Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 27 lutego 2026 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "Kolegium", "SKO") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza T. z 29 października 2025 r. nr [...] w sprawie: uchylenia w całości ostatecznej decyzji Burmistrza T. z 24 stycznia 2022 r. nr [...] w sprawie ustalenia Z. H. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. w kwocie [...] zł; ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. w kwocie [...]zł.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 t.j. ze zm.; dalej: "O.p."), art. 1, 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2018.570).
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wymienioną decyzją z 29 października 2025 r. Burmistrz T., po wznowieniu postępowania podatkowego: uchylił w całości swoją ostateczną decyzję z 24 stycznia 2022 r. znak: [...] w sprawie ustalenia Stronie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. w kwocie [...]zł i ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w trakcie czynności sprawdzających organ podatkowy ustalił, iż na terenie należących do Strony gruntów rolnych, B. M. Sp. z o.o. z siedzibą w N. W. (dalej: "B. M.", "Spółka") zrealizowała inwestycję polegającą na wzniesieniu bioelektrowni. Okoliczność ta została ustalona na podstawie decyzji - pozwolenie na użytkowanie z 20 grudnia 2023 r. W konsekwencji doszło do zajęcia części działek należących do Strony w celu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z produkcją energii elektrycznej przez Spółkę będącą użytkownikiem nieruchomości, a więc użytki rolne zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
O okoliczności zajęcia użytków rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej organ podatkowy powziął informację dopiero z decyzji przekazanej przez organ nadzoru budowlanego - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w W., w której udzielono inwestorowi - B. M. - pozwolenia na użytkowanie biogazowni rolniczej przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, a dopiero w wyniku dalszych czynności, podjętych w toku postępowania ustalono - na podstawie dziennika budowy, że proces inwestycyjny rozpoczął się 2 kwietnia 2021 r. Strona nie zawiadomiła organu o tym fakcie. Dokonując zatem w latach 2021-2024 wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, Burmistrz T. nie posiadał wiedzy, że w kwestii opodatkowania przedmiotowych nieruchomości wystąpiły okoliczności, które uzasadniały zmianę kwalifikacji podatkowej gruntów - z użytków rolnych na grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Pomimo, że Strona miała obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie mającej wpływ na wysokość podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości, to zataiła te informacje przed organem podatkowym, czym doprowadziła do wadliwości postępowania podatkowego. W ocenie organu I instancji okoliczność ta wypełnia przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto organ wskazał, że nie kwestionuje dokonanej przez użytkownika nieruchomości kwalifikacji biogazowni jako rolniczej. Taka kwalifikacja jednak nie ma znaczenia dla opodatkowania nieruchomości. Zakwalifikowanie infrastruktury do biogazowni rolniczej w ustawie z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz.U.2023.1597 t.j. ze zm.; dalej: "u.b.r.") nie oznacza, że staje się ona związana z działalnością rolniczą w rozumieniu ustawy podatkowej.
Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu i instancji.
Kolegium stwierdziło, że w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Burmistrz T. wydał wobec Strony 24 stycznia 2022 r. decyzję znak: [...] w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. Decyzja ta została doręczona Stronie i stała się ostateczna. Następnie organ w 2024 r. powziął wiadomość, że od kwietnia 2021 r. doszło do zajęcia części użytków rolnych opodatkowanych ww. decyzją ostateczną na prowadzenie działalności przez B. M., co poskutkowało ustaleniem następnie w toku oględzin 22 lipca 2024 r. powierzchni zajęcia gruntów będących własnością Strony na działalność gospodarczą.
Tym samym wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Istotność ujawnionych okoliczności wynika z tego, że miały one wpływ na ustalenie innej wysokości zobowiązania podatkowego Strony.
Kolegium wskazało na art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2025.707 w brzmieniu obowiązującym w latach 2022-2024; dalej: "u.p.o.l."); art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1-3, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2025.1344; dalej: "u.p.r."); art. 1 ust. 1, ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4 ustawy z dnia 20 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U.2025.176; dalej:
"u.p.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2024.1151 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.g.k.").
Organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną jest sposób opodatkowania gruntów działek nr [...] i nr [...] (powstałych w wyniku podziału działki nr [...]) co do łącznej powierzchni 8.876 m2, oznaczonych ewidencyjnie jako użytki rolne, które według organu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l., jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast według Strony podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości i podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż prowadzona na nich działalność jest działalnością rolniczą, a nie gospodarczą.
Organ wyjaśnił, że grunty zajęte na działalność gospodarczą to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc grunty, na których mają miejsce działania powodujące osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanego z działalnością gospodarczą. Przy tym wystarczy, by na spornym gruncie faktycznie dokonywano działań mieszczących się w ramach działalności gospodarczej. Z treści art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika też, aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność, w tym rolna, o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala.
Na terenie wymienionych gruntów rolnych, działek nr [...] i nr [...] (wcześniej stanowiących część działki nr [...]), B. M. zrealizowała inwestycję polegającą na wzniesieniu bioelektrowni. Okoliczność ta została ustalona na podstawie decyzji - pozwolenie na użytkowanie - z 20 grudnia 2023 r. W celu ustalenia jaka powierzchnia należących do Strony działek została zajęła na prowadzenie bioelektrowni, organ podatkowy powołał geodetę na biegłego. 22 lipca 2024 r. odbyły się oględziny, w trakcie których dokonano pomiarów. Czynności zostały przeprowadzone z udziałem członka zarządu B. M., który wskazał obszar pod zabudowę B. M..
Z pomiarów dokonanych przez biegłego wynika, że łączna powierzchnia zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej terenu wynosi 8.876 m2.
Kolegium wskazało, że decyzją ostateczną z 21 lipca 2025 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza T. z 24 lutego 2025 r. znak: [...], w sprawie określenia B. M. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2024 r.
W decyzji tej Kolegium dokonało m.in. analizy i oceny kwestii, czy działalność biogazowni jest działalnością gospodarczą w rozumieniu prawnopodatkowym. Skarga B. M. na tę decyzję została oddalona przez WSA w Szczecinie wyrokiem z 26 listopada 2025 r., I SA/Sz 483/25.
W ocenie Kolegium będące własnością Strony grunty o powierzchni 8.876 m2 są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, na gruntach tych bowiem B. M. wykonuje czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są to grunty, na których mają miejsce działania powodujące osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanego z działalnością gospodarczą. Z ostatecznej decyzji z 21 lipca 2025 r. nr [...] wynika, że budowle służące do prowadzenia tej działalności, zostały uznane za obiekty związane z prowadzoną przez ww. spółkę działalnością gospodarczą (bez względu na ich szczegółową kwalifikację, która w ogóle nie podlega ustaleniom w sprawie niniejszej, dotyczącej opodatkowania gruntów). Działalność prowadzona przez Spółkę w zakresie produkcji biogazu i wytwarzania energii elektrycznej z tego paliwa nie jest działalnością rolniczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Konsekwencją uznania, że działalność w zakresie produkcji biogazu nie jest działalnością rolniczą, jest brak możliwości zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. W decyzji organu I instancji zasadnie zatem stwierdzono, że zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a objęte decyzją grunty o powierzchni 8.876 m2 podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki najwyższej za 2022 r.
Strona zaskarżyła decyzję Kolegium w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest niezastosowanie w sprawie art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U.2026.68; dalej: "u.o.z.e.") oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o u.b.r. poprzez jego niezastosowanie; zastosowanie w sprawie art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U.2024.266 t.j. ze zm.; dalej: "Prawo energetyczne") poprzez błędne uznanie, że dzierżawca jest przedsiębiorstwem energetycznym.
W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Skarżąca wskazała, że nie każdy wytwarzany biogaz w instalacji jest biogazem rolniczym, tak jak nie każda instalacja biogazowni jest biogazownią rolniczą. Skarżąca jest właśnie wytwórcą biogazu rolniczego i ma instalację do wytwarzania biogazu rolniczego. Także budynki i urządzenia wchodzące w skład biogazowni rolniczej należy uznać za budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej. Rodzaj należnego podatku uzależniony jest od klasyfikacji gruntu w ewidencji gruntów i budynków, zaś grunt zajęty na potrzeby przedmiotowej biogazowni jest sklasyfikowany jako grunt rolny zabudowany. Mapy geodezyjne powykonawcze oraz ewidencja gruntów i budynków potwierdza prawidłową kwalifikację jako obiekty rolne, a nie przemysłowe. W tym zakresie załącznik 1 pkt 1 do rozporządzenia z dnia 27 lipca 2021 r. Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2024.219 t.j. ze zm.) wprost wskazuje, że klasyfikacja użytków rolnych obejmuje grunty rolne zabudowane BR obejmujące m.in. budowle i urządzenia rolnicze, w szczególności: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego, a także instalacje służące do otrzymywania biogazu rolniczego, place składowe, place postojowe i manewrowe dla maszyn rolniczych.
W związku z powyższym zastosowanie winien mieć art. 1 u.p.r., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Obiekty składające się na biogazownie rolniczą sklasyfikowane są jako grunt rolny zabudowany - BR obejmujące m.in. budowle i urządzenia rolnicze, w szczególności: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego, a także instalacje służące do otrzymywania biogazu rolniczego, place składowe, place postojowe i manewrowe dla maszyn rolniczych, a dodatkowo spełniają też definicję gruntów rolnych zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 3a u.ochr.g.r., a także spełniają wymagania art. 4 ust. 1 u.u.p.r.i.b.r.
Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1).
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a).
Jak słusznie wskazało SKO w zaskarżonej decyzji, podstawową kwestią sporną w sprawie jest sposób opodatkowania gruntów działek nr [...] i nr [...] (powstałych w wyniku podziału działki nr [...]) co do łącznej powierzchni [...] m2 (ustalonej przez biegłego geodetę i niekwestionowanej przez Skarżącą), oznaczonych ewidencyjnie jako użytki rolne, które według organu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l., jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego powodu organ podatkowy uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Natomiast według Skarżącej wymienione grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż prowadzona na nich działalność jest działalnością rolniczą, a nie gospodarczą.
Organ nie kwestionował, że B. M., w której wspólniczką jest Skarżąca i która dzierżawi od Skarżącej grunty objęte zaskarżoną decyzją, prowadzi na spornych gruntach działalność w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z biogazu rolniczego. Sporna w sprawie nie jest także kwalifikacja biogazowni jako rolniczej oraz okoliczność, że biogazownia wykorzystuje w swojej działalności grunty sklasyfikowane w ewidencji jako grunty rolne zabudowane – Br.
Stosownie do art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Z kolei art. 2 ust. 2 u.p.r. stanowi, że za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb.
Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wskazuje natomiast, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 4 i 6 u.p.o.l. działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570); zaś działalność rolnicza obejmuje produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb.
Zgodnie z art. 3 u.p.p. działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.
Należy podkreślić, że według sądu rozpoznającego sprawę przedmiot opodatkowania w sposób autonomiczny określił ustawodawca podatkowy w ustawach podatkowych zarówno na potrzeby opodatkowania podatkiem rolnym, jak również podatkiem od nieruchomości. Zatem punktem wyjścia dla właściwej oceny opodatkowania gruntów, na których położona jest biogazownia, są wyłącznie definicje działalności gospodarczej i rolniczej zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 4 i pkt 6 u.p.o.l. Skoro - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. - działalność rolnicza obejmuje produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb, to istotą działalności rolniczej jest bezpośrednie uzyskiwanie płodów rolnych przy wykorzystaniu użytków rolnych, bez ich przemysłowego przetwarzania.
Zatem, działalność biogazowni nie mieści się w przywołanej definicji. Proces technologiczny prowadzony w biogazowni polega bowiem na przekształceniu biomasy rolniczej w biogaz, a następnie w energię elektryczną i cieplną. Przedmiotem działalności nie jest więc produkcja płodów rolnych w stanie nieprzetworzonym, lecz ich przemysłowa transformacja w produkt energetyczny przeznaczony do sprzedaży.
Okoliczność, że ustawodawca w przepisach sektorowych posługuje się określeniem "rolnicze" i przewiduje dla biogazowni określone ułatwienia inwestycyjne, nie może zmieniać kwalifikacji podatkowej. O tej kwalifikacji decyduje bowiem brzmienie przepisów u.p.o.l., a te wskazują, że produkcja energii elektrycznej nie jest działalnością rolniczą. Także źródło surowca nie przesądza o charakterze działalności. W konsekwencji, biogazownia rolnicza jest funkcjonalnie związana z działalnością gospodarczą, a nie rolniczą, co jednoznacznie przesądza o zasadności opodatkowania gruntów, na których jest posadowiona, podatkiem od nieruchomości. Okoliczność, że biogazownia wykorzystuje w działalności gospodarczej użytki rolne sklasyfikowane jako grunty rolne zabudowane - Br (które zostały zajęte na opisaną działalność gospodarczą), nie oznacza, że do opodatkowania tych gruntów powinny znaleźć zastosowanie przepisy u.p.r.
To, że ewidencja gruntów i budynków ujawnia działki zajęte na przedmiotową biogazownię rolniczą jako użytki rolne, jest bowiem bezsporne w sprawie. Właśnie ze względu na ten sposób klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków organ rozważał zajęcie użytków rolnych na działalność gospodarczą inną niż rolnicza i prawidłowo rozpoznał przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości stawką najwyższą.
Tak więc zakwalifikowanie infrastruktury do biogazowni rolniczej w u.b.r.
nie oznacza, że staje się ona związana z działalnością rolniczą, w rozumieniu u.p.o.l., bowiem ustawodawca zasady kwalifikacji przedmiotów opodatkowania zawarł w u.p.o.l., a w odniesieniu do niektórych kwestii odsyła do przepisów u.p.b.
oraz do przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.p."), natomiast u.p.o.l. w żadnym aspekcie struktury podatku od nieruchomości nie odsyła do przepisów u.b.r., zatem u.b.r.
nie znajduje zastosowania na gruncie podatkowym, a kwalifikacja dokonywana na podstawie u.b.r. pozbawiona jest znaczenia na gruncie kwalifikacji podatkowej.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje brzmienie art. 2 pkt 1 ust. 3a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2024.82 t.j.; dalej: "u.o.g.r.l."), w którym określono, że gruntami rolnymi są także grunty wchodzące w skład biogazowni rolniczej, skoro ustawodawca w u.p.o.l. zamieścił zarówno własną definicję działalności rolniczej (art.1a ust. 1 pkt 6), jak i wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.), a co jest działalnością gospodarczą określił w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. - przez odesłanie do przepisów u.p.p. - natomiast w żadnym miejscu nie odesłał do stosowania w tym zakresie przepisów u.o.g.r.l.
Wskazane przez Skarżącą przepisy sektorowe, art. 1 ust. 2 pkt 3 u.b.r. i art. 1 ust. 3 u.o.z.e. dotyczące odnawialnych źródeł energii, czy ułatwień w realizacji inwestycji w biogazownię, odnoszą się nie do jej statusu podatkowego, ale do aspektów technicznych i stanowią odesłanie w tym zakresie (przyłączenie biogazowni rolniczej do sieci) do przepisów u.p.p.
Wskazać zatem należy, że – jak słusznie uznał organ za ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z 20 maja 2024 r., III FSK 599/24) - celem działalności biogazowni jest działalność przemysłowa w rozumieniu art 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U.2024.266). Zgodnie z tym przepisem, "przedsiębiorstwem energetycznym" w rozumieniu ustawy jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Okoliczność, że biogaz jest produkowany i przechowywany w budowlach rolniczych, a sama biogazownia znajduje się na gruntach oznaczonych w ewidencji jako grunty rolnej, nie ma natomiast znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W ocenie sądu, wytwarzanie biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii na zasadach art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.z.e., który następnie w procesie spalania wykorzystywany jest do produkcji energii elektrycznej, jest działalnością gospodarczą na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Wniosek ten potwierdzają na gruncie rozpoznawanej sprawy zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym, w którym B. M. widnieje jako podmiot gospodarczy na rynku wytwórców energii (PKD 35.11.Z).
Analogiczne stanowisko, które w pełni podziela sąd rozpoznający sprawę, zostało również wyrażone w wyroku WSA w Szczecinie z 26 listopada 2025 r.,
I SA/Sz 483/25 (wskazanym w zaskarżonej decyzji) oraz z 20 maja 2026 r.,
I SA/Sz 71/26.
Z tego względu organ słusznie uznał, że w sprawie zaszły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Zgodnie natomiast z art. 243 § 1 O.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.).
Jak stanowi art. 245 § 1 pkt 1 O.p. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo uznały, że w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w wyżej wymienionych przepisach. Burmistrz T. wydał bowiem wobec Skarżącej 24 stycznia 2022 r. decyzję znak: BFIV.3123.77.2022 w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. Decyzja ta stała się ostateczna. W 2024 r. organ powziął jednak wiadomość, że od kwietnia 2021 r. części użytków rolnych opodatkowanych ww. decyzją ostateczną została zajęta na prowadzenie działalności przez B. M.. Okoliczność ta została ustalona na podstawie decyzji - pozwolenie na użytkowanie z 20 grudnia 2023 r. Powierzchnię zajęcia gruntów będących własnością Skarżącej na działalność gospodarczą ustalono przez biegłego geodetę w toku oględzin 22 lipca 2024 r. Tym samym niewątpliwie wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, które to okoliczności miały wpływ na ustalenie Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego za 2022 r.
Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).