Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 500/16 tut. Sąd oddalił skargę "A" sp. z o.o. "B" sp. k. w R. na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r.
Skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 232/17 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił wniesioną skargę kasacyjną tut. Sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. NSA uzasadniał, że w wyniku wstępnego badania złożonej przez Spółkę skargi dostrzegł brak formalny uniemożliwiający nadanie temu pismu biegu, tj. brak pełnomocnictwa, z którego w sposób niewątpliwy wynikałoby, że doradca podatkowy, który w imieniu spółki sporządził i wniósł skargę kasacyjną, jest umocowany do dokonania tych czynności procesowych.
Mając na względzie powyższe, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wezwano wymienionego doradcę podatkowego do przedłożenia pełnomocnictwa umożliwiającego reprezentowania "A" sp. z o.o. "B" sp. k., w tym do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2016 r., pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W wykonaniu wezwania doręczonego w dniu [...] lipca 2017 r., pełnomocnik skarżącej wniosła w dniu [...] lipca 2017r. (data stempla pocztowego) pismo, do którego załączyła uwierzytelnioną kopię udzielonego jej pełnomocnictwa substytucyjnego z [...] maja 2016 r. Z treści przedmiotowego pełnomocnictwa wynika, że jest ona umocowana do występowania przed sądami administracyjnymi obu instancji w sprawie ze skargi spółki – "A" Sp. z o.o. "B" Sp. k. z siedzibą w R. – która powstała z przekształcenia "A" Sp. z o.o. S.K.A., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] określające zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., w wysokości [...] zł oraz kwotę różnicy podatku w wysokości [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna, poza wymaganiami, o których mowa w art. 176 § 1 p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony. Jak stanowi art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Wskazać należy, że istotą regulacji zawartej w przepisie art. 46 § 3 p.p.s.a. jest nałożenie na pełnomocnika obowiązku udokumentowania przed sądem swojego umocowania do działania w imieniu strony skarżącej. Dokument pełnomocnictwa potwierdza oświadczenie (wolę) mocodawcy, która stanowi podstawę więzi istniejącej między nim, a jego pełnomocnikiem. Dlatego też dla prawidłowego wykazania przez pełnomocnika umocowania do działania wystarczy przedłożenie przy pierwszej czynności procesowej dokumentu zawierającego oświadczenie woli jego mocodawcy. Jednak w przypadku pełnomocnika substytucyjnego przedstawienie jedynie dokumentu pełnomocnictwa substytucyjnego, a więc zawierającego oświadczenie pełnomocnika "podstawowego", nie jest wystarczające do wykazania prawa substytuta do działania bezpośrednio w imieniu strony. Jego umocowanie do reprezentacji strony (a także jego zakres) zawsze, bowiem uzależnione jest od istnienia więzi między pełnomocnikiem "podstawowym", a mocodawcą.
Dlatego też w świetle powołanego przepisu pełnomocnik substytucyjny dokonujący pierwszej czynności procesowej w sprawie ma obowiązek przedłożyć, oprócz dokumentu pełnomocnictwa substytucyjnego, również dokument pełnomocnictwa dla pełnomocnika, który udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I FSK 997/07).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy – w wykonaniu wezwania pełnomocnik skarżącej przedłożyła wyłącznie dokument pełnomocnictwa substytucyjnego, natomiast nie przedłożyła pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę na rzecz doradcy podatkowego [...]. Tym samym pełnomocnik skarżącej nie wykazała umocowania do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz reprezentowania skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Podkreślenia wymaga, że zalegające w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia [...] marca 2013 r. było umocowaniem do działania w imieniu "A" sp. z o.o. S.K.A., a więc poprzednika prawnego skarżącej wykreślonego z KRS-u.
W niniejszej sprawie, zatem skarga kasacyjna była dotknięta brakiem formalnym, który to brak został precyzyjnie określony w treści zarządzenia Przewodniczącej Wydziału jako brak pełnomocnictwa obejmującego swym zakresem umocowanie do reprezentowania skarżącej przed NSA.
Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji i odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w związku z art. 176 § 2 i art. 46 § 3 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.