Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 636/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji i Restrukturyzacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...].
W postanowieniu Sąd wskazał, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi w kwocie 200 zł, do którego został wezwany zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2009 r. pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 28 grudnia 2009 r., który to dzień nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy.
Pismem z dnia 11 marca 2009 r., które wpłynęło do sądu w dniu 17 marca 2010 r., nazwanym zażaleniem i skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.M. wniósł skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 1 marca 2010 r. odrzucające jego skargę. Skarga kasacyjna została osobiście sporządzona przez skarżącego.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wstępnej kontroli skargi kasacyjnej dokonuje wojewódzki sąd administracyjny. Kontrola ta ogranicza się do zbadania zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jej dopuszczalności oraz dochowania wymogów formalnych.
W ocenie Sądu skarga kasacyjna (pomimo nazwania jej zażaleniem) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 marca 2010 r. osobiście sporządzona i wniesiona w dniu 11 marca 2010 r. (stempel na kopercie) przez A.M. jest niedopuszczalna z przyczyn wskazanych w art. 175 § 1 i 3 ww. ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub – sprawach obowiązków podatkowych przez doradcę podatkowego. Powołana ustawa wprowadza od tej zasady wyjątek w art. 175 § 2 i 3 dopuszczając sporządzenie skargi kasacyjnej przez inne wymienione tam osoby (sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Z akt sprawy nie wynika aby A.M. należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1-3 ustawy.
Sąd doręczając skarżącemu postanowienie z dnia 1 marca 2010 r. (data doręczenia 9 marca 2010 r.) o odrzuceniu skargi, pouczył stronę w piśmie z dnia 2 marca 2010 r. o prawie wniesienia skargi kasacyjnej i jej wymogach. Wnosząc skargę kasacyjną skarżący nie wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego) z urzędu.
W tej sytuacji niedochowanie przez stronę wymogu przymusu adwokackiego w odniesieniu do skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 1 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 powołanej wyżej ustawy jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.