Uzasadnienie
T. S. występując o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, złożyła oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, z którego wynika, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 1 101,95 zł miesięcznie brutto. Z przedmiotowego oświadczenia wynika również, że skarżąca nie posiada żadnego majątku.
Wezwana do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym skarżąca podała, że nie jest już właścicielką domu o pow. 160 m2, wymienianego w oświadczeniach składanych w innych sprawach, gdyż nieruchomość ta została przez nią darowana w dniu 8 stycznia 2013r. siostrze, natomiast dom po rodzicach wchodzi do masy spadkowej, do której prawa rości sobie sześć osób.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, prawa pomocy zasadnie może domagać się osoba, w przypadku której partycypowanie w kosztach postępowania wiązałoby się z pozbawieniem jej środków koniecznego utrzymania. Ocena przesłanek o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a musi natomiast odnosić się w sposób konkretny do sytuacji materialnej wnioskodawcy i jego możliwości płatniczych.
W niniejszej sprawie skarżąca niespełna miesiąc przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy wyzbyła się większości swego majątku, i to pod tytułem darmym, dokonując darowizny stanowiącej jej własność nieruchomości na rzecz siostry. W tej więc sytuacji nie może ona zasadnie domagać się przyznania zwolnienia od kosztów sądowych, tj. przerzucenia tych kosztów na podatników, poprzez pokrycie ich ze środków publicznych. Zwrócić też należy uwagę na to, że skarżąca dokonała darowizny stanowiącej jej własność nieruchomości już po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania, tak więc miała ona wówczas świadomość wiążących się z zainicjowanym przez nią postępowaniem sądowoadministracyjnym kosztów. W tej więc sytuacji wyzbycie się przez nią majątku o znacznej wartości, jaką przedstawiał dom, jest co najmniej niezrozumiałe.
Na marginesie niniejszych rozważań należy jedynie zasygnalizować, że zgodnie z art. 897 Kodeksu cywilnego (ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny – Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) jeżeli po wykonaniu darowizny darczyńca popadnie w niedostatek, obdarowany ma obowiązek, w granicach istniejącego jeszcze wzbogacenia, dostarczać darczyńcy środków, których mu brak do utrzymania odpowiadającego jego usprawiedliwionym potrzebom albo do wypełnienia ciążących na nim ustawowych obowiązków alimentacyjnych. Obdarowany może jednak zwolnić się od tego obowiązku zwracając darczyńcy wartość wzbogacenia. Mając więc na uwadze treść powołanego przepisu należy stwierdzić, że nawet jeżeli skarżąca rzeczywiście nie byłaby w stanie pokryć kosztów sądowych, związanych z niniejszą sprawą, to powinna zwrócić się o pomoc do obdarowanej, jako że koszty sądowe mieszczą się w zakresie pojęcia "usprawiedliwionych potrzeb" skarżącej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.