Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 502/12 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi P. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji. Jednocześnie Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu P. W. stosowne wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji.
Następnie, postanowieniem z dnia 3 stycznia 2013 r. Sąd przyznał wyznaczonemu pełnomocnikowi kwotę 147,60 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.
Powyższe postanowienie zaskarżone zostało przez radcę prawnego P. W. w drodze zażalenia z dnia 16 stycznia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I OZ 91/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie z dnia 3 stycznia 2013 r. i przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 885,60 zł.
W dniu 18 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło zaś pismo z dnia 18 marca 2013 r., w którym wyznaczony z urzędu pełnomocnik wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zawarty w zażaleniu z dnia 16 stycznia 2013 r., nierozpoznany do tej pory wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za występowanie w toczącym się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowaniu zażaleniowym.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Zaznaczyć trzeba, że przepisy powołanego rozporządzenia przewidują możliwość przyznania stosownego wynagrodzenia również w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi przysługuje prawo do wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną. Podkreślić jednakże należy, że możliwość ewentualnego uwzględnienia złożonego przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika strony wniosku i przyznanie stosownego wynagrodzenia zachodzi wówczas, gdy wniosek dotyczy wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadach prawa pomocy. Innymi słowy stosowne wynagrodzenie przysługuje za czynności związane z wykonywaniem obowiązków pełnomocnika w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
W rozpoznawanej sprawie radca prawny P. W. wystąpił z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie referendarza sądowego złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Trudno bowiem uznać, że wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2013 r., mocą którego Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, radca prawny P. W. działał w związku ze świadczoną z urzędu pomocą prawną. Wniesienie przedmiotowego zażalenia nie wiązało się z wykonywaniem obowiązków w ramach przyznanego prawa pomocy, lecz było wynikiem niezaakceptowania wysokości przyznanego przez Sąd wynagrodzenia. Wnosząc przedmiotowe zażalenie radca prawny P. W. nie reprezentował zatem skarżącej, lecz działał we własnej sprawie. Zawarty w powyższym zażaleniu wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu jest więc bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.