Uzasadnienie
W związku z doręczeniem odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 marca 2012 r. oddalającego skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej, wraz z uzasadnieniem, skarżąca W. K. pismami z 24 kwietnia 2012 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W wypełnionym na wezwanie urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni wyjaśniła, że prowadzi gospodarstwo domowe samotnie. Z powodu wieku i ograniczenia samodzielności skarżąca, jak stwierdziła, nie jest w stanie pokrywać dodatkowych kosztów. Źródłem utrzymania składającej wniosek jest świadczenie emerytalne w wysokości 1408 zł brutto. Wnioskodawczyni, jak wyjaśniła, ponosi między innymi następujące koszty utrzymania koniecznego: czynsz - 370 zł, kredyt – 400 zł, energia elektryczna – 60 zł, gaz - 50 zł, telefon – 70 zł, leki – 150 zł, rehabilitacja.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Żądanie zawarte w złożonym w niniejszej sprawie wniosku należało uznać za uzasadnione, w związku z tym deklarowana przez skarżącą sytuacja materialna wskazuje na to, że z racji niskich dochodów własnych składająca wniosek nie posiada środków niezbędnych do prowadzenia postępowania sądowego na etapie wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia Sądu I instancji. Uwzględniając, iż skarżąca nie posiada, jak przyznała, oszczędności, źródłem pokrycia kosztów postępowania nie mogą się stać dochody pochodzące z otrzymywanego świadczenia emerytalnego, skoro - biorąc pod uwagę ich wysokość - są one równoważne koniecznym wydatkom na utrzymanie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.