Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi V. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia 13 maja 2014 r. doradca podatkowy H. K., działając na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwa (w aktach sprawy), uznając się za jedynego, prawidłowo umocowanego pełnomocnika strony skarżącej (V. W.), wystąpiła z wnioskiem o doręczenie jej odpisu postanowienia z dnia 7 listopada 2012 r. wraz z uzasadnieniem i podniosła, że sąd nie doręczył jej prawidłowo wezwania na rozprawę, która odbyła się 7 listopada 2012 r.
Wnioskodawczyni, uzasadniając wniosek wskazała, że o rozprawie zawiadomiona została r. pr. I. W., która zgodnie z pełnomocnictwem z dnia 22 czerwca 2011 r., została umocowana do sporządzenia skargi kasacyjnej i reprezentacji skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Natomiast, na podstawie pełnomocnictwa ogólnego z dnia 30 maja 2011 r., r. pr. I. W. umocowana została jedynie do prowadzenia spraw w zakresie związanym z działalnością firmy L., w postępowaniu przed sądami powszechnymi i administracyjnymi, a także przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie zaś do reprezentowania strony, przeciwko któremu Urząd Kontroli Skarbowej w [...] prowadził postępowanie w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług (w sprawie nr [...]).
Ponadto, wnioskodawczyni podniosła, że dowiedziała się o orzeczeniu kończącym postępowanie przed WSA w Szczecinie od r. pr. M. S., który działa za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, na podstawie której wydane zostało postanowienie o umorzeniu postępowania.
Do wniosku załączone zostały kopie:
- - pełnomocnictwa dla dor. podat. H. K. z dnia 5 listopada 2009 r.;
- - pełnomocnictwa dla r. pr. I. W. z dnia 30 maja 2011 r.;
- - pełnomocnictwa dla r. pr. I. W. z dnia 22 czerwca 2011 r.;
- - postanowienia z dnia 19 marca 2010 r. o wszczęciu postępowania kontrolnego;
- - wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 maja 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Zgodnie z art. 163 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", postanowienia ogłaszane na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom. Uzasadnienie należy sporządzić w terminie siedmiu dni od dnia wydania postanowienia (163 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie do brzmienia art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W piśmie z dnia 10 czerwca 2011 r. do akt sądowych sprawy r. pr. I. W. złożyła pełnomocnictwo ogólne udzielone jej przez skarżącego w dniu 30 maja 2011 r., zgodnie z którym została umocowana do: "prowadzenia spraw w zakresie związanych z działalnością firmy L. w postępowaniu przed sądami powszechnymi i administracyjnymi, a także przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym". Ponadto, wraz z wniesioną za pośrednictwem WSA w Szczecinie skargą kasacyjną z dnia 20 czerwca pełnomocnik r. pr. I. W. złożyła pełnomocnictwo szczególne w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do NSA od wyroku sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 85/11 (poprzednia sygnatura sprawy) w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Pełnomocnik skarżącego - doradca podatkowy H. K. działała w sprawie na podstawie pełnomocnictwa z dnia 5 listopada 2009 r. załączonego do skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie.
W tej sytuacji, strona od chwili zawiadomienia sądu o wstąpieniu do sprawy r. pr. I. W., tj. od daty wpływu sporządzonego w tej samej dacie pisma z dnia 10 czerwca 2011 r., przed WSA w Szczecinie reprezentowana była przez dwóch prawidłowo umocowanych pełnomocników. Żadne z przedłożonych do akt sprawy pełnomocnictw strony nie zostało przez nią skutecznie wypowiedziane, a sąd o wypowiedzeniu nie został zawiadomiony, zgodnie z art. 42 p.p.s.a. Ponadto, pełnomocnictwo z dnia 30 maja 2011 r. nie zawierało w treści wyłączeń w zakresie rodzajów spraw, czy czynności procesowych.
Na podstawie przepisu art. 76 § 3 p.p.s.a., jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich.
Zatem, w sprawie, w której wydane zostało postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego, sporządzenie i doręczenie stronom uzasadnienia postanowienia nastąpiło z urzędu (za potwierdzeniem odbioru: organowi w dniu 14 listopada 2012 r. oraz r. pr. I. W. w dniu 19 listopada 2012 r.).
Pełnomocnik strony - r. pr. I. W. została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia znajdującego się w aktach sprawy. Zgodnie z adnotacją, zawiadomienie doręczono w dniu 25 września 2012 r. osobie uprawnionej do odbioru przesyłki – pracownikowi W. W. Wobec tego, że ogłoszenie postanowienia o umorzeniu postępowania nastąpiło na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. należy stwierdzić, że od tego terminu rozpoczął bieg termin do sporządzenia z urzędu uzasadnienia, na podstawie przepisów art. 163 § 1 i § 3 p.p.s.a.
Dodatkowo, należy wskazać, że to r. pr. I. W. w dniu 9 listopada 2012 r., tj. po terminie rozprawy, działając w imieniu strony, zwróciła się o sporządzenie i przesłanie kserokopii protokołu rozprawy z dnia 7 listopada 2012 r.
Powyższe okoliczności wskazują, że r. pr. I. W., jako prawidłowo umocowany pełnomocnik strony, podejmowała czynności, zarówno na etapie postępowania przed wniesieniem skargi kasacyjnej, jak i w toku ponownego postępowania przed WSA w Szczecinie zakończonego wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego w związku z uchyleniem przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji oraz decyzji organy I instancji.
W tej sytuacji, brak jest podstaw do doręczenia odpisu postanowienia z uzasadnieniem o umorzeniu postępowania sądowego kolejnemu pełnomocnikowi strony.
W tej sytuacji, na podstawie przepisu art. 76 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.