Uzasadnienie
W sprawie, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu argumentował, że jego sytuacja finansowa nie pozwala mu na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 607 zł. Jego sytuacja finansowa nie uległa bowiem poprawie od czasu przyznania mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi.
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 r. referendarz odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W sprzeciwie skarżący polemizował z uzasadnieniem referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do brzmienia art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Zwolnienie od kosztów sądowych jest w istocie rodzajem pomocy państwa dla osób znajdujących się w obiektywnie trudnej sytuacji majątkowej i finansowej. Przy czym to do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą.
W ocenie Sądu, nadal aktualne pozostają powody, dla których skarżącemu przyznano uprzednio prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Jak wynika z akt sprawy, o konieczności zwolnienia skarżącego od wpisu od skargi kasacyjnej świadczą z jednej strony kwota pieniężna, którą skarżący z matką dysponują miesięcznie na utrzymanie gospodarstw domowych – 2.300 zł (zgodnie z wnioskiem skarżący jest bezrobotny i pozostaje na utrzymaniu matki, której dochodem jest emerytura), a z drugiej, kwota wydatków związanych z utrzymaniem, w tym tylko na utrzymanie mieszkań – nieco ponad 1.000 zł miesięcznie. Przedstawione przez skarżącego skromne wydatki bilansują się z deklarowanymi środkami mogącymi pozostawać do jego dyspozycji. Z przedłożonych Sądowi dokumentów wynika, że skarżący nie miał możliwości zaoszczędzenia środków na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.