Uzasadnienie
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę D. z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w obrębie [...], gm. D., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o pow. [...]ha.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ze zgromadzonych dokumentów w sprawie wynika, że przedmiotowa działka na dzień 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa – we władaniu Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...], użytek - droga. Na podstawie dokonanej analizy załączonej dokumentacji organ odwoławczy uznał, że Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, a Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] nie przysługuje tytuł prawny do tej nieruchomości. Tym samym nieruchomość ta należała, w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego i podlegała komunalizacji z mocy prawa na rzecz Gminy D. W skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej Gmina D. zarzuciła naruszenie: art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 138 – wszystkie Kodeksu postępowania administracyjnego, interesu prawnego Gminy D. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postepowania.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
W uzasadnieniach decyzji obu instancji organy powołały się na to, że z zaświadczenia Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] wynika, że na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa działka stanowiła własność Skarbu Państwa – we władaniu Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...]. To ustalenie determinowało rozstrzygnięcie, którym skomunalizowano na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U.Nr 32, poz. 191, ze zm.) przedmiotową nieruchomość na rzecz Gminy D. Natomiast z treści znajdującego się w aktach sprawy, powoływanego przez organy obu instancji zaświadczenia Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] wynika wprost, że w dacie 27 maja 1990 r. w rejestrze ewidencji gruntów dla działki nr ewidencyjny [...] o pow. [...] ha w obrębie [...] widnieje zapis Skarb Państwa – Państwowy Fundusz Ziemi.
Przepis art. 11 ust. 1 powołanej ustawy komunalizacyjnej z 10 maja 1990 r. stanowi, że składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do Państwowego Funduszu Ziemi (pkt 3).
Ustalenie więc, że przedmiotowa nieruchomość w dacie 27 maja 1990 r. należała do Państwowego Funduszu Ziemi ma ten skutek, że nie podlegała komunalizacji wobec wyłączenia na podstawie art. 11 ust 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej.
Powyższe wskazuje, że organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny czy przedmiotowa nieruchomość, mimo spełnienia przesłanek z art. 5 ust. 1, nie stała się mieniem komunalnym wobec wyłączenia z komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej.
Zaskarżone decyzje zapadły więc z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia ich uchylenie.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni rzeczywistą treść zaświadczenia Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. w części dotyczącej przedmiotowej działki nr [...] i wyda stosowne do poczynionych na tej podstawie ustaleń rozstrzygnięcie.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku.