Uzasadnienie
T. G. pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...]. W pismach z dnia [...] marca 2017 r. oraz [...] maja 2017 r. pełnomocnik z urzędu skarżącej sprecyzował, że skarga dotyczy rozpoznania wniosków skarżącej z dnia [...] listopada 2015 r. skierowanego do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...].
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
T. G. wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m.in. o wydanie zaświadczenia w przedmiocie: 1) nieprzeprowadzenia wywiadu środowiskowego ze skarżącą w listopadzie 2015 r., 2) wskazania wysokości minimum socjalnego na osobę samodzielnie gospodarującą za okres od [...] do [...] grudnia 2014 r. oraz za okres od [...] do [...] listopada 2015 r., 3) uprawnień w dochodzeniu jej interesu prawnego oraz 4) nie wydania korespondencji w dniu [...] listopada 2015 r. pomimo wniosków składanych w październiku i listopadzie 2015 r. Ponadto T. G. wniosła o refundację recepty z dnia [...] listopada 2015 r. opiewającą na kwotę [...] zł.
Prezydenta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2015 r., odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego żądania T. G. zawartego w punkach od 1 do 4 wniosku.
T. G. pismem z dnia [...] listopada 2015 r. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta [...].
Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2015 r., odmówił przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup leków (refundację recepty na kwotę [...] zł).
Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżąca wniosła przedmiotową skargę na bezczynność Prezydent [...], sprecyzowaną następnie przez pełnomocnika skarżącej z urzędu pismami z dnia [...] marca 2017 r. oraz [...] maja 2017 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że Prezydenta [...] rozpoznał wniosek skarżącej w całości wydając postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. oraz decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu a następnie doręczył go stronom postępowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Organ w wyniku rozpatrzenia wniosków skarżącej z dnia [...] listopada 2015 r. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego żądania T. G. zawarte we wniosku oraz decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. odmówił skarżącej przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup leków. Powyższe miało miejsce jeszcze przed wniesieniem skargi. W konsekwencji skoro Prezydent [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi na bezczynność załatwił sprawę, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności, ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.