Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 8 listopada 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P- z dnia 26 sierpnia 2013r. nr [...] określającą E K, wysokość opłaty uzdrowiskowej za pobyt w "Uzdrowisku P" SA w P-, w okresie od [...] 2013 r. w kwocie [...] zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zobowiązany E K wniósł odwołanie od decyzji Burmistrza P- uważając, że za pobyt w szpitalu uzdrowiskowym "G " nie jest zobowiązany do wnoszenia opłaty uzdrowiskowej. Zdaniem odwołującego, Burmistrz Urzędu Miejskiego w P pobiera opłatę na podstawie błędnej i łamiącej prawo uchwały Rady Miasta. Wskazał, że skierował do Wojewody Zachodniopomorskiego skargę na powyższą uchwałę. Skarga została przekazana do Regionalnej Izby Obrachunkowej, celem rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w wyniku rozpoznania odwołania uznało je za bezskuteczne. W ocenie organu odwoławczego, Burmistrz P- słusznie przyjął, że pobyt w szpitalu uzdrowiskowym nie wyczerpuje przesłanki zwolnienia z opłaty uzdrowiskowej, unormowanej w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej "u.p.o.l."). Zdaniem Kolegium, przekonanie odwołującego, że szpital uzdrowiskowy to też szpital, jest błędne. Kolegium wskazało, że pojęcie "szpital" nie jest tożsame pojęciem "szpital uzdrowiskowy". Obydwa te pojęcia mają inną treść, inne formy organizacyjne i prawne podstawy ustrojowe. "Szpital" bez przymiotnika unormowany jest w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej i zdefiniowany jest jako przedsiębiorstwo, w którym podmiot leczniczy udziela świadczeń szpitalnych w systemie zamkniętym.
Szpital uzdrowiskowy, zaś jest jedną z form lecznictwa uzdrowiskowego wymienioną w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (art. 6 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym).
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 8 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym i wskazał na zadania szpitala uzdrowiskowego. Organ uznał, że szpital uzdrowiskowy to tylko jedna z nazw zakładu lecznictwa uzdrowiskowego. Następnie Kolegium powołało art. 17 u.p.o.l. wskazując, że przepis ten określa przesłanki wnoszenia opłaty uzdrowiskowej oraz zakres zwolnienia z niej. Według organu odwoławczego, ustawodawca jednoznacznie unormował, że zwolniony z opłaty uzdrowiskowej i miejscowej jest pobyt w szpitalu, a nie w szpitalu uzdrowiskowym, który jest jedną z kategorii zakładu leczniczego, mianowicie - zakładem lecznictwa uzdrowiskowego. Kolegium także wskazało, że prawo podatkowe musi być odczytywane ściśle i wszelka wykładnia rozszerzająca przepisów prawa podatkowego jest niedopuszczalna. Jeśli więc ustawodawca zwolnił z opłaty uzdrowiskowej osoby przebywające w szpitalu, oznacza to dokładnie co jest w przepisie, czyli "szpital’’ a nie zakład lecznictwa uzdrowiskowego o nazwie " szpital uzdrowiskowy".
Podsumowując Kolegium podało, że odwołujący był skierowany na leczenie uzdrowiskowe, które odbył w Zakładzie Lecznictwa Uzdrowiskowego "G"’ w P, działającym jako szpital uzdrowiskowy. Zdaniem organu, jak wyżej wyjaśniono, nie jest to szpital w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej i nie obejmuje go zwolnienie z art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Skarżący był zatem zobowiązany do wniesienia opłaty uzdrowiskowej, pobyt bowiem na terenie gminy P, będącej gminą o statusie uzdrowiska, wiąże się z obowiązkiem wnoszenia takiej opłaty. Według Kolegium, interpretacja przepisów prawa podatkowego dokonana przez Regionalną Izbę Obrachunkową, na którą powołuje się skarżący, nie wiąże organu podatkowego jakim jest Burmistrz P w wymiarze stosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Poza tym z jej treści wynika, że odnosi się ona do stanu prawnego istniejącego przed wejściem w życie ustawy o działalności leczniczej
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, E K wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. Wskazał, że Regionalna Izba Obrachunkowa pismem z dnia 27 sierpień 2013r. poinformowała, że opłaty uzdrowiskowej i miejscowej nie pobiera się od osób przebywających w szpitalach. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2011r. (sygn. II FSK 1216/10).
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zakresu zwolnienia wynikającego z art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., albowiem skarżący stoi na stanowisku, że pensjonariusze szpitali uzdrowiskowych byli zwolnieni od opłaty uzdrowiskowej. Natomiast zdaniem organu, w świetle obowiązujących przepisów dotyczących działalności leczniczej prowadzonej przez szpitale, skarżący nie korzystał z przedmiotowego zwolnienia. Bezsporne jest, że skarżący przebywał w szpitalu uzdrowiskowym "G" w Pie - w okresie od [...] 2013 r. i opłata uzdrowiskowa nie została uiszczona.
Zespół Niepublicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej "Uzdrowisko P" S.A. utworzone jest przez "Uzdrowisko P" Spółka Akcyjna z siedzibą w P i wpisane do rejestru podmiotów prowadzących działalność leczniczą przez Wojewodę Zachodniopomorskiego –nr [...]. Powyższy zespół prowadzi, min. Zakład Lecznictwa Uzdrowiskowego G składający się, min. ze szpitala uzdrowiskowego (dane dostępne w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą na http://rpwdl.csioz.gov.pl/).
Zgodnie z art. 17 ust. 1a u.p.o.l., opłata uzdrowiskowa pobierana jest od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska, za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach. Z kolei stosownie do art. 17 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, opłaty uzdrowiskowej nie pobiera się od osób przebywających w szpitalach.
Bezspornym jest, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje określenia "szpital" oraz nie odsyła, jak w art. 1a u.p.o.l. do przepisów innych ustaw.
Brak jest zatem podstaw do poszukiwania definicji "szpitala" w innych ustawach, takich jak ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 217 ze zm.) oraz porównywania pojęcia "szpitala", określonego w art. 2 ust. 1 pkt 9 tej ustawy z pojęciem "zakładu lecznictwa uzdrowiskowego", którego rodzajem jest szpital uzdrowiskowy, określonego w art. 2 pkt 10 w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 651 ze zm.).
W celu ustalenia znaczenia pojęcia "szpital" należy odwołać się do wykładni językowej. Według Słownika Języka Polskiego, pod red. Prof. M. Szymczaka, wydawnictwo PWN, Warszawa 1996 – "szpital" oznacza zakład lecznictwa zamkniętego służący badaniu i leczeniu chorych wymagających stałej opieki lekarskiej i pielęgniarskiej, odpowiednich zabiegów leczniczych i diagnostycznych.
Zdaniem Sądu, skoro w art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., ustawodawca nie dokonał zróżnicowania typów szpitali, oznacza to, że zwolnienie z opłaty miejscowej ma również zastosowanie do pacjentów szpitali uzdrowiskowych. Szpital uzdrowiskowy jest bowiem jednym z rodzajów istniejących szpitali.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., bowiem skarżący zwolniony był z obowiązku uiszczenia opłaty uzdrowiskowej z uwagi na pobyt w szpitalu. Tym samym postępowanie podatkowego w stosunku do skarżącego winno zostać umorzone.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jak w sentencji.