planu monitorowania zatwierdzonego przez właściwy organ zgodnie z art. 12 niniejszego rozporządzenia, uwzględniającego charakter i sposób funkcjonowania instalacji lub działań lotniczych, do których ma on zastosowanie. Zgodnie z przepisem, dopiero po zatwierdzeniu zgodnie z przepisami krajowymi planu monitorowania emisji, następuje obowiązek ich sprawozdawczości.

Definicja "eksploatacji" i rozróżnienie tego pojęcia od definicji "rozruchu" wynika z treści Rozporządzenia wykonawczego 2018/2066. Komisja Europejska przyjęła stanowisko, że powyższe regulacje stosuje się wyłącznie do instalacji już objętych systemem - tak jak zresztą całe rozporządzenie stosuje się do instalacji wpisanych do rejestru i podlegających sprawozdawczości. Nie dotyczy on więc w szczególności nowo uruchamianych instalacji wchodzących do systemu, gdyż zgodnie z przepisami monitoruje się z niej emisje o ile jest ona w systemie handlu emisjami (czyli gdy ma zatwierdzone zezwolenie lub plan monitorowania, w którym wskazuje się datę rozpoczęcia jego stosowania, będącą jednocześnie datą startową dla monitorowania emisji). Plan monitorowania dla Instalacji Spółki został zatwierdzony w dniu 28 kwietnia 2025 r. przez Marszałka Województwa Pomorskiego, na skutek wniosku złożonego w dniu 14 listopada 2025 r. (winno być chyba 2024 r. - uwaga Sądu). Data wskazana i zatwierdzona w planie jako moment rozpoczęcia monitorowania emisji to 24 stycznia 2025 r.

Dalej Spółka podkreśliła, że art. 20 Rozporządzenia wykonawczego 2018/2066 odnosi się do instalacji w eksploatacji, w których występują planowe zatrzymania pracy instalacji i rozruchy, które następują po takim zatrzymaniu. Jest to częsty przypadek zwłaszcza w energetyce zawodowej, gdzie poszczególne kotły są w ciągu roku planowo wyłączane do przeglądu, konserwacji i ewentualnego remontu, po czym ponownie są włączane. Kwestie te reguluje również wydane Spółce Pozwolenie Zintegrowane. Celem wprowadzenia tego przepisu jest zabezpieczenie przed sytuacjami, w których prowadzący instalację rozliczając się z emisji CO2 w ciągu roku uwzględniałby tylko normalną eksploatację, a pomijałby np. emisje, które powstają w wyniku rozgrzewania kotła po postoju. W niektórych instalacjach emisje CO2 mogą też powstawać przy zatrzymywaniu instalacji, np. w rafineriach, gdzie zatrzymując instalację dokonuje się przedmuchu rurociągów, w których zalega jeszcze gaz rafineryjny zawierający w swoim składzie CO2.

Nie stosuje się natomiast tego przepisu do instalacji nowej, która wchodzi do systemu - z tego prostego powodu, że w momencie rozruchu nie jest ona jeszcze w systemie. Dlatego też rozruch, który następuje przed rozpoczęciem eksploatacji instalacji jest jeszcze w okresie, kiedy instalacja nie była w systemie i obowiązki dotyczące monitorowania jej nie obowiązywały.

Odnosząc się i wyjaśniając dodatkowo zastosowaną procedurę administracyjną ujawnienia rzeczonej Instalacji w systemie ETS i rejestru KOBIZE Spółka wskazała, że zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa Marszałek Województwa Pomorskiego odmówił Spółce wydania decyzji pn. "zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych". Skarżąca podała, że powyższa decyzja jest konsekwencją implementowania przepisów Dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE do prawa polskiego, tj. do ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, które dotyczą włączenia spalarni odpadów komunalnych do systemu handlu emisjami, począwszy od 1 stycznia 2024 r. W efekcie powyższego istnieje prawny obowiązek zatwierdzenia w decyzji administracyjnej planu monitorowania wielkości emisji, przy czym zgodnie z art. 77d ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, do spalarni odpadów komunalnych nie stosuje się przede wszystkim przepisów rozdziału 9 ww. ustawy, które dotyczą wydawania decyzji w przedmiocie zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych.

Z powyższego wynika zatem, że zgodnie z Dyrektywą 2003/87/WE spalarnie odpadów komunalnych uczestniczą na razie w systemie handlu emisjami w "ograniczonym" zakresie, tzn. mają tylko część obowiązków, które prawo wspólnotowe narzuca na resztę uczestników systemu. Natomiast przepisy samej Dyrektywy 2003/87/WE wskazują, że również spalarnie odpadów komunalnych powinny uzyskać zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych, nie czyniąc wobec tych instalacji jakichkolwiek innych dodatkowych wyjątków w tym zakresie. Z ustawy krajowej o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych wynika, że zezwolenie to decyzja, która prawnie sankcjonuje obowiązek umarzania emisji, natomiast z Dyrektywy 2003/87/WE wynika, że zezwolenie jest decyzją, która prawnie włącza instalację do systemu ETS oraz definiuje zasady monitorowania emisji, poprzez zatwierdzenie w załączniku planu monitorowania. Następstwem tego włączenia do systemu jest umarzanie emisji uprawnieniami jako jeden z przewidzianych dyrektywą obowiązków uczestnika systemu (innym jest np. obowiązek składania co roku raportów rocznych o emisji CO2 do administratora systemu). Polska ustawa jest więc w tym zakresie niezgodna z przepisami wspólnotowymi.

Wydając decyzję z 28 kwietnia 2025 r. Marszałek odczytał tą zależność w ustawie, a decyzja wydana przez Marszałka jest jak najbardziej prawidłowa, bo organ orzekł zgodnie z literą prawa obowiązującego, czyli w tym przypadku ustawy. Mając powyższe na uwadze Spółka podkreśliła, że ustalona w ww. decyzji Marszałka data rozpoczęcia okresu monitorowania emisji od stycznia 2025 r. jest również datą, wraz z którą zrodzi się obowiązek raportowania emisji. Natomiast zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji zobowiązany sporządza i wprowadza do Krajowej bazy raport w terminie do końca lutego każdego roku zawierający informacje wskazane wart. 6 ust. 2 pkt 1-10 ustawy, dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego.

Ponadto, Spółka podkreśliła, że przepisy, w tym przepisy dotyczące obowiązków związanych z pomiarami emisji lub warunków korzystania ze środowiska prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji, wbrew ustaleniom wyrażonym w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym, rozróżniają pojęcie eksploatacji i okresu poprzedzającego eksploatację. W przypadku, w którym ustawodawca podaje, że dany obowiązek powstaje w związku z eksploatacją instalacji (jak w art. 236b ustawy Prawo ochrony środowiska), organ nie może dowolnie, a jednocześnie bez żadnego uzasadnienia merytorycznego, obowiązku tego rozszerzać na okres rozruchu poprzedzającego okres eksploatacji. Warto przywołać treść rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych zbieranych w wyniku monitorowania procesów technologicznych oraz terminów i sposobów prezentacji, wydanego na podstawie art. 149 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym osobną kategorią są badania emisji wstępne - po uruchomieniu instalacji, a osobną wyniki badań przeprowadzanych w trakcie eksploatacji instalacji. Organy (WIOŚ) nie wymagają w okresie rozruchów sporządzania pomiarów, które w rozporządzeniu określone są jako te dotyczące fazy eksploatacji.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z 12 stycznia 2026 r. nr WI.7023.1.211.2025.PB.

Skarżąca zaskarżyła punkty 4 – 6 wzmiankowanego zarządzenia, a istota sporu sprowadza się do kwestii, czy w okresie rozruchu instalacji skarżąca podlegała obowiązkom określonym w art. 236b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz obowiązkowi wskazanemu w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.

W ocenie Sądu w powyższym sporze rację należy przyznać Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.

Zgodnie z art. 236b ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację obejmującą co najmniej jeden z rodzajów działalności określonych w załączniku I do rozporządzenia 166/2006, który prowadzi tę instalację z przekroczeniem progów wydajności określonych w tym załączniku, przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska:

1. 1) sprawozdanie zawierające dane o przekroczeniu wartości progowych dla uwolnień i transferów zanieczyszczeń, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia 166/2006, oraz transferów odpadów określonych w art. 5 ust. 1 lit. b tego rozporządzenia, z uwzględnieniem wielkości produkcji - w terminie do dnia 31 marca roku następującego po danym roku sprawozdawczym;
2. 2) dane niezbędne do identyfikacji zakładu, na terenie którego jest prowadzona instalacja, obejmujące:
3. a) dane teleadresowe prowadzącego instalację,
4. b) dane teleadresowe zakładu,
5. c) położenie geograficzne zakładu,
6. d) numer identyfikacyjny działalności gospodarczej,
7. e) dane dotyczące rodzajów działalności prowadzonych w zakładzie
8. - w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym rozpoczął eksploatację instalacji, chyba że dane te zostały już wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przekazane.

W świetle cytowanych przepisów w niniejszej sprawie istotne jest, czy w okresie rozruchu skarżąca prowadziła (eksploatowała) instalację. Poza sporem pozostaje bowiem okoliczność, iż w tym czasie instalacja ta obejmowała co najmniej jeden z rodzajów działalności określonych w załączniku I do rozporządzenia 166/2006 oraz, że przekroczono progi wydajności określonych w tym załączniku.

Stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska ilekroć w ustawie jest mowa o eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to użytkowanie instalacji lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności.

Z kolei art. 76 ust. 3 tej ustawy stanowi, że nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji, ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.

Jednakże w ocenie Sądu wbrew stanowisku skarżącej zestawienie treści cytowanych wyżej przepisów nie prowadzi do wniosku, że w okresie rozruchu instalacji nie prowadziła ona instalacji i nie podlegała obowiązkom określonym w art. 236b ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zdaniem Sądu z treści art. 76 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika jedynie, iż instalacja nie może być dalej eksploatowana (użytkowanie oraz utrzymywana ich w sprawności) jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji, ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu. Z przepisu tego w zestawieniu z art. 3 pkt 3 ustawy nie wynika, że w okresie rozruchu nie ma miejsca eksploatacja instalacji.

Zgodnie z art. 3 pkt 31 ustawy Prawo ochrony środowiska ilekroć w ustawie jest mowa o prowadzącym instalację - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie.

Skarżąca jest podmiotem prowadzącym instalację, a w okresie pierwszego rozruchu w 2024 r. eksploatowała ją z przekroczeniem progów wydajności określonych w załączniku I do rozporządzenia 166/2006.

Tym samym za ten okres stosownie do art. 236b ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska winna była przekazać wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska sprawozdanie zawierające dane o przekroczeniu wartości progowych dla uwolnień i transferów zanieczyszczeń, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia 166/2006, oraz transferów odpadów określonych w art. 5 ust. 1 lit. b tego rozporządzenia, z uwzględnieniem wielkości produkcji.

Skarżąca w tej sytuacji, zgodnie z art. 236b ust. 1 pkt 2 tej ustawy winna była również przekazać wzmiankowanemu organowi dane niezbędne do identyfikacji zakładu, na terenie którego jest prowadzona instalacja, obejmujące:

1. a) dane teleadresowe prowadzącego instalację,
2. b) dane teleadresowe zakładu,
3. c) położenie geograficzne zakładu,
4. d) numer identyfikacyjny działalności gospodarczej,
5. e) dane dotyczące rodzajów działalności prowadzonych w zakładzie.

Oba te obowiązki skarżąca winna była wykonać w terminie do 31 marca 2025r.

Zgodnie z art. 7 ust.1 ustawy z 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji podmiot korzystający ze środowiska, którego działalność powoduje emisje, sporządza i wprowadza do Krajowej bazy, w terminie do końca lutego każdego roku, raport zawierający informacje wskazane w art. 6 ust. 2 pkt 1-10, dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego.

Przepis art. 6 ust. 1 tej ustawi stanowi, że tworzy się Krajowy system bilansowania i prognozowania emisji, zwany dalej "Krajowym systemem", w ramach którego są gromadzone, przetwarzane, szacowane, prognozowane, bilansowane i zestawiane informacje o emisjach. Natomiast ust. 2 pkt 1 -10 tego artykułu określa, że Krajowy system obejmuje informacje o:

1. 1) podmiotach korzystających ze środowiska, osobach uprawnionych do reprezentowania tych podmiotów oraz osobach będących użytkownikami Krajowej bazy:
2. a) imię i nazwisko,
3. b) nazwę podmiotu i jego formę prawną, c) adres miejsca zamieszkania,
4. d) adres siedziby,
5. e) adres poczty elektronicznej, adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 3), wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 tej ustawy, adres strony internetowej, numer telefonu komórkowego, numer telefonu stacjonarnego,
6. f) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL - serię i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,
7. g) numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS);
8. 2) miejscach korzystania ze środowiska, gdzie prowadzona jest działalność powodująca emisje;
9. 3) urządzeniach, których eksploatacja powoduje emisje;
10. 4) instalacjach, źródłach powstawania i miejscach emisji;
11. 5) środkach technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji;
12. 6) wielkościach emisji;
13. 7) wielkościach produkcji oraz charakterystyce surowców i paliw towarzyszących emisjom;
14. 8) pozwoleniach zintegrowanych lub pozwoleniach na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa w art. 181 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w tym o rodzajach i ilościach gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza, zezwoleniach, o których mowa w przepisach o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, oraz o zgłoszeniach instalacji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa w art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
15. 9) odstępstwach od dopuszczalnych wielkości emisji;

9a) oddziaływaniu na środowisko instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów, niezbędne do realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z przepisów prawa międzynarodowego lub przepisów prawa Unii Europejskiej;

10) przedsięwzięciach inwestycyjnych, terminach ich realizacji oraz prognozowanych wielkościach emisji z tych przedsięwzięć lub sprawnościach redukcji emisji albo stężeniach substancji w gazach odlotowych planowanych do osiągnięcia w wyniku realizacji tych przedsięwzięć.

Zgodnie z art. 2 pkt 20 tej ustawy ilekroć w niej jest mowa o podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to podmiot korzystający ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Przepis ten natomiast stanowi, że przez podmiot korzystający ze środowiska rozumie się:

1. a) przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641, 803, 1414 i 2029) oraz przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego,
2. b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców,
3. c) osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia.

Natomiast art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, że korzystanie ze środowiska polega między innymi na wprowadzaniu do środowiska substancji lub energii.

W świetle przywołanych wyżej przepisów skarżąca jest podmiotem korzystającym ze środowiska i była nim w okresie rozruchu instalacji obejmującym 2024 r., albowiem była podmiotem wymienionym w art. 2 pkt 20 lit. a ustawy Prawo ochrony środowiska, który korzystał ze środowiska w sposób wykraczający poza ramy korzystania powszechnego. W tym okresie działalność skarżącej powodowała emisje. Zatem winna była stosownie do art. 7 ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji sporządzić i wprowadzić do Krajowej bazy raport zawierający określone tam informacje w terminie do końca lutego 2025 r.

Zgodnie z art. 2 pkt 10 Rozporządzenia (WE) Nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniające dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE "uwolnienie" oznacza każde wprowadzenie zanieczyszczeń do środowiska w wyniku dowolnej działalności ludzkiej, zamierzonej lub przypadkowej, rutynowej lub nierutynowej, w tym wycieki, emisje, odprowadzenia, wprowadzenia, unieszkodliwianie lub składowanie, lub odprowadzenia poprzez układy kanalizacyjne bez końcowego oczyszczania ścieków. Przepis art. 5 ust. 1 lit. a Rozporządzenia stanowi, że operator każdego zakładu prowadzącego jeden lub więcej spośród rodzajów działalności określonych w załączniku I z przekroczeniem obowiązujących progów wydajności określonych w tym załączniku przekazuje drogą elektroniczną właściwemu organowi informacje niezbędne do identyfikacji zakładu zgodnie z formatem, o którym mowa w art. 7 ust. 2, chyba że informacje te zostały już udostępnione właściwemu organowi uwolnień do powietrza, wody i gleby jakiegokolwiek z zanieczyszczeń określonych w załączniku II, dla którego obowiązująca wartość progowa określona w załączniku II jest przekroczona.

Operator każdego zakładu, w którym prowadzona jest jedna lub więcej z rodzajów działalności określonych w załączniku I z przekroczeniem progów wydajności w nim określonych, zgłasza właściwemu organowi informacje niezbędne do identyfikacji zakładu zgodnie z załącznikiem III, chyba że informacje te zostały już udostępnione właściwemu organowi. Z kolei art. 5 ust. 2 tego Rozporządzenia stanowi, że informacje, o których mowa w ust. 1, zawierają informacje dotyczące uwolnień i transferów powstających ogółem w wyniku działań zamierzonych, przypadkowych, rutynowych i nierutynowych.

Zauważyć też należy, że art. 20 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 stanowi, że prowadzący instalacje definiują granice monitorowania dla każdej instalacji.

W tych granicach prowadzący instalację uwzględnia wszystkie odpowiednie emisje gazów cieplarnianych pochodzące ze wszystkich źródeł emisji i strumieni materiałów wsadowych należących do rodzajów działań prowadzonych w instalacji i wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE oraz z rodzajów działań i gazów cieplarnianych włączonych przez państwo członkowskie, w którym znajduje się instalacja, zgodnie z art. 24 wspomnianej dyrektywy.

Prowadzący instalację uwzględnia zarówno emisje z normalnego trybu działalności, jak i z wydarzeń nietypowych, włącznie z rozruchem (podkreślenie Sądu) i wyłączeniem instalacji oraz sytuacjami awaryjnymi w okresie sprawozdawczym, z wyjątkiem emisji z ruchomych maszyn służących do celów transportu.

Tym samym Prawodawca Wspólnotowy w granicach monitorowania i sprawozdawczości instalacji uwzględnił okres obejmujący jej rozruch.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) orzekł jak w sentencji wyroku.