Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 19 września 2025 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy T. (Burmistrz) z 13 stycznia 2025 r. o nr [...] ustalającą A.B. (Podatnik, Skarżący) zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 rok w wysokości [...] zł za budynek pałacu o powierzchni [...] m˛ oraz umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej podatku rolnego za 2021 rok za grunty parku dworskiego wpisanego do księgi rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. o nr [...] z 5 lipca 1958 r. pod nr [...].
Jako podstawę prawną decyzji SKO wskazało przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025.111, dalej: "O.p.") oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 6, art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2022.1452, ze zm., dalej: "u.p.o.l."),
Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z 23 marca 2022 r (doręczonym 13 kwietnia 2022 r.) Burmistrz wszczął z urzędu wobec Podatnika postępowanie w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2021 r.
Organ ten wskazał, że Podatnik jest od 2006 r. właścicielem zabudowanej nieruchomości, tj. parku dworskiego wpisanego do księgi rejestru zabytków oraz pałacu wpisanego do księgi rejestru zabytków pod nr [...] jako zespół pałacowo – parkowy. Cała nieruchomość o powierzchni [...] m˛, w skład której wchodzi pałac o powierzchni [...] m˛ (dane z księgi wieczystej nieruchomości) położony w miejscowości S., gmina T.. Powołując się na pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z 19 lipca 2021 r. Burmistrz wskazał, że obiekt wpisany pod nr [...] nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, zatem Podatnik nie spełnia jednej z przesłanek przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i nie złożył pełnej informacji podatkowej w szczególności w zakresie budynku.
W toku postępowania, w odpowiedzi na pismo Burmistrza, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej: ZWKZ), w piśmie z dnia 28 kwietnia 2022 r. potrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie 19 lipca 2021 r. Stwierdził, że od 2021 r. nie wpłynął do organu żaden wniosek o wydanie "pozwolenia na podejmowanie działań przy zabytku."
Jak wynika z pisma ZWKZ z 19 lipca 2021 r. (k.11), pałac w miejscowości S. który jest wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. ZWKZ poinformował, że w 2016 r. zostały dla obiektu wydane zalecenia pokontrolne, które nie zostały wykonane. Z akt urzędowych z ostatnich lat wynika, że do tutejszego urzędu nie wpłynął żaden wniosek o wydanie pozwolenia na podejmowanie działań przy zabytku, a zgodnie z ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.2021.710 ze zm.) wszelkie działania przy pałacu w S. powinny uzyskać pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Powyższe potwierdził ZWKZ w kolejnych skierowanych do Burmistrza pismach z: 16 grudnia 2022 r., 17 stycznia 2024 r. i 22 sierpnia 2024 r. Stan zabytku stwierdzono w protokole z kontroli obiektu przeprowadzonej 28 maja 2024 r. i sporządzonych 5 lipca 2024 r. zaleceniach pokontrolnych.
Decyzją z 13 stycznia 2025 r. o nr [...] Burmistrz ustalił [...] Podatnikowi zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 rok w wysokości [...] zł za budynek pałacu o powierzchni [...] m˛ oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej podatku rolnego za 2021 rok za grunty parku dworskiego wpisanego do księgi rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. znak: [...] z dnia 5 lipca 1958 r. pod nr [...].
Organ ten stwierdził w oparciu o szereg zgromadzonych i opisanych w uzasadnieniu dokumentów, że pałac nie był utrzymywany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, nie zachodzi w związku z tym podstawa do zastosowania wobec Podatnika zwolnienia w podatku od nieruchomości, tym samym w 2021 r. powstał obowiązek w podatku od nieruchomości.
Burmistrz stwierdził, że jedynie otoczenie pałacu – park jest zachowany we właściwym stanie. Z tego względu postępowanie podatkowe umorzono jako bezprzedmiotowe w części, tj. w odniesieniu do parku o powierzchni [...] m˛, gdyż odpadła podstawa do wymierzenia podatku łącznego na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym.
W odwołaniu od tej decyzji Podatnik zarzucił bezzasadne ustalenie podatku wobec nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków i przez to zwolnionej z podatku od nieruchomości; bezpodstawne przyjęcie niespełnienia przesłanek zastosowania ulgi z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.; dołączenie dokumentacji dotyczącej lat 2021, 2022 oraz 2024 przed wszczęciem postępowania; zawyżenie powierzchni nieruchomości do opodatkowania; naruszenie art. 121 i art..190 oraz art. 209 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego oraz uzyskanie od ZWKZ dokumentacji bez poinformowania o tym Podatnika.
SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z 13 stycznia 2025 r.
Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z akt sprawy wynika, że Podatnik jest właścicielem zespołu pałacowo - parkowego położonego na działce nr [...] obręb S. gmina T. (postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt [...], dane z ewidencji gruntów i budynków oraz z Księgi wieczystej nr [...]). Pałac oraz park wpisane są indywidualnie do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] pod numerem [...] (zawiadomienie ZWKZ z 22 marca 2017 r. nr [...]). Pałac oznaczony jest jako budynek pozostały niemieszkalny o powierzchni zabudowy [...] m˛ i identyfikatorze [...] oraz powierzchni użytkowej [...] m˛ (dane z ewidencji gruntów i budynków, z KW i postanowienia SR w G. z dnia 15 czerwca 2005 r.).
Podatnik w odpowiedzi na wezwanie do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach oraz wykazania pałacu do opodatkowania wyjaśnił, że w związku z wpisaniem nieruchomości w [...] do rejestru zabytków podlega ona zwolnieniu z podatku od nieruchomości (podanie z dnia 4 października 2021r.).
Wobec tego organ wszczął postępowanie podatkowe i przeprowadził postępowanie wyjaśniające.
Rozpatrując kwestię spełnienia warunku zwolnienia pałacu jako zabytku z podatku od nieruchomości SKO uwzględniło przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. oraz odpowiednie przepisy ustawy o ochronie zabytków, to jest art. 5, art. 27, art. 28, art. 36, art. 38 ustawy z dnia 23 lipca 2002 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2021r., poz. 710, ze zm.).
SKO wyjaśniło, że warunkiem korzystania ze zwolnienia z podatku jest, poza wpisaniem nieruchomości do rejestru zabytków, co występuje w sprawie, także jego utrzymanie i konserwacja, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Z przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wynika, że właściciel zabytku ma obowiązek prowadzenia prac konserwatorskich i utrzymania zabytku w najlepszym stanie pod nadzorem wojewódzkiego konserwatora zabytku.
SKO ustaliło, że w piśmie z 28 kwietnia 2022 r. ZWKZ potrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z 19 lipca 2021 r. o nie utrzymywaniu i nie wykonywaniu prac konserwatorskich przedmiotowego pałacu zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, dodając, że także po 2021r. nie wpłynął do organu żaden wniosek o wydanie pozwolenia na podejmowanie działań przy zabytku. W piśmie z 16 grudnia 2022r. ZWKZ wyjaśnił, że w dniu 29 lutego 2016 r. sporządzono zalecenia pokontrolne, a pomimo tego nie wpłynęły od właściciela pałacu żadne wnioski o pozwolenie na realizację jakichkolwiek remontów, prac konserwatorskich czy podejmowanie działań przy zabytku.
Z kolei, w piśmie z 17 stycznia 2024 r. ZWKZ podał, że wizja lokalna z dnia 13 grudnia 2023 r. potwierdziła brak wykonania przez właściciela bieżących napraw i remontów obiektu, w tym realizacji zaleceń pokontrolnych, to jest oczyszczenia elewacji z nalotu, korzeni i samosiejek, oczyszczenia tarasu porośniętego trawą i mchem, naprawy uszkodzonego okna nadproża. Dodatkowo stwierdzono zaśmiecenie oponami, paletami, i deskami otocznia obiektu. Do akt sprawy załączono także zalecenia pokontrolne z 5 lipca 2024 r. oraz protokół z kontroli pałacu w S. z dnia 28 maja 2024 r. dokonanej z udziałem właściciela, w którym opisano stan pałacu jako wymagający określonych w zaleceniach działań.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Podatnik zakwestionował ustalenia Burmistrza dokonane z uwzględnieniem wypowiedzi ZWKZ, co do niespełnienia przez Podatnika spełnienia warunku zwolnienia z podatku z powodu nieutrzymania i nie dokonywania konserwacji pałacu zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Podatnik podnosił, że nalot na elewacji czy roślinność nie przesądzają o nie właściwym utrzymaniu i nie dokonywaniu konserwacji pałacu, a pojedyncze rzeczy konstrukcyjne zostały zabezpieczone. Podatnik zakwestionował wizję lokalną dokonaną w 2023 r. przez ZWKZ; wyjaśnił, że nie ma wiedzy o jego zaleceniach pokontrolnych z 2016 r.
SKO, odnosząc się do powyższych twierdzeń Podatnika, stwierdziło, że akta sprawy nie potwierdzają twierdzeń Podatnika odnośnie dokonania przez niego prac konserwatorskich czy braku innych zaniedbań. SKO wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Podatnik nie przedłożył dowodów na okoliczność dokonywania prac konserwatorskich i brak jest jakichkolwiek innych dowodów niż pochodzące od ZWKZ, w tym przeciwdowodów na okoliczności wskazane w podaniach ZWKZ. Dalej SKO wskazało, że konserwator zabytków wydaje zaświadczenie czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które ma walor dokumentu urzędowego stosownie do art. 194 O.p.
SKO zwróciło uwagę, że ZWKZ jest organem właściwym do sprawowania nadzoru konserwatorskiego zabytków. Od 2021 r. (pismo z 19 lipca 2021 r.) do 2024 r. (podanie z 22 sierpnia 2024 r.) organ ten konsekwentnie twierdzi, że pałac w S. nie jest utrzymywany i nie są dokonywane w nim prace konserwatorskie zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Dodatkowo, ZWKZ powołuje się na nie wykonywanie zaleceń pokontrolnych, na brak jakichkolwiek zgłoszeń dotyczących prac w pałacu, które wymagane są zgodnie z przepisami o zabytkach oraz wskazuje na stan pałacu, w tym uszkodzenie okna nadproża.
Organ odwoławczy stwierdził następnie, że słusznie Burmistrz, opierając się na informacjach Konserwatora Zabytków, w sytuacji nie dysponowania żadnymi innymi dowodami w sprawie, ustalił, że w 2021 r. Podatnik nie spełnił warunku zwolnienia zabytku z podatku od nieruchomości. Materiał dowodowy sprawy nie wskazuje na to, że od 2016 r. do 2024 r., a zatem również w 2021 r., Podatnik dokonywał prac związanych z utrzymaniem czy pracami konserwatorskimi zabytkowego pałacu w S. poza pracami w otoczeniu pałacu, na które wskazuje protokół kontroli z 2024 r. Tymczasem, zgodnie z przepisami jest on zobowiązany nie tylko dokonywać bieżących prac celem utrzymania stanu dotychczasowego pałacu, lecz także takich, które gwarantują utrzymanie go w najlepszym stanie, z zachowaniem walorów historycznych czy naukowych.
SKO nie uznało za uzasadnione zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowego prowadzenia postępowania. Wbrew twierdzeniom Podatnika, informacje od Konserwatora dotyczące stanu zabytkowego pałacu nie stanowią wymaganego stanowiska w sprawie (art. 209 O.p.), a są dowodem w sprawie. Nie potwierdził się zarzut niewłaściwej powierzchni użytkowej pałacu przyjętej do opodatkowania przez organ podatkowy, gdyż wynika ona z danych w Kw i postanowienia SR w G..
W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję Skarżący zarzucił naruszenie:
- - interesu prawnego podatnika oraz
- - art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
- - art. 191 O.p. - przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów.
- - art. 120-129 O.p.
- - naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 121, 125 i 12 Ordynacji podatkowej - prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania do organów podatkowych, przewlekłość oraz przekroczenie kompetencji przez organ pierwszej instancji w zakresie oceny stanu technicznego zabytku.
Skarżący wniósł o:
- 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy T. z dnia 13 stycznia 2025 r., nr [...],
- 2) przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci decyzji z 23 lipca 2025 [...]
- 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Skarżący dołączył do skargi kopię zaskarżonej decyzji SKO z dnia 19 września 2025 r. oraz kopię adresowanej do skarżącego decyzji SKO z 23 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2024 r.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Skarżący oświadczył na rozprawie w dniu 1 lipca 2026 r., że pałac był konserwowany prawidłowo. Cały obiekt był utrzymywany w dobrym stanie. Nikt nie miał zastrzeżeń do obiektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości wydanej decyzji w przedmiocie ustalenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021 rok.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do ram prawnych wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
- 1. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych;
- 2. posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
- 3. użytkownikami wieczystymi gruntów;
Zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości określa art. 2 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
- 1. grunty;
- 2. budynki lub ich części;
- 3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W świetle zaś art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 2023 r., sygn.. akt III FSK 386/22 zaprezentował pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, a zgodnie z którym, jednym z warunków zastosowania zwolnienia jest wykazanie, że obiekt wpisany do indywidualnego rejestru zabytków jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Istota i cel zwolnienia wiąże się z nieobciążaniem właściciela (posiadacza) obiektu zabytkowego dodatkowymi kosztami w postaci podatku od nieruchomości w związku z tym, że ponosi nakłady na utrzymanie i konserwację takiego obiektu. W judykaturze prezentowany jest słuszny pogląd, że art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. za opiekę nad zabytkiem nie uznaje samego utrzymania zabytku w stanie niepogorszonym, lecz nakłada na posiadacza zabytku powinność podejmowania działań pozwalających zachować walory historyczne czy naukowe. Tak właśnie należy interpretować użyty w omawianym przepisie zwrot legislacyjny "utrzymania i konserwacji".
Słuszność tego poglądu znajduje potwierdzenie w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, do której stosowania odsyła art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Według postanowień art. 5 u.o.z.o.z. tej ustawy, opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: pkt 2 - prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; pkt 3 - zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6 u.o.z.o.z. prace konserwatorskie to działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. Z pkt 7 tego artykułu wynika, że prace restauratorskie stanowią działania mające na celu wyeksponowanie wartości artystycznych i estetycznych zabytku, w tym, jeżeli istnieje taka potrzeba, uzupełnienie lub odtworzenie jego części, oraz dokumentowanie tych działań. Z kolei, pkt 8 art. 3 stanowi, że roboty budowlane to roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, podejmowane przy zabytku lub w otoczeniu zabytku.
Przywołane przepisy w sposób klarowny określają obowiązki właściciela lub posiadacza zabytku, natomiast wywiązywanie się z nich podlega ocenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 u.o.z.o.z., wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków prowadzą kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Zatem to nie organ podatkowy, lecz konserwator zabytków jest władny ocenić, czy właściciel (posiadacz) zabytku dba należycie, czyli zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, o taki obiekt.
Co więcej, organ podatkowy nie ma kompetencji koniecznych dla dokonania oceny, czy warunek "utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków" jest dotrzymany. Ustawodawca określił w odrębnych ustawach zadania organów podatkowych, a więc i zakres kompetencji jakie powinni posiadać osoby je wykonujące oraz zadania organów zajmujących ochroną zabytków.
Prawidłowo więc postąpił organ podatkowy zwracając się do ZWKZ o informację odnośnie realizacji przez Skarżącego obowiązków związanych z utrzymaniem i konserwacją zabytkowych obiektów. Czynił to kilkukrotnie w latach 2020 - 2024. ZWKZ w każdym piśmie (opisane w pierwszej części uzasadnienia wyroku) stwierdzał, że budynek nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Informował, że zalecenia pokontrolne z 2016 r. nie zostały wykonane; właściciel obiektu nie składał do ZWKZ żadnych wniosków dotyczących uzyskania zezwolenia na wykonanie tej części zaleceń, nie składał żadnych dokumentów udowadniających, że prace te zostały kiedykolwiek zrealizowane (pismo ZWKZ z 30 grudnia 2020 r., z 19 lipca 2021 r. oraz z 16 grudnia 2022 r.).
Ta informacja jest o tyle istotna, że w myśl postanowień art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z.o.z. prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Także art. 29 ust. 7 pkt 1 w zw. z ust. 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 11 ze zm.; dalej: "P.b.") stanowi, że prace konserwatorskie związane z niektórymi rodzajami prac remontowych w budynku wpisanym do rejestru zabytków, a także wykonania przyłączy mediów, realizacji instalacji i innych robót w takim obiekcie wymagają każdorazowo decyzji o pozwoleniu na budowę (wcześniej stanowił o tym art. 29 ust. 4 P.b.). Brak takich pozwoleń może być dodatkowym argumentem branym pod uwagę przy ocenie, czy warunek "utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków" jest dotrzymany. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżący występował do organu konserwatorskiego o uzyskanie opinii czy też uzgodnień w sprawie prac konserwatorskich, w tym remontowych.
Skarżący nie przedstawił w omawianym zakresie żadnego dowodu, mimo nałożonego na niego wcześniej przytoczonymi przepisami obowiązku dokumentowania prac konserwatorskich i restauratorskich, a w przypadku prac budowlanych - posiadania stosownego pozwolenia. Powyższe potwierdza stanowisko organu o braku aktywności w zakresie wykazania dopełnienia omawianego warunku uzyskania ulgi podatkowej.
Skarżący kontestuje informacje udzielone przez Konserwatora Zabytków, ale nie podjął żadnych czynności, które mogłyby doprowadzić do ich skutecznego podważenia, chociażby poprzez wystąpienie do tego organu o wydanie dokumentu, który ma walor dokumentu urzędowego. Uzyskanie takiego dokumentu otworzyłoby drogę do zaskarżenia stanowiska Konserwatora Zabytków. Skarżący sam zachowując bierną postawę, zarzuca organowi podatkowemu, że nie podjął czynności, które w rzeczy samej należą do kategorii zadań organu sprawującego nadzór na organem konserwatorskim.
Pisma ZWKZ stanowią dowód w sprawie, co wynika z ustawowo przypisanych temu organowi kompetencji. Prawidłowo zatem postąpiły organy podatkowe uwzględniając te pisma jako dowód w sprawie.
Z perspektywy regulacji zawartej art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. istotne jest, czy właściciel lub posiadacz zabytku wypełnia obowiązki określone w ustawie o ochronie zabytków i opiece na zabytkami. Zaświadcza o tym użyte w tym przepisie określenie "utrzymania i konserwacji".
Skarżący, kwestionując ustalenia organów odnośnie stanu nieruchomości w roku podatkowym 2021 r. podnosi w skardze gołosłowne oświadczenia o tym, że ustalenia ZWKZ prezentowane w składanych pismach pozostają w sprzeczności ze stanem faktycznym, a nadto, w sposób nieuprawniony odwołuje się do ustaleń organów podatkowych w sprawie opodatkowania przedmiotowej nieruchomości Skarżącego podatkiem od nieruchomości za rok 2024 r.
Skarżący dołączył bowiem do skargi kopię decyzji SKO z 23 lipca 2025 r. o nr [...] uchylającej decyzję Burmistrza Gminy T. z dnia 28 kwietnia 2025 r. i przekazującej sprawę ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2024 do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji, wnosząc o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z ww. dokumentu wydanego w niniejszej sprawie.
Ten wniosek dowodowy skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Decyzja organu podatkowego wydana w innej sprawie lub za inny okres podatkowy nie ma takiego charakteru.
Wbrew twierdzeniom skarżącego organy podatkowe wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i nie naruszyły wskazanych w zarzutach skargi przepisów postępowania zawartych w O.p., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 120 (zasada legalizmu), art. 121 § 1 (zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie), art. 122 (zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym; rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony), art. 123 (zasada czynnego udziału w postępowaniu), art. 124 (zasada przekonywania), art. 125 (zasada szybkości i prostoty postepowania podatkowego), art. 126 – 129 (zasady: pisemności, dwuinstancyjności, trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, jawności dla stron), art. 191 (zasad swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy). Organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Sąd nie dopatrzył się działań organu, które mogłyby być ocenione jako naruszające zaufanie do organów. Dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocena okoliczności faktycznych sprawy jest prawidłowa i logiczna, a wywody jasne i zrozumiałe, co wyklucza naruszenie art. 191 O.p.
Jako dalece nieuzasadnione należało ocenić twierdzenia Skarżącego co do tego, że ocena organów jest arbitralna i oparta na subiektywnej ocenie niekorzystnej dla Podatnika. Wbrew twierdzeniom skargi, organy podatkowe nie dokonywały samodzielnie ustaleń co do tego, czy właściciel (posiadacz) zabytku dba należycie, czyli zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, o przedmiotowy pałac. Jak już wskazano powyżej, organ podatkowy zwracał się kilkukrotnie do ZWKZ o informację odnośnie realizacji przez Skarżącego obowiązków związanych z utrzymaniem i konserwacją zabytkowych obiektów.
Rację ma Skarżący, że doprowadziło to do znacznego przedłużenia okresu prowadzenia postępowania podatkowego przed organem I instancji. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r. (doręczonym 13 kwietnia 2022 r.), a decyzja Burmistrza została wydana dopiero 13 stycznia 2025 r.
Zgodnie z art. 125 § 1 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie (§ 2).
Stwierdzić należało, że pomiędzy podejmowanymi czynnościami w sprawie, związanymi z oczekiwaniem na informacje od ZWKZ, doszło do wydłużenia czasu trwania postępowania. Powyższe jednak nie miało, w ocenie Sądu, wpływu na treść wydanej przez Burmistrza decyzji w sprawie.
Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 123 O.p. Skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz, przed wydaniem decyzji z 13 stycznia 2025 r., postanowieniem z dnia 11 grudnia 2024 r., (doręczonym 30 grudnia 2024 r.) zawiadomił Podatnika o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz zapoznania się z aktami sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga i zawarte w niej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, a w sprawie brak jest uchybień mogących powodować uchylenie zaskarżonego aktu z innych powodów.
Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.