Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, skarżący H.B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej, z uwagi - jego zdaniem- na uzasadniony zarzut naruszenia przepisów o właściwości argumentując, że wstrzymanie wykonania tejże decyzji podyktowane jest ważnym interesem strony, a także interesem publicznym.
Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Brzmienie tego przepisu oznacza, że wnioskodawca powinien wykazać przesłanki do zastosowania tej regulacji przez sąd, którymi są cytowane powyżej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy powtórzenie treści przepisu, stanowiącego podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu czy też lakoniczne powołanie się na interes strony lub interes publiczny.
To zadaniem strony jest wskazać konkretne okoliczności, której jej zdaniem przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, zaś do sądu należy ocena czy okoliczności te mogą doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dodać należy, że orzeczenie w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności oderwane jest od zasadności skargi i sprowadza się do badania czy jego wykonanie doprowadzi do sytuacji opisanej w art. 61 §3 powołanej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony jakąkolwiek okolicznością przemawiającą za ochroną tymczasową strony, nawet bez powołania się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zrodzi skutki w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko i nie jest zobligowany – niezależnie od okoliczności sprawy- uwzględnić taki obarczony brakami wniosek. Sąd rozpoznający wniosek nie może bowiem prowadzić postępowania wyjaśniającego z urzędu i zastępować skarżącego w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o taki rodzaj ochrony (por.: postanowienia NSA z 7 kwietnia 2005 r., sygn. II OZ 201/05, z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. FZ 496/04, system LexPolonica nr 409861, 375763).
W takiej sytuacji należało przyjąć, że skarżący nie wykazał przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy. i stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
WSA/post.1 - sentencja postanowienia