Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek K.B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia K.B. wniosła pismem z dnia 14 lipca 2016 r. sprzeciw, który nie został podpisany.
Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2016 r. wezwano K.B. do uzupełnienia braków formalnych ww. sprzeciwu z dnia 11 lipca 2016 r., poprzez jego podpisanie lub złożenie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Wezwanie to zostało doręczone K.B. w dniu 24 sierpnia 2016 r., a zatem termin na uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu upłynął w dniu 31 sierpnia 2016 r. Z akt sprawy wynika, że pomimo upływu wyznaczonego terminu nie nadesłano podpisanego egzemplarza sprzeciwu, jak również nadesłany do Sądu sprzeciw nie został podpisany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a", każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 P.p.s.a, do jego odrzucenia.
Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu upłynął bezskutecznie w dniu 31 sierpnia 2016 r. K.B., pomimo prawidłowego wezwania, zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie podpisała sprzeciwu, jak również nie nadesłała podpisanego egzemplarza sprzeciwu.
Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu, Sąd na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.