Uzasadnienie
Skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Składając oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a ich łączny dochód miesięczny wynosi 3 612 zł. Na tą kwotę składa się emerytura żony, wynosząca 1 612 zł, dochody ze sprzedaży siana – 1 000 zł miesięcznie, oraz dochody z wynajmu, wynoszące również ok 1 000 zł miesięcznie.
Jeżeli chodzi o znajdujące się w posiadaniu skarżącego oraz jego żony składniki majątku, to w oświadczeniu zadeklarowano następujące przedmioty: dom o pow. 175 m2, nieruchomości rolne o areale 110,12 ha oraz budynek gospodarczy o pow. 159 m2.
W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący podkreślił, że spłaca kredyt, w kwocie 808 000 zł, od którego miesięczne odsetki wynoszą 1 769,21 zł. Koszty spłaty przedmiotowych odsetek pokrywa z otrzymywanych dopłat obszarowych, zaznaczył jednak, że każde zmniejszenie przedmiotowych dopłat pociąga za sobą konieczność zaciągnięcia nowego kredytu albo prolongacji spłaty poszczególnych rat obciążających go zobowiązań.
Ustosunkowując się do wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych skarżący przedłożył między innymi kopie decyzji z 30 stycznia 2015 r., w przedmiocie przyznania mu płatności unijnych, w kwotach: 44 187,19 zł, 15 067,05 zł, 22 550 zł; kopie wyciągów z własnych rachunków bankowych, na których w marcu i lutym br. odnotowano uznania w kwotach odpowiadających przyznanym mu płatnościom, o których mowa we wskazanych wyżej decyzjach.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 1 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści złożonych przez skarżącego oświadczeń i dokumentów źródłowych wynika, że jego sytuacja materialna, tj. wysokość uzyskiwanych dochodów oraz zgromadzony majątek, nie uprawnia go do otrzymania wsparcia ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, który stanowi najistotniejsza pozycję wśród kosztów sądowych, jakie wiążą się z rozpoznaniem przez Sąd tej sprawy, wynosi bowiem 1 500 zł, znajduje pełne pokrycie w dochodach gospodarstwa domowego skarżącego. Wprawdzie kwota tego wpisu pochłania prawie 50 % tychże dochodów, jednakże stwierdzić należy, że jej uiszczenie nie pociągnie za sobą skutków, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wniosek taki wynika bowiem z tego, że skarżący dysponuje znacznym majątkiem (nieruchomości rolne o areale ponad 100 ha), umożliwiającym mu wygospodarowanie środków koniecznych na pokrycie kosztów sądowych lub też mogących stanowić źródło ich sfinansowania.
Podobnie nie można również nie zauważyć, że z tytułu gospodarowania na posiadanych przez siebie gruntach skarżący otrzymał stosunkowo wysokie dofinansowanie w postaci dopłat do produkcji rolnej, której wartość (kwoty:44 187,19 zł, 15 067,05 zł, 22 550 zł) może stanowić źródło sfinansowania wydatków, niezbędnych w związku z prowadzeniem gospodarstwa, do których zaliczyć należy również koszty sądowe w niniejszej sprawie, dotyczącej realizacji programu rolnośrodowiskowego.
Skarżący uzasadniając złożony wniosek podniósł między innymi, że często musi zaciągać kredyty na sfinansowanie swojej działalności, co świadczy o jego zdolności kredytowej, tak więc w przypadku zaistnienie przejściowych trudności w wygospodarowaniu odpowiednich środków, może w ten właśnie sposób sfinansować swoje potrzeby, a należące do niego nieruchomości mogą stanowić źródło zabezpieczenia zaciąganych zobowiązań.
Wskazując na zasadność swojego wniosku skarżący powołał się między innymi na wysokość swoich zobowiązań kredytowych, jednakże w tym miejscu podkreślić należy, że zobowiązania te wynikają z podejmowanych przez skarżącego działań i przedsięwzięć gospodarczych, których skutkami nie sposób obarczać podatników, pokrywając ze środków publicznych zobowiązania skarżącego (koszty sądowe), z tytułu zainicjowanych przez niego postępowań sądowych.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.