Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A.M. (dalej: zobowiązany/skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: Dyrektor IAS) z 2 marca 2026 r. nr 1801-IEE.7192.20.2026, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie (dalej: NUS) z 5 stycznia 2025 r. nr 1816-SEE.7113.3.2026.3, w sprawie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego dokonane na podstawie zawiadomień z 9 września 2025 r. nr: [...], [...], [...].
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Organ egzekucyjny (NUS) wszczął wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 30 maja 2025 r. nr [...], wystawionego na zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 20124 r. wynikającą z daj racji PIT-28, na kwotę należności głównej [...] zł. Celem wyegzekwowania należności objętych ww. tytułem wykonawczym organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 38), lub innych należności pieniężnych zobowiązanego na podstawie zawiadomień z 9 września 2025 r., nr [...], [...], [...].
Banki potwierdziły odbiór zawiadomień 9 września 2025 r., a następnie poinformowały organ egzekucyjny, że nie mogą zrealizować zajęć z uwagi na brak środków. Odpis tytułu wykonawczego wraz z odpisami zawiadomień zostały doręczone zobowiązanemu 11 września 2025 r.
Zobowiązany w piśmie z 16 września 2025 r. złożył skargę na czynności egzekucyjne dokonane na podstawie ww. zawiadomień, wnosząc o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych.
Zobowiązany zarzucił nieuwzględnienie faktu, że zwrócił się o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami, które to postępowanie nie zostało zakończone, przez co zachodzą przesłanki określone w art. 33 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 268, dalej: u.p.e.a.), tj. brak wymagalności obowiązku. Ponadto zobowiązany wskazał, że zajęcie wszystkich rachunków bankowych stanowi nadmierną uciążliwość i pogorszenie jego sytuacji. Zaznaczono, że zobowiązany posiada liczne i różnorodne zadłużenia, które reguluje na bieżąco w miarę możliwości.
Ponadto winien regulować świadczenia alimentacyjne na rzecz dzieci w kwocie 1.200 zł miesięcznie, które są dla niego priorytetowe. Zajęcia rachunków bankowych, na które wpływają środki niezbędne do życia i z których reguluje podstawowe zobowiązania, uniemożliwiają mu wywiązywanie się z obowiązków alimentacyjnych, paraliżują zdolności do zarządzania podstawowymi wydatkami oraz regulowania bieżących zobowiązań. W jego ocenie istnieją inne, mniej drastyczne i bardziej proporcjonalne środki egzekucyjne, które organ egzekucyjny mógłby zastosować, aby wyegzekwować należność, nie doprowadzając jednocześnie do pogorszenia jego dramatycznej sytuacji finansowej i życiowej.
Postanowieniem z 5 stycznia 2026 r., nr 1816-SEE.7113.3.2026.3, organ egzekucyjny oddalił skargę na czynności egzekucyjne.
W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wyjaśnił, że w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz, że skarga na czynności egzekucyjne nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia. Podnoszony w skardze na czynności egzekucyjne zarzut braku wymagalności obowiązku stanowi podstawę innego środka ochrony prawnej, takiego jak zarzuty i w tej sprawie toczy się odrębne postępowanie. Wyjaśniono, że jeżeli wymaga tego cel egzekucji, organ egzekucyjny uprawniony jest do zastosowania wszystkich środków egzekucyjnych określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zastosowanie mniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce wówczas, gdy organ egzekucyjny dysponuje kilkoma środkami egzekucyjnymi, z których każdy może doprowadzić do realizacji celu.
Zaznaczono, że zobowiązany nie sprecyzował jakie inne, mniej uciążliwe środki egzekucyjne miałyby zostać zastosowane. Pomimo zajęcia rachunków bankowych nie uzyskano żadnych kwot z uwagi na brak środków. Wskazano także, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku bowiem takiej egzekucji na rachunku bankowym zostaje zajęta tylko kwota dochodzonej należności, natomiast nadwyżka ponad zajętą kwotę pozostaje do dyspozycji zobowiązanego.
Organ I instancji wyjaśnił również, że zobowiązania alimentacyjne korzystają ze szczególnej ochrony prawnej i stanowią świadczenia zwolnione spod egzekucji z mocy prawa. Tym samym egzekucja administracyjna nie narusza możliwości regulowania obowiązków alimentacyjnych zobowiązanego. Wypłata alimentów może bowiem nastąpić po złożeniu bankowi tytułu stwierdzającego obowiązek zobowiązanego do płacenia alimentów. Organ egzekucyjny wskazał także na kwotę wolną od zajęcia przy egzekucji z rachunku bankowego. Końcowo zaś wskazano, że postępowanie egzekucyjne pozostawało zawieszone, a zatem organ egzekucyjny nie mógł może stosować nowych środków egzekucyjnych.
Na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązany złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości oraz uwzględnienie skargi na czynności egzekucyjne i stwierdzenie, że zastosowany środek egzekucyjny miał charakter nadmiernie uciążliwy.
Skarżący zarzucił, że stanowisko organu egzekucyjnego jest nieprawidłowe i zostało oparte na zawężającej oraz formalistycznej wykładni art. 7 § 2 oraz art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Według zobowiązanego organ egzekucyjny nie wykazał, że dokonanie jednoczesnego zajęcia kilku rachunków bankowych było niezbędne i proporcjonalne do celu postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia brak jest analizy, dlaczego zastosowanie jednego środka egzekucyjnego nie byłoby wystarczające, co pozostaje w sprzeczności z zasadą stosowania środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego, wyrażoną w art. 7 § 2 ww. ustawy.
Opisanym na wstępie postanowieniem z 2 marca 2026 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie zastosowano zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Stwierdził, że organ egzekucyjny w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Wskazano, że kwota dochodzonych należności, na moment dokonania skarżonych czynności egzekucyjnych wynosiła łącznie ponad 30.700 zł. Na dzień rozstrzygania przez organ egzekucyjny skargi wniesionej przez zobowiązanego, w wyniku zajęć wierzytelności z rachunków bankowych nie wyegzekwowano żadnych środków.
Organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązany nie przedstawił innego, alternatywnego środka egzekucyjnego, potencjalnie dla niego mniej uciążliwego, który doprowadzi do wyegzekwowania dochodzonych należności. Zastosowany w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny stanowi jeden z najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych.
W ocenie organu odwoławczego zobowiązany myli normalną, oczywistą uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego, możliwą do uniknięcia w warunkach wywiązywania się z ciążących zobowiązań podatkowych, z uciążliwością nadmierną.
Organ II instancji wskazał, że w przypadku zastosowania egzekucji z rachunku bankowego przepisy prawa przewidują odpowiednie instrumenty, które łagodzą dolegliwości, związane z dokonanym zajęciem egzekucyjnym. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 54 ust. 1 Prawa bankowego, środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. z 2024 r. poz. 1773), przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy.
Z zestawienia operacji na rachunku bankowym wynika, że zobowiązany po dokonanym zajęciu dokonywał operacji m.in. zakupów przy użyciu karty, jak również wypłat w bankomacie, a więc korzystał z kwoty wolnej.
Organ zaznaczył również, że zajęcie rachunków bankowych nie uniemożliwia zobowiązanemu wywiązywania się z obowiązków, w tym alimentacyjnych. Możliwość wypłacania zasądzonych alimentów, mimo zajęcia rachunku bankowego, została wprost przewidziana przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 81 § 4 i § 5 u.p.e.a.).
W skardze na postanowienie organu odwoławczego zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię zasady stosowania środka najmniej uciążliwego, z uwagi na błędne przyjęcie, że tzw. "dyrektywa skuteczności" uzasadnia utrzymywanie jednoczesnego nieskutecznego zajęcia trzech rachunków bankowych skarżącego. Takie działanie narusza zasadę proporcjonalności, przedkładając represyjny charakter blokady nad realną możliwość przetrwania miejsca pracy skarżącego;
- 2) art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez niezasadne uznanie, że blokada wszystkich rachunków bankowych przy zerowym saldzie nie jest nadmiernie uciążliwa. Organ zignorował fakt, że sama techniczna blokada uniemożliwia skarżącemu przyjęcie jakiejkolwiek przedpłaty od kontrahenta, co w modelu jednoosobowej działalności gospodarczej w branży konstrukcji stalowych prowadzi do natychmiastowego paraliżu operacyjnego;
- 3) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na danych historycznych (analiza obrotów do grudnia 2025 r.). Organ pominął aktualną, dramatyczną sytuację skarżącego w marcu 2026 r., wynikającą z pogłębienia "spirali zadłużenia" wywołanej skutkami pandemii COVID-19 oraz agresji Rosji na Ukrainę, a także wpływu zjawisk o charakterze globalnym na aktualną kondycję branży, która przekłada się bezpośrednio na możliwości finansowe skarżącego;
- 4) art. 81 § 4 i § 5 u.p.e.a. poprzez ich skrajnie formalistyczną i mechaniczną interpretację. Organ uznał, że teoretyczna, ustawowa ochrona kwoty wolnej oraz możliwość wypłaty alimentów bezpośrednio w oddziale banku czyni środek nieuciążliwym, ignorując realne, logistyczne bariery (konieczność osobistego stawiennictwa w trzech bankach z wyrokami), które dla pracującego w terenie przedsiębiorcy są barierą uniemożliwiającą terminową realizację priorytetowego obowiązku alimentacyjnego, w szczególności gdy usługi są świadczone poza granicami państwa;
- 5) art. 33 § 2 pkt 6 ww. ustawy poprzez prowadzenie egzekucji mimo braku ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie rozłożenia należności na raty, co czyni dochodzone roszczenie przedwczesnym w świetle zasady celowości;
- 6) art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w administracji poprzez prowadzenie agresywnej i paraliżującej egzekucji w sytuacji, gdy odmowa przyznania ulgi w spłacie, tj. rozłożenie należności podatkowej na raty jest przedmiotem odrębnej kontroli sądowo-administracyjnej. Działanie takie narusza zasadę zaufania do organów państwa i zmierza do stworzenia faktów dokonanych przed rozstrzygnięciem merytorycznym co do zasadności ratalnej spłaty długu.
W ocenie skarżącego utrzymywanie blokady kont przy zerowej efektywności ekonomicznej jest naruszeniem zasady najmniejszej uciążliwości. Organ stosuje środek, który nie zaspokaja Skarbu Państwa, a definitywnie kończy egzystencję firmy skarżącego.
Skarżący zarzucił, że organ błędnie przyjął, iż korzystanie z kwoty wolnej dowodzi braku uciążliwości. Zaznaczył, że dla przedsiębiorcy w branży konstrukcji stalowych kwota ta nie pozwala na prowadzenie firmy. Skarżący bez dostępu do konta nie może przyjąć przedpłaty na koszty operacyjne, co skutkuje upadkiem działalności. Pozostawiona w jego dyspozycji kwota skutkować będzie postawieniem w stan wymagalności pozostałych zobowiązań, co doprowadzi do jego upadłości i prowadzonej przez niego działalności. W efekcie egzekucja będzie nieskuteczna. Zajęcie rachunków bankowych uniemożliwi skarżącemu regulowanie zobowiązań wobec kontrahentów oraz wierzycieli.
Ponadto według skarżącego konieczność osobistego stawiennictwa w trzech różnych placówkach bankowych z wyrokami przy każdym wpływie środków jest nadmierną barierą dla przedsiębiorcy pracującego w terenie i uderza w dobro małoletnich dzieci. Natomiast podjęcie egzekucji w obliczu toczącego się sporu o ratalną spłatę długu jest działaniem przciwskiutecznym, przymusowe ściągnięcie należności z pustych kont doprowadzi zaś do likwidacji rzetelnego płatnika, co narusza interes publiczny.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do zapisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.). Przy czym podkreślić należy, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W ocenie Sądu, w sprawie nie zaistniała żadna z wyżej wymienionych przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Zaskarżone postanowienia wydano na podstawie art. 54 § 1 i § 4 u.p.e.a. Przepisy te stanowią, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; albo 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarga powinna określać zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Właściwym do rozpoznania skargi jest organ egzekucyjny, który może ją uwzględnić w całości lub w części albo oddalić, w zależności od tego, czy uznaje ją za zasadną czy niezasadną. W przypadku uwzględnienia skargi organ uchyla zaskarżoną czynność w całości lub w części albo usuwa stwierdzoną wadę czynności egzekucyjnej.
Przepis art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.
W kontrolowanej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret czwarte u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego.
Stosownie do art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
- 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego;
- 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji.
W celu wyegzekwowania należności objętej tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny dokonał - zgodnie z wymogiem określonym w art. 80 § 1 u.p.e.a. - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Nie jest przy tym w sprawie kwestionowane, że czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny zastosował, przewidziany prawem środek egzekucyjny, spełniając wszystkie wymogi formalnoprawne.
Odnośnie stanowiska skarżącego dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, należy wskazać, że jak wynika z art. 7 § 2 u.p.e.a., jedną z zasad w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest stosowanie środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego.
Ustawa egzekucyjna nie wskazuje, które z przewidzianych w niej środków egzekucyjnych (zob. art. 1a pkt 2 i 12 u.p.e.a.) są mniej lub bardziej uciążliwe. Wybór ustawodawca pozostawił organom egzekucyjnym, czyniąc jedynie zastrzeżenie, by stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Organy egzekucyjne winny zatem przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego kierować się z jednej strony jego jak najmniejszą dolegliwością, a z drugiej – efektywnością. W istocie więc, wybór będzie zależał od okoliczności konkretnej sprawy, w tym również, od możliwości wyboru środka.
Należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem o charakterze przymusowym, a ustawa egzekucyjna nie uzależnia podejmowania czynności egzekucyjnych od zgody zobowiązanego i nie wymaga uzgodnienia z nim rodzaju zamierzonych czynności egzekucyjnych. Każde przymusowe działanie, którego skutecznym oddziaływaniem jest dotknięty zobowiązany, może być dla niego uciążliwe. Jak jednak wynika z literalnej treści art. 7 § 2 u.p.e.a., wyboru mniej uciążliwego środka egzekucyjnego można dokonać tylko w razie istnienia faktycznej możliwości wyboru między porównywalnie efektywnymi środkami ("a spośród kilku takich środków").
Za uciążliwość środka egzekucyjnego uznaje się dokuczliwość zastosowanego środka dla codziennego bytu dłużnika czy prowadzonej przez niego działalności, powodująca niemożność, czy istotne utrudnienie w codziennym jego funkcjonowaniu (por. wyrok NSA z 23 lutego 2019 r., I FSK 1384/15).
Pojęcie "zbyt uciążliwego" środka egzekucyjnego nie obejmuje samej uciążliwości tego środka egzekucyjnego a taki jej wymiar, który oznacza w rezultacie jej nadmiar podlegający ocenie w okolicznościach konkretnej czynności egzekucyjnej (por. wyrok NSA z 26 września 2023 r., III FSK 436/23).
Podkreślenia wymaga, że egzekucja z rachunku bankowego uznawana jest za jeden z łagodniejszych i najczęściej stosowanych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń i rozliczeń pieniężnych, i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji, natomiast rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (por. wyrok NSA z 9 lutego 2023 r., III FSK 1635/21).
W ocenie Sądu zarzuty naruszenia art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie zasługują na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazuje w niniejszej sprawie organ odwoławczy, z samej istoty postępowania egzekucyjnego, w toku którego stosowane są elementy przymusu, wynika pewien stopień dolegliwości dla zobowiązanego. O zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie może decydować subiektywne przekonanie zobowiązanego, lecz zobiektywizowane kryteria, zaistniałe w stanie faktycznym danej sprawy. Przy wyborze środka egzekucyjnego organ egzekucyjny powinien kierować się nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz przede wszystkim efektywnością.
O zbytniej uciążliwości analizowanego środka nie może świadczyć sam fakt zajęcia wierzytelności i związane z tym uciążliwości, które są wpisane w naturę tego postępowania. Akcentowany przez skarżącego brak możliwości dysponowania zajętym środkami, wpisuje się w istotę postępowania egzekucyjnego, które wiąże się z pewnymi dolegliwościami wynikającymi z zakazu rozporządzania zajętymi wierzytelnościami, gdyż jest to niezbędne do zachowania jego funkcji gwarancyjnej.
Na aprobatę zasługuje argumentacja organu II instancji, że skarżący nie przedstawił innego, alternatywnego środka egzekucyjnego, potencjalnie dla niego mniej uciążliwego, który doprowadzi do wyegzekwowania dochodzonych należności.
Co się zaś tyczy zobowiązań alimentacyjnych skarżącego, to należy podkreślić, że korzystają ze szczególnej ochrony prawnej i stanowią świadczenia zwolnione spod egzekucji z mocy prawa. Tak więc egzekucja administracyjna nie narusza możliwości regulowania obowiązków alimentacyjnych zobowiązanego. Wypłata alimentów może bowiem nastąpić po złożeniu bankowi tytułu stwierdzającego obowiązek zobowiązanego do płacenia alimentów.
Podsumowując, w przekonaniu Sądu organ prawidło ocenił podniesioną przez skarżącego w ramach skargi na czynności egzekucyjne uciążliwość analizowanego środka egzekucyjnego. Prawidłowo uznano, że z natury rzeczy, przymusowe dochodzenie wykonania obowiązków przez skarżącego wiąże się z koniecznością znoszenia dokuczliwych skutków toczącego się postępowania egzekucyjnego. Zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, stanowiący jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych.
W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art.33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. oraz art. 8 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. należy wskazać, że zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części, w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Złożenie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań i toczące się w tym zakresie postępowanie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dopiero prawomocne, pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie rozłożenia na raty, wywiera skutek w postaci konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z tych względów podnoszona w skardze okoliczność, że postępowanie w sprawie odmowy zastosowania ww. ulgi jest przedmiotem odrębnej kontroli przed sądem administracyjnym, nie może odnieść pożądanego przez skarżącego skutku w postaci uwzględnienia skargi na przedmiotową czynność egzekucyjną.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie uchybiono wskazywanym w niej przepisom k.p.a. Organy prawidłowo zrealizowały cele postępowania egzekucyjnego. Dokonanie czynności poprzedziło wydanie wymaganych prawem postanowień i wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organy obu instancji w uzasadnieniach wydanych postanowień wyjaśniły motywy, którymi się kierowały oraz okoliczności, które wzięły pod uwagę. Wyjaśniono również podstawy prawne rozstrzygnięć z przytoczeniem przepisów prawa i ustosunkowano się do wszystkich zarzutów skarżącego sformułowanych w skardze na czynności egzekucyjne oraz w zażaleniu.
W świetle zarzutów skargi należy również wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego materiał dowodowy nie został oparty na danych historycznych. Jak wynika z akt sprawy skarga na czynności egzekucyjne została wniesiona pismem z 19 września 2025 r., a postanowienie organu egzekucyjnego wydane zostało 5 stycznia 2026 r. Znajdujące się aktach administracyjnych sprawy zestawienie obejmuje operacje na rachunkach bankowych od 9 czerwca 2025 r. do 4 grudnia 2025 r., nie jest zatem historyczne. Natomiast okoliczności odnoszące się do aktualnej sytuacji skarżącego wynikające z pandemii COVID-19 oraz wojny na terytorium Ukrainy oraz zjawisk o charakterze globalnym zostały podniesione dopiero na etapie skargi do Sądu, zatem nie mogły być przedmiotem oceny przez orzekające w sprawie organy. Twierdzenia te nie zostały też poparte żadnymi dowodami.
Podsumowując, czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną. Zgodzić należy się z organem egzekucyjnym oraz organem odwoławczym, że zastosowany środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy dla skarżącego. W konsekwencji brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.