Uzasadnienie
Skarżący L.B. w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, wniósł na urzędowym formularzu wniosek o ustanowienie radcy prawnego, argumentując krótko, że nie jest w stanie opłacić pomocy prawnej. Skarżący wyjaśnił, że wraz z żoną pozostają na utrzymaniu córki i jej rodziny, z którą prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Jako majątek skarżący podał dom o pow. 68 m², budynek gospodarczy i nieruchomość rolną o pow. 2,7 ha.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej P.p.s.a.), osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.
W ocenie rozpoznającego wniosek, zasługuje on na uwzględnienie. Sytuację materialną skarżącego i jego rodziny obrazują akta administracyjne sprawy z uwagi na jej przedmiot, tj. umorzenie zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Z akt sprawy wynika, że skarżący ani jego żona nie uzyskują własnych dochodów. Oboje, jak podał, z uwagi na wiek mają trudności w znalezieniu zatrudnienia, pomimo własnych starań, ale także przez pośrednictwo urzędu pracy. Skarżący wyjaśnił, że podstawowe potrzeby jego i żony pomaga małżonkom zaspokoić rodzina córki, z którą pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym.
Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, samochodu czy też sprzętu rolniczego, pomimo że posiada niewielkie gospodarstwo rolne. Z tego tytułu ma także zobowiązania, m.in. w podatku rolnym, z których nie jest w stanie się wywiązywać. Przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne (dokonano zabezpieczenia na nieruchomości). Dlatego biorąc pod uwagę te wszystkie dane, udzielenie skarżącemu prawa pomocy jest zasadne.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.