Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2008 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę B. prawa własności nieruchomości położonej w B., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] zajętych pod drogi publiczne - gminne, ul. [...] i [...].
W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny:
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2004 r. orzekł o nabyciu z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę B. prawa własności ww. nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania J. O., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego. Następnie J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 607/05 Sąd oddalił przedmiotową skargę, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego.
Pismem z dnia 27 listopada 2007 r. J. O. wystąpił do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r.
Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] września 2008 r., Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji objętej przedmiotowym wnioskiem.
J. O. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż na dzień 31 grudnia 1998 r. był on właścicielem działek o nr [...], nr [...], nr [...], zaś działki nr [...] i nr [...] powstały dopiero w dniu 27 października 2003 r., co jednoznacznie wynika z KW Nr [...].
Ponownie rozpatrując sprawę Minister Infrastruktury uznał, że przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując się na treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ nadzorczy podniósł, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W związku z powyższym organ nadzorczy wskazał, że skoro wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 607/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], nie stwierdzając niezgodności tej decyzji z prawem, to brak jest podstaw do innej oceny niż wyrażona przez sąd administracyjny.
Minister Infrastruktury stwierdził ponadto, że podnoszona przez J. O. sprawa numerów działek była już uprzednio wyjaśniana, zaś z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż właścicielem działek nr [...],[...] i [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. był J. O.. Z działek tych powstały inne działki w tym m.in. działki nr [...] i nr [...] i wszystkie te działki zostały ujawnione w księdze wieczystej KW Nr [...]. Właścicielem gruntu wydzielonego następnie jako działki nr [...] i nr [...] był J. O.. Z części tych działek powstały m.in. działki nr [...] i nr [...] jako zajęte pod drogę publiczną i tylko w stosunku do tych działek zapadła w/w decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r.
Konkludując Minister Infrastruktury stwierdził, że podnoszone wyżej kwestie nie stanowią nowych okoliczności, które nie byłyby wcześniej znane i nie wpływają one na zapadłe rozstrzygnięcie w sprawie.
Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. O., podnosząc, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na dzień 31 grudnia 1998 r. nie był właścicielem działek nr [...] i nr [...], a działki o nr [...] i nr [...] wydzielone zostały dopiero w 2004 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
W wyniku dokonanej oceny zgodności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2008 r. z prawem, należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowane rozstrzygnięcia nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia ich legalności.
W ocenie Sądu trafnie Minister Infrastruktury przyjął, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uzasadniające odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] z uwagi na fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku badania zgodności z prawem powyższej decyzji, prawomocnym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r. oddalił skargę.
Zgodnie z treścią art. 170 ustawy powołanej ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powołany przepis gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć "nie do pogodzenia" w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Należy wskazać, że podmioty wymienione w tym przepisie są związane faktem i treścią prawomocnego orzeczenia, co musi skutkować w sposób bezwzględny uwzględnieniem jego treści w wydanych przez te podmioty rozstrzygnięciach. Inaczej mówiąc moc wiążąca orzeczenia oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zaś związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znacznie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana.
Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu wydawania przez organ nadzorczy w I instancji orzeczenia odmawiającego stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r., istniał już w obrocie prawnym prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę na ww. decyzję, co oznacza, że była ona prawidłowa, została wydana zgodnie z prawem i nie zawiera cech, które mogłyby uzasadniać stwierdzenie jej nieważności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra Infrastruktury, iż organy nadzorcze orzekające w przedmiotowej sprawie związane były oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 607/05, co w konsekwencji prowadziło do uznania, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wskazać w tym miejscu trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż oddalenie skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracji drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu. Próby zaś stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej już przez sąd (oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) są w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu (zob. np wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA 1849/03, LEX nr 164517).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty odnoszące się do stanu faktycznego sprawy, a mianowicie kwestii własności przedmiotowych działek, uznać należy za bezprzedmiotowe. Jak słusznie bowiem zauważyły organy nadzorcze, sprawa numeracji działek została już wyjaśniona w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r., co do której sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem orzekł o zgodności z prawem.
W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.