Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. sąd umorzył postępowanie sądowe w sprawie. Postanowienie to jest prawomocne od 20 grudnia 2012 r.
W piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. skarżący złożył wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 7 listopada 2012 r.
Skarżący przedstawił w uzasadnieniu wniosku dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Zwrócił uwagę, że postępowanie sądowe zostało umorzone na wniosek Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", i załączonej do wniosku decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 października 2012 r. nr [...] uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy.
Skarżący wskazał, że z dyspozycji art. 54 § 3 p.p.s.a wynika, iż w ramach autokontroli organ może uwzględnić skargę podatnika w całości przy jednoczesnym stwierdzeniu czy działanie organu miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący przywołał dopuszczalne rozstrzygnięcia organu na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.
W ocenie skarżącego, organ podatkowy powinien był w ramach zastosowanej przez siebie autokontroli orzec o do istoty sprawy, a nie przekazywać jej do organu I instancji. W wyniku tego doszło, według skarżącego, do wydania decyzji z rażącym naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżący podniósł także, że Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 października 2012 r. przekazał do Urzędu Kontroli Skarbowej Oddział Zamiejscowy sprawę V W do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego, wbrew temu, co organ zawnioskował w piśmie procesowym z dnia 29 października 2012 r. do sądu, sprawa nie została zakończona. W wyniku bowiem ponownego postępowania w tej samej sprawie, zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, jak i Dyrektor Izby Skarbowej, odmówili podatnikowi prawa do zwrotu podatku VAT.
Nadto, według niego, "rozszerzono granice wyroku NSA z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt I FSK 1216/11 o nowy zarzut wbrew art. 153 p.p.s.a." Skarżący poinformował, że złożył 6 grudnia 2013 r. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę do sądu na decyzję tego organu (sygn. akt I SA/Sz 124/14) i dodał, że sprawa jest w toku.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że na tle okoliczności sprawy, w tym na podstawie wyroku NSA o sygn. akt I FSK 1216/11 i wniosek Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, zachodzą wątpliwości co do treści sentencji jak i samego uzasadnienia prawomocnego postanowienia sądu z dnia 7 listopada 2012 r. w zakresie umorzenia postępowania i stwierdzenia czy sprawa została prawomocnie i definitywnie zakończona i tym samym korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Stosownie do brzmienia przepisu art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10; z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09; z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09; z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GZ 233/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).
Według sądu, zarówno brzmienie sentencji, jak i uzasadnienie postanowienia z dnia 7 listopada 2012 r. nie budzi wątpliwości określonych w przepisie art. 158 p.p.s.a. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim bowiem przedmiot i sposób rozstrzygnięcia sądu oraz przesłanki, z powodu których umorzono postępowanie sądowe, tj. okoliczność uwzględnienia skargi V W wniesionej na zaskarżoną decyzję, tj. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi. Na tej podstawie sąd uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 §3 p.p.s.a. - umorzył postępowanie sądowe.
Z treści wniosku o wykładnię postanowienia wynika, że sprowadza się on do kwestionowania wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej ostatecznej decyzji z dnia 29 października 2012 r. oraz podjętych po jej wydaniu przez organy podatkowe czynności w sprawie. W tym zakresie skarżący był uprawniony do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję. Skarżący nie zaskarżył skargą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 października 2012 r. nr [...] i kwestionowanie treści rozstrzygnięcia na tym etapie jest nieuprawnione.
Z treści wniosku wynika nadto, że skarżący, w związku z podjętymi po wydaniu przez sąd postanowienia z dnia 7 listopada 2012 r. czynnościami organu, ma wątpliwości co do tego, czy sprawa została definitywnie i prawomocnie zakończona i tym samym korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata).
W tym zakresie sąd wyjaśnia, że prawomocnym postanowieniem sądu z dnia 7 listopada 2012 r. zakończyło się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. oraz styczeń 2010 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Prawomocność materialna tego postanowienia mogłaby być wzruszona wskutek prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na decyzję autokontrolną, tj. na decyzję z dnia 29 października 2012 r. nr [...], która wyeliminowała przedmiot zaskarżenia w sprawie (tj. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2010 r. Nr [...]). Taka sytuacja nie zaistniała w sprawie. Postanowienie sądu nie wywołało jednak skutku powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do postępowania podatkowego w sprawie określenia V W w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. oraz styczeń 2010 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji postanowienia.